Knights Of The Zodiac Saint Seiya

Ken je dat? Je staat 's ochtends op, de wekker gaat veel te vroeg, en je voelt je helemaal niet als de held die de wereld moet redden. Meer als een doorweekte dweil. Nou, dat is dus precies hoe ik me voorstel dat de Knights of the Zodiac (Saint Seiya, voor de kenners) zich af en toe voelen.

De Uitdagingen van een Saint

Weet je, een Saint zijn, dat is niet alleen maar stoer doen in flitsende armor en epische gevechten winnen met cosmische krachten. Er komt meer bij kijken dan je denkt. Ik bedoel, wie ruimt die armor op na een heftige fight? Waarschijnlijk een of andere arme sloeber die er niet voor betaald wordt. Is het niet alsof je je afvraagt wie de vaatwasser leegmaakt na een mega kerstdiner? Precies.

Training. Dat is het toverwoord. Denk aan de sportschool. Je neemt je voor om 3 keer per week te gaan, maar na 2 weken zit je alweer op de bank met een zak chips en een goede smoes. De Saints daarentegen, die moeten constant trainen om hun Cosmo te beheersen. En niet zomaar een beetje trainen. We hebben het over ijsberen in Siberië, mediteren onder watervallen, en vechten met beren (of erger!). Mij niet gezien. Ik blijf liever binnen met de verwarming op standje 'tropisch eiland'.

Vechten voor Vrede (en Athena)

Laten we eerlijk zijn, vechten voor vrede klinkt een beetje als een oxymoron. Het is alsof je zegt dat je vegetariër bent, maar stiekem 's nachts een hamburger wegwerkt. Toch is dat precies wat de Saints doen. Ze rammen alles en iedereen in elkaar, in de hoop dat het de wereld een betere plek maakt. Een beetje krom, maar hey, wie zijn wij om te oordelen?

En dan Athena. De dame in nood. Altijd. Is het niet een beetje alsof je een vriend(in) hebt die constant in de problemen zit en jouw hulp nodig heeft? Alleen is het bij Athena iets dramatischer. Als ze ontvoerd wordt, staat de hele wereld op het spel. Lekker dan. Ik denk dat de Saints soms denken: "Kun je niet één keer gewoon een boek lezen of een kopje thee drinken zonder dat de hele boel ontploft?".

Maar goed, ze doen het wel. Altijd. En dat is ook wel weer bewonderenswaardig. Zelfs als ze halfdood zijn, kruipen ze nog verder om Athena te redden. Dat is loyaliteit, vrienden. Dat is als je beste vriend(in) midden in de nacht belt omdat hij/zij ruzie heeft gehad met zijn/haar partner en je er meteen heen gaat, ondanks dat je de volgende dag een belangrijke presentatie hebt. Je doet het gewoon.

Cosmo! (En andere interne conflicten)

Cosmo. Het is een soort spirituele kracht, een innerlijk vuur dat je in staat stelt om de meest absurde dingen te doen. Klinkt goed, toch? Maar wat als je Cosmo op is? Of erger nog, wat als je niet gelooft in je Cosmo? Dat is pas een existentiële crisis. Het is alsof je een chef-kok bent die geen smaak meer heeft. Of een artiest die geen inspiratie meer kan vinden. Kortom, je bent je purpose kwijt.

En dan de innerlijke conflicten. Iedere Saint heeft wel een traumaatje of twee. We hebben het over verlaten families, verloren geliefden, en gruwelijke jeugdervaringen. Het is alsof ze allemaal een abonnement hebben op ellende. Maar hey, dat maakt ze wel relatable. Wie heeft er nou geen baggage? Alleen de Saints pakken het misschien iets anders aan: ze kanaliseren hun pijn in epische special moves. Ik zou er ook wel wat voor voelen, om al mijn frustraties eruit te schreeuwen door een gigantische energiebal naar iemand te gooien. Denk je eens in, al die vervelende collega's... Oeps, ik dwaal af.

Armor En Stijl (Of het gebrek daaraan)

De armor. Daar draait het natuurlijk allemaal om. Het is een soort superpak dat je beschermt tegen alles en nog wat, en er ook nog eens fantastisch uitziet (althans, dat is de bedoeling). Maar laten we eerlijk zijn, sommige armor zijn gewoonweg belachelijk. Met die gigantische schoudervullingen en die absurde helmen. Het is alsof je iemand van een 80's power ballad band hebt afgepikt en in een metalen pak hebt gestopt.

Maar goed, stijl is subjectief, en het gaat natuurlijk om wat er onder de armor zit. En dat zijn jongens met een goed hart (meestal). Jongens die bereid zijn om alles op te offeren voor het grotere goed. Jongens die ons laten zien dat zelfs de meest onwaarschijnlijke helden in staat zijn tot grootse dingen.

Denk er eens over na. Heb jij die niet, je inner saint, die af en toe opspeelt? Die keer dat je iemand hielp met een lekke band in de regen? Of toen je je laatste stuk pizza deelde met een hongerige vriend? Dat is je Cosmo, lieve mensen. Koester het.

Conclusie (En Een Beetje Nostalgie)

De Knights of the Zodiac. Saint Seiya. Het is meer dan alleen een anime. Het is een verhaal over vriendschap, loyaliteit, en de kracht van de menselijke geest. Het is een verhaal dat ons eraan herinnert dat we allemaal een beetje Saint in ons hebben. Zelfs als we ons 's ochtends voelen als een doorweekte dweil.

Dus de volgende keer dat je jezelf in een moeilijke situatie bevindt, denk dan aan Seiya en zijn vrienden. Denk aan hun Cosmo. En wie weet, misschien ontdek je dat ook jij in staat bent tot grootse dingen. En zo niet, dan kun je altijd nog je favoriete aflevering opzetten en genieten van de epische gevechten en de cheesy dialogen. Want laten we eerlijk zijn, dat is toch ook waar het om gaat?

En nu ga ik even mediteren. Misschien ontdek ik wel mijn eigen Cosmo. Of misschien val ik gewoon in slaap. Maar hey, je moet ergens beginnen, toch?

Veel plezier met de anime!