Le Petit Prince The Little Prince

Hé hallo! Zullen we het eens hebben over De Kleine Prins? Ja, die dus! Het is zo'n boek dat je denkt te kennen, maar ken je het echt? Ik bedoel, we hebben het allemaal wel eens gezien, toch? Misschien zelfs vluchtig doorgebladerd? Maar het verdient écht meer dan dat.

Even eerlijk, ik las het voor het eerst toen ik... nou ja, laten we zeggen dat het even geleden is. Ik was waarschijnlijk meer geïnteresseerd in Pokémon-kaarten (wie niet, toch?). Maar toen ik het jaren later herlas… Wauw. Hele andere koek.

Een vliegtuig, een woestijn, en een vreemde ontmoeting

Het begint allemaal met een piloot. Een piloot die neerstort in de Sahara! Spannend, nietwaar? Stel je voor, helemaal alleen in die hitte, je vliegtuig kapot... en dan komt er een kind aanlopen. Een klein kind. En dat kind stelt je vragen. Simpele vragen, maar oh zo diepzinnig. Je vraagt je af: Waar komt dit kind vandaan?

De piloot, die we nooit bij zijn naam noemen (mysterieus!), is een kunstenaar. Of, nou ja, hij was een kunstenaar. Toen hij klein was tenminste. Hij tekende een schaap in een kist! Niemand begreep het. Behalve de Kleine Prins. Want die snapte het natuurlijk wél.

Die tekening... dat is echt metaforisch goud, hè? Hoe volwassenen alles zo letterlijk nemen! En hoe kinderen... nou ja, die zien gewoon de magie. De mogelijkheden!

Planeten en bizarre bewoners

De Kleine Prins komt van een piepklein planeetje, B-612. Serieus, dat ding is zo klein, hij kan zijn stoel gewoon verplaatsen om van de zonsondergang te genieten. Elke. Dag. Ik bedoel, hoe romantisch is dat? Misschien moeten we dat ook eens proberen!

Maar goed, hij verliet zijn planeetje (met verdriet, natuurlijk) en ging op reis. Hij bezocht allerlei andere planeten, elk bewoond door een... speciaal persoon. Een koning die regeert over niks. Een ijdeltuit die alleen maar bewonderd wil worden. Een dronkaard die drinkt om te vergeten dat hij zich schaamt dat hij drinkt (ingewikkeld, hè?). Een zakenman die sterren bezit (alsof dat überhaupt kan!).

Elke planeet en elke bewoner is een satire op de menselijke natuur. Op onze ijdelheid, onze hebzucht, onze absurditeit. Het is best confronterend, als je erover nadenkt. Kijken we soms niet een beetje in de spiegel? Denk daar maar eens over na!

Maar de favoriet van velen, en stiekem ook die van mij, is toch wel de lantaarnopsteker. Die arme man steekt de lantaarn aan en uit, de hele dag, omdat dat de instructie is. Zinloos? Misschien. Maar hij doet het wél. Hij is tenminste loyaal! En daar kunnen we misschien nog iets van leren.

En dan die geograaf... die geen idee heeft wat er op zijn eigen planeet gebeurt! Hij vertrouwt alleen op de verhalen van anderen. Hilarisch en triest tegelijk, toch?

De Vos en het geheim van vriendschap

Op aarde ontmoet de Kleine Prins een vos. De vos. En die vos leert hem iets heel belangrijks: "Alleen met het hart kun je goed zien. Het essentiële is onzichtbaar voor de ogen."

BAM! Die zin... die komt binnen, hè? Het gaat erom dat je dingen moet voelen, dat je verder moet kijken dan alleen de buitenkant. Dat vriendschap tijd en moeite kost. Dat je verantwoordelijk wordt voor wat je temt. Poeh. Diepe shit!

De vos laat de Kleine Prins ook zien hoe belangrijk het is om rituelen te hebben. Om dingen betekenis te geven. Om een band op te bouwen. Je vraagt je toch af hoe vaak wij dat in het dagelijks leven vergeten? Misschien is het tijd voor een nieuwe traditie: elke week samen De Kleine Prins lezen!

En dan is er natuurlijk de rozentuin. De Kleine Prins dacht dat zijn roos op zijn planeet uniek was. Maar dan ziet hij er duizenden! En dan realiseert hij zich dat zijn roos speciaal is, niet omdat ze anders is dan alle andere rozen, maar omdat hij haar heeft getemd. Omdat hij voor haar heeft gezorgd. Omdat er een band is.

Terug naar de sterren?

Uiteindelijk keert de Kleine Prins terug naar zijn planeet. Hoe? Dat is een beetje... triest. Hij laat zich bijten door een slang. Klinkt heftig, hè? Maar het is een soort bevrijding. Hij laat zijn lichaam achter op aarde, zodat hij terug kan keren naar zijn ster.

De piloot repareert zijn vliegtuig en keert terug naar huis. Maar hij zal de Kleine Prins nooit vergeten. Hij kijkt 's nachts naar de sterren en vraagt zich af: heeft het schaap de roos opgegeten? Of niet?

En dat is het mooie aan De Kleine Prins. Het laat je nadenken. Over vriendschap, over liefde, over de zin van het leven. Over wat echt belangrijk is. En over hoe simpel het eigenlijk kan zijn. Als je maar met je hart kijkt.

Dus, wat denk je? Ga je het nog eens lezen? Of misschien voor het eerst? Ik beloof je, het is de moeite waard. En als je het gelezen hebt, laten we er dan nog eens over kletsen. Met een kop koffie. Of een glas wijn. En wie weet, misschien zien we dan samen de Kleine Prins lachen in de sterren.

Want, zoals de Kleine Prins zelf zou zeggen: "Adieu." (Maar dan wel met een knipoog!).