La Chèvre De Monsieur Seguin

Oké, luister allemaal! Ik ga jullie een verhaal vertellen. Een verhaal over een geit. Ja, je hoort het goed, een geit. Maar niet zomaar een geit, nee, een geit met een enorm vrijheidsdrang en een nogal... eh... problematische relatie met hekken. Ben je er klaar voor? Mooi!

Monsieur Seguin en de wandelende geiten

Het begint allemaal met Monsieur Seguin. Een brave man, zeker, maar misschien niet de beste geitenhoeder ever. Je ziet, hij had een probleem. Een chronisch geiten-wegloop-syndroom. Serieus, zijn geiten deden niets liever dan ontsnappen. Het was bijna een sport voor ze. Hij gaf ze het beste eten, de mooiste stal, maar nee hoor, ze wilden weg. Alsof ze een soort geiten-versie van "The Great Escape" aan het naspelen waren.

Stel je voor, Monsieur Seguin die elke ochtend vol goede moed begint, en 's avonds weer een briefje aan het ophangen is: "Vermist: Geit. Beloning uitgeloofd!". Dat was zijn leven, elke. verd*mde. dag. Arme man. Het lijkt wel alsof hij een soort magneet voor weglopende geiten was. Misschien had hij een onbewuste telepathische boodschap naar ze uitgezonden: "Kom maar! Hier kun je ontsnappen!". Wie weet?

De Geit-draaideur

Laten we even de feiten op een rijtje zetten waarom de geiten zo graag wegrenden:

• Verveling: Misschien vond de geit het gras bij Monsieur Seguin wel verschrikkelijk saai. Te groen, te netjes geknipt, te... gewoontjes.
• Avontuur: Ze wilden gewoon de wereld zien! Misschien hadden ze een Lonely Planet-gids voor geiten gevonden. "De beste plekjes voor een geitenvakantie: de bergen!".
• Rebellie: Wie weet waren ze gewoon een beetje puberaal. "Je begrijpt me niet, papa Seguin!".
• De wolf (oeeeee): Er ging een gerucht, heel vaag, over een hongerige wolf op de bergen. Klinkt spannend, niet?

Elke geit die Monsieur Seguin had, dacht dat het ergens anders vast beter was. Elke. En dus ontsnapten ze. Stuk voor stuk. Het leek wel een geitendraaideur. Binnenkomen, lekker eten, boem!, ontsnappen. Monsieur Seguin moet er moedeloos van zijn geworden.

Blanchette: Een Geit met Ambities (en Hoge Hakken?)

En toen kwam Blanchette. Een bloedmooie geit, wit als sneeuw, met glanzende hoorns. Monsieur Seguin dacht: "Dit is 'm! Dit is de geit die me zal redden van mijn geiten-malaise!". Hij gaf haar de mooiste belletjes, het lekkerste gras, een stal met uitzicht. All-inclusive geitenparadijs, zou je denken. Maar nee hoor.

Blanchette was anders, dat zeker. Ze had een droom. Een droom zo groot als de Alpen. Ze wilde vrijheid. Ze wilde de bergen zien, de wilde bloemen ruiken, de wind door haar vacht voelen. Kortom, ze wilde alles wat Monsieur Seguin niet kon bieden. Ze vond het leven bij Monsieur Seguin saai. Verschrikkelijk saai. Alsof ze gedwongen werd om naar een herhaling van "Boer zoekt Vrouw" te kijken, de hele dag lang.

Monsieur Seguin probeerde haar nog te overtuigen. Hij vertelde haar over de gevaren in de bergen, de rotsen, de wilde dieren, de... wolf! Maar Blanchette luisterde niet. Ze was vastberaden. Ze droomde van een leven zonder hekken, zonder beperkingen, zonder... geitenkaas. (Oké, dat laatste is misschien een beetje overdreven, maar je snapt het idee.)

De Fatale Sprong

Dus wat deed Blanchette? Juist, ze ontsnapte. Op een prachtige zomerdag, met de zon aan de hemel, nam ze een aanloop en boem!, over het hek. Ze was vrij! Yes! Ze rende de bergen in, juichend, lachend (nou ja, geiten lachen niet echt, maar je begrijpt het idee). Ze voelde zich als een vogel die uit zijn kooi was ontsnapt.

De eerste dag was fantastisch. Ze at wilde bloemen, klom op rotsen, ontmoette andere geiten (geen geitendraaideur!), en danste in de zon. Het leven was perfect. Ze had eindelijk haar droom bereikt!

Maar... er was natuurlijk een maar.

De Wolf: Een Ongenode Gast

Die "maar" heette de wolf. Ja, de wolf! Het beest waar Monsieur Seguin haar voor had gewaarschuwd. 's Avonds, toen de zon onderging en de bergen donker werden, verscheen hij. Groot, zwart, met een hongerige blik in zijn ogen. De wolf had Blanchette al een tijdje in de gaten gehouden. Hij had gewacht op het juiste moment. En nu was het zover.

Blanchette was doodsbang. Ze probeerde te ontsnappen, maar het was te laat. De wolf zat haar op de hielen. Ze rende, ze sprong, ze probeerde hem af te schudden, maar het mocht niet baten. De wolf was te sterk, te snel, te... wolf-achtig.

De hele nacht duurde het gevecht. Blanchette vocht dapper, tot het einde. Ze wilde niet opgeven. Ze wilde laten zien dat ze een sterke, onafhankelijke geit was. Maar tegen een hongerige wolf is zelfs de dapperste geit niet opgewassen.

Het Droevige Einde

De volgende ochtend vond Monsieur Seguin haar. Dood. Door de wolf opgegeten. Arme Blanchette. Ze had haar vrijheid gekregen, maar ze had er een hoge prijs voor betaald.

Monsieur Seguin was ontroostbaar. Hij had het toch zo goed bedoeld! Hij had Blanchette toch alles gegeven wat ze nodig had? Maar ja, vrijheid... dat is iets wat je niet kunt geven. Dat is iets wat je moet nemen.

De Moraal van het Verhaal (met een Knipoog)

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Tja, dat hangt ervan af hoe je er naar kijkt.

• Voor de geiten: Luister naar Monsieur Seguin! Hij weet waar hij het over heeft! Blijf lekker veilig in je stal, met je lekkere gras en je belletjes. (Oké, misschien niet, avontuur is belangrijk!).
• Voor de Monsieur Seguins van deze wereld: Soms kun je mensen (of geiten) niet tegenhouden. Soms moeten ze hun eigen fouten maken. (Maar blijf ze wel waarschuwen!).
• Voor iedereen: Wees voorzichtig met wat je wenst. Vrijheid is fantastisch, maar het komt met verantwoordelijkheid. En soms... met een hongerige wolf.

En onthoud: als je ooit een geit ziet ontsnappen, help hem dan terug naar zijn stal. Of geef hem een Lonely Planet-gids. Het is maar net wat je wilt. Proost!

Oh, en nog een laatste gedachte: misschien had Monsieur Seguin gewoon een wolf-proof hek moeten bouwen. Dat zou een hoop ellende hebben bespaard.