Les Jeux Sont Faits Samenvatting

Hé gasten, kom erbij! Hebben jullie even? Ik moet jullie écht vertellen over een film. Eentje die zo Frans is, dat je er spontaan een baguette van wil afbijten. We hebben het over "Les Jeux Sont Faits" – en nee, dat is geen nieuwe bistro in de Pijp. Het betekent, voor degenen die hun Frans op Allo Allo! baseren, zoiets als "De Spelen Zijn Gespeeld." En geloof me, in deze film zijn de spelen gespeeld. En niet op een leuke, "wij hebben gewonnen" manier, meer op een "oh jee, we zijn dood" manier.

Het begint...dodelijk.

Stel je voor: je wordt wakker. Niet in je eigen bed met een kater van de avond ervoor, maar... gewoon. Nergens. En dan blijkt dat je... dood bent! Jep, onze held, Pierre, een onhandige advocaat met idealen groter dan zijn bankrekening, is tijdens een of andere politieke rel vermoord. Boem. Exit Pierre. Maar wacht, het wordt nog leuker (of triester, afhankelijk van hoe je het bekijkt).

En dan hebben we onze heldin, Eve. Een rijke, verwende deerne die van het ene decadente feest naar het andere strompelt. Maar ook zij... poof! Weg! Vergiftigd door haar man omdat ze, jawel, verliefd werd op een arme sloebers. Wat een tragedie! Je zou bijna een croissantje laten vallen.

De Hemelse Burocratie.

Nu komen we bij het hilarische gedeelte. Want waar gaan Pierre en Eve heen na hun overlijden? Naar het hiernamaals, natuurlijk! Maar niet zomaar een hiernamaals. Nee, dit is het hiernamaals anno 1947, dus je kunt je voorstellen dat de wifi er niet denderend is. Het is een soort van... administratief centrum. Met formulieren. Heel veel formulieren. Ik bedoel, ze zijn dood, maar ze moeten nog steeds een aanvraag indienen voor... tja, ik weet niet precies waarvoor. Voor het recht om dood te zijn, misschien?

In dit bureaucratische oord ontmoeten Pierre en Eve elkaar. En... ja, hoor! Liefde op het eerste gezicht. Alsof ze nog niet genoeg ellende hebben meegemaakt, besluit de liefde toe te slaan. Maar er is een addertje onder het gras (of in de kist, in dit geval). De Hemelse Hoofdkwartier (mijn eigen benaming, want ik weet niet hoe ze het daar écht noemen) besluit hen een kans te geven. Een kans om te bewijzen dat hun liefde écht is. Of zoiets. Het is allemaal nogal... Frans.

Terug naar Aarde! (Met beperkingen)

Dus, hop, terug naar de aarde! Maar er zijn regels, natuurlijk. Heel veel regels. Zo mogen ze geen contact hebben met wie ze kenden. En ze mogen niks veranderen aan hun doodsoorzaak (want anders zou de hele boel in de war raken, begrijp je). En, oh ja, als ze het niet redden (dus als hun liefde doodbloedt, figuurlijk gesproken), dan worden ze... nou ja, ik weet niet wat er dan gebeurt. Waarschijnlijk nog meer formulieren invullen. Het klinkt bijna erger dan de hel.

De Challenge (of: Hoe saboteer je een liefde?)

De Hemelse Hoofdkwartier (ik blijf het zo noemen!) heeft een paar slimme (lees: sadistische) trucjes in petto om Pierre en Eve's liefde te testen. Denk aan:

• Het verleden dat blijft spoken: Pierre's politieke idealen en Eve's verknipte rijkeluisleven blijven een rol spelen, zelfs na hun dood.
• De jaloezie: Hun voormalige geliefden (degenen die hen om zeep hielpen, herinner je je nog?) proberen alsnog roet in het eten te gooien. Vanuit de andere kant... blijkbaar.
• De verleidingen: De aarde is vol met verleidingen! Vooral als je dood bent en niks meer te verliezen hebt. Behalve je... eh... hemelse reputatie?

Het is dus een soort van Temptation Island, maar dan met spoken en existentialisme. En zonder zwembad, helaas.

Het loopt... af. (Spoiler alert? Nee, joh.)

Gaat het Pierre en Eve lukken? Vinden ze ware liefde, ondanks alle obstakels en bureaucratie? Tja, ik ga het niet helemaal verklappen, maar ik kan je wel zeggen dat het einde... typisch Frans is. Denk aan veel filosofische gezeur, een beetje nihilisme, en een snufje hoop. Of wanhoop. Het is maar hoe je het bekijkt.

Les Jeux Sont Faits is geen feelgood movie. Het is meer een feel-confused-and-existential movie. Maar het is wel een film die je aan het denken zet. Over liefde, dood, het hiernamaals, en de zin (of onzin) van het bestaan. En over de vraag of je je belastingaangifte nog wel op tijd hebt ingediend, want je weet maar nooit wanneer je onverwachts de pijp uitgaat.

Waarom zou je dit kijken?

Oké, toegegeven, het klinkt misschien als een deprimerende hap. Maar er zijn redenen om deze film toch een kans te geven:

• De Franse flair: Het is gewoon een stijlvolle film. De dialogen zijn scherp, de beelden zijn prachtig (voor een film uit 1947, dan). Het ademt gewoon die onmiskenbare Franse sfeer.
• Het existentialisme: Als je van een beetje filosofisch gemijmer houdt, dan is dit jouw film. Verwacht geen antwoorden, maar wel een hoop vragen.
• De absurditeit: Het hele concept is natuurlijk hartstikke absurd. Een bureaucratisch hiernamaals? Seriously? Maar dat maakt het juist zo leuk. Het is een soort van zwarte komedie, maar dan zonder de humor. Of toch wel?
• De acteurs: De hoofdrolspelers (Micheline Presle en Marcel Pagliero) zijn fantastisch. Ze weten perfect de kwetsbaarheid en de frustratie van hun personages over te brengen.

Conclusie (een beetje dan).

Dus, ga "Les Jeux Sont Faits" kijken? Misschien wel. Misschien niet. Het is aan jou. Maar als je zin hebt in een film die je aan het denken zet, je een beetje laat lachen (misschien ongemakkelijk), en je je laat afvragen of het hiernamaals ook zo'n papiermolen is, dan is dit zeker een aanrader.

En onthoud: Les jeux sont faits! Rien ne va plus! (En nu ga ik een croissantje halen.)