Landlijnen Raynor Winn Recensie Nrc

Hé, heb je even? Ik moet je echt iets vertellen! Weet je, ik ben dus weer eens aan het struinen op zoek naar een goed boek. Zoals altijd, hè? Je kent me.

En raad eens wat ik tegenkwam? Een recensie van Raynor Winn’s "Landlijnen" in de NRC. Ja, de Raynor Winn van "Het Zoutpad"! Die vrouw kan schrijven, man. Echt waar.

Maar eerst even: Heb jij "Het Zoutpad" gelezen? Zo niet, STOP MET WAT JE DOET! Ok, grapje, maar serieus, het is echt een prachtig boek. Over een koppel dat alles verliest en besluit om de South West Coast Path te lopen. Klinkt heftig, toch? Maar het is zo mooi en inspirerend. Tranen gegarandeerd, hoor!

Goed, terug naar "Landlijnen". De NRC recensie had mijn aandacht getrokken. "Landlijnen," dacht ik, "klinkt weer als een avontuur." En ja hoor, het gaat weer over wandelen. Duh! Wat had je anders verwacht, hè?

Wat is "Landlijnen" nou eigenlijk?

Nou, in "Landlijnen" besluiten Raynor en haar man Moth (je weet wel, die arme kerel met die vreselijke aandoening) om de Cape Wrath Trail te lopen. Dat is een route in Schotland. Een hele, hele lange en ruige route. Ik word al moe als ik eraan dénk!

Waarom? Goede vraag! Nou, ze willen Moth’s gezondheid een boost geven, of in ieder geval proberen het te verbeteren. En wie weet, misschien ook wel zichzelf herontdekken. Dat is toch wat wandelen met je doet, of niet? Even weg van alle drukte, de natuur in. Heerlijk! (Oké, misschien niet als je de Cape Wrath Trail loopt... dat is next level, geloof ik.)

De NRC recensie, die ik dus las, was… interessant. Niet super enthousiast, maar ook zeker niet negatief. Een beetje lauw, zeg maar. Ze vonden het wel mooi geschreven (duh, het is Raynor Winn!), maar ze misten een beetje de urgentie van "Het Zoutpad". Begrijpelijk, toch? Dat eerste boek was zo’n rollercoaster, zo’n schreeuw om hulp en een viering van het leven tegelijk.

Even een mini-vergelijking: "Het Zoutpad" vs. "Landlijnen"

Oké, even serieus. "Het Zoutpad" was echt een klap in je gezicht. Op een goede manier, dan hè. Het ging over verlies, over ziekte, over wanhoop, maar ook over hoop en de kracht van de natuur. Het was rauw, eerlijk en ontzettend aangrijpend. Je voelde echt de pijn van Raynor en Moth. Dat is toch wat een goed boek moet doen, nietwaar?

"Landlijnen" daarentegen… schijnt dus wat meer beschouwend te zijn. Meer over de natuur zelf, over de geschiedenis van de paden, over de mensen die ze ontmoeten. Klinkt ook interessant, hoor, maar misschien net iets minder... urgent?

Volgens de NRC recensent voelde "Landlijnen" soms wat… voorspelbaar aan. Van: "Oh, ze gaan wandelen, het zal wel weer goedkomen." Nou ja, dat is natuurlijk wel een beetje kort door de bocht, maar ik snap wel wat ze bedoelen.

Toch, en dit is belangrijk, ben ik er wel nieuwsgierig naar geworden! Raynor Winn kan schrijven, dat staat vast. En Schotland… Man, Schotland! Wie wil daar nou niet wandelen? Zelfs als het ijskoud is en de regen met bakken uit de hemel komt.

Dus wat ga ik doen? Ik denk dat ik "Landlijnen" toch maar ga lezen. Ik ben te benieuwd! Misschien dat ik de NRC recensent ongelijk ga geven. Misschien word ik wel helemaal weggeblazen door de schoonheid van Schotland en de veerkracht van Raynor en Moth.

En jij? Heb jij "Landlijnen" al gelezen? Of "Het Zoutpad"? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar jouw mening. Want zeg nou zelf, boeken bespreken is toch het leukste wat er is?

Ik ga in ieder geval gauw naar de boekwinkel. Of eigenlijk… ik bestel ‘m gewoon online. Veel makkelijker, toch? En dan… lezen maar! En daarna… jou lastigvallen met mijn mening. Bereid je maar vast voor! 😉

Waarom ik Raynor Winn sowieso bewonder

Even los van "Landlijnen", ik vind Raynor Winn sowieso een inspirerende vrouw. Wat zij en Moth hebben meegemaakt… ongelooflijk! En dan toch de moed vinden om door te gaan, om te blijven wandelen, om te blijven leven… dat is echt bewonderenswaardig.

Ik bedoel, stel je voor: je verliest je huis, je baan, en dan krijgt je man ook nog eens een ongeneeslijke ziekte te horen. Wat doe je dan? Je geeft toch de moed op? Nou, Raynor en Moth dus niet! Die gingen gewoon wandelen. Dat is toch te gek voor woorden?

En dat ze daar dan ook nog eens zo mooi over kan schrijven… echt, chapeau! Ze heeft me echt aan het denken gezet over wat belangrijk is in het leven. Over de waarde van de natuur, over de kracht van verbinding, over de moed om te blijven vechten.

Oké, misschien klink ik nu een beetje zweverig, maar het is echt zo! Haar boeken hebben me geraakt. En dat is toch wat goede boeken moeten doen, nietwaar? Ze moeten je iets leren, je iets laten voelen, je iets laten zien.

Een klein beetje kritiek (mag dat?)

Oké, oké, even eerlijk. Soms vind ik Raynor Winn ook wel een beetje… sentimenteel. Mag ik dat zeggen? Het wordt soms een beetje té, zeg maar. Te veel mooie zonsondergangen, te veel lieve diertjes, te veel tranen.

Maar ja, dat is misschien ook wel gewoon haar stijl. En blijkbaar werkt het, want haar boeken verkopen als warme broodjes. Dus wie ben ik om te klagen?

En misschien ben ik gewoon een beetje cynisch. Dat zou ook nog kunnen. Ik ben tenslotte een Nederlander. En Nederlanders zijn nu eenmaal nuchter. Alhoewel… ik ken ook genoeg emotionele Nederlanders. Ach, laat maar.

Het punt is: ik ben benieuwd naar "Landlijnen". Ik wil zelf oordelen. Ik wil zelf die Schotse landschappen zien (in mijn hoofd, dan hè). Ik wil zelf voelen wat Raynor en Moth hebben gevoeld.

Dus… tot snel! Ik ga nu "Landlijnen" bestellen. En als ik ‘m uit heb, dan hoor je het van me. Bereid je voor! 😉 En jij, wat ga jij lezen? Vertel!

P.S. Ik zag trouwens ook een recensie van "The Wild Silence" (ook van Raynor Winn!). Misschien dat die ook nog op mijn lijstje komt. Zoveel boeken, zo weinig tijd! Zucht...

P.P.S. Oké, één ding nog. Heb je die foto van Raynor en Moth gezien? Ze zien er zo gelukkig uit! Echt, dat is toch het bewijs dat liefde en wandelen alles overwinnen? Oké, nu ben ik echt klaar. Doei!