Lessen In Chemie Recensie Volkskrant

Hé hallo! Dus, je wilt het hebben over Lessens in Chemie? De recensie in de Volkskrant? Oké, pak een kop koffie (of thee, wat je voorkeur heeft, we oordelen niet!) en laten we er eens induiken. Want eerlijk is eerlijk, dat boek… daar praat iedereen over.

Weet je, ik had er dus zó hoge verwachtingen van. Al die buzz! "De nieuwe grote roman!" "Een must-read!" Je kent het wel. Dat zet de lat wel hoog, toch? Alsof je denkt: oké, dit moet episch worden. En dan…tja, dan moet het boek het ook waarmaken, hé?

De Volkskrant recensie… Die was interessant, niet? Ik bedoel, niet meteen jubelend, maar ook zeker niet afkrakend. Dus waar zat 'm dat nou in?

Een briljant idee, toch?

Het concept is natuurlijk geniaal. Een geniale scheikundige in de jaren '50, die door mannenwereld toch een beetje ondergesneeuwd raakt. Maar dan! Ze wordt een kookprogramma host. En gebruikt chemie om het koken uit te leggen. Is dat niet fantastisch bedacht? Ik bedoel, hallo, koken ís chemie! Waarom heeft niemand dat eerder zo briljant neergezet?

Maar dan komt de vraag: is de uitvoering net zo geniaal als het idee? Dat is dus waar de Volkskrant (en ik stiekem ook) een beetje over struikelt. Spoiler alert (maar we gaan niet te veel verraden, beloofd!).

De recensie in de Volkskrant noemt het verhaal geloof ik “een tikkeltje over de top”. En ja, daar zit wel wat in. Soms wordt het allemaal net iets té melodramatisch. Weet je wel, net iets té veel tegenslag voor één persoon. Alsof de schrijfster dacht: "Oh, ze heeft het al moeilijk? Laten we er nog een schepje bovenop doen!" Een beetje alsof je naar een soap kijkt, maar dan in boekvorm.

De personages… een beetje karton?

En de personages? Tsja… Elizabeth Zott, de hoofdpersoon, is natuurlijk een heldin. Zo intelligent, zo vastberaden. Een echt rolmodel! Maar soms voelde ze voor mij toch een beetje… statisch. Begrijp je wat ik bedoel? Alsof ze altijd dezelfde reactie had, ongeacht wat er gebeurde. Een beetje een wandelend bordkarton met een PhD in scheikunde.

En de andere personages? Calvin Evans, haar briljante (en knappe, dat moeten we niet vergeten!) partner, is interessant, maar… tja, hij is er ook weer vrij snel niet meer. En de andere personages… Ze zijn er wel, maar je leert ze niet echt kennen. Beetje jammer, toch?

De Volkskrant had het geloof ik over "stereotypen". En ja, dat klopt wel. De domme huisvrouwen, de seksistische mannen… Het is allemaal een beetje zwart-wit. Terwijl het leven, toch, veel meer grijs is?

Toch wel vermakelijk!

Maar! Laten we eerlijk zijn: het boek is wél vermakelijk! Het leest lekker weg. De schrijfster heeft een vlotte pen. En de chemie-uitleg tussendoor? Fascinerend! Ik heb echt dingen geleerd over koken die ik nooit had gedacht! Zoals de perfecte manier om eieren te koken… Wie had gedacht dat dat zo’n wetenschappelijke aangelegenheid was?

De humor in het boek is ook heerlijk. Het is niet altijd subtiel, maar het is wel grappig. Vooral de scènes met de hond, Six-Thirty (die trouwens ook nog eens kan denken en praten!), zijn hilarisch. Serieus, die hond steelt echt de show!

Dus, wat is nou het oordeel? Is Lessens in Chemie een meesterwerk? Waarschijnlijk niet. Is het een perfect boek? Zeker niet. Maar is het een leuk boek? Absoluut! Het is een boek dat je aan het denken zet, dat je aan het lachen maakt, en dat je misschien zelfs inspireert om zelf meer te gaan koken (en dan met een wetenschappelijke blik!).

De Volkskrant recensie concludeerde ook iets in die richting. Het is een boek met gebreken, maar het is ook een boek met heel veel potentieel. Een boek dat je niet snel vergeet, al is het maar om die pratende hond!

Dus, moet je het lezen?

De hamvraag: moet je Lessens in Chemie lezen? Ik zou zeggen: ja! Geef het een kans. Verwacht geen literair meesterwerk, maar verwacht wel een vermakelijk en boeiend verhaal. En wie weet, misschien leer je er nog wat van ook!

En wat die Volkskrant recensie betreft? Neem het met een korreltje zout. Iedereen ervaart een boek anders. Wat de ene persoon geweldig vindt, vindt de andere persoon misschien maar niks. Dus, lees het zelf, en vorm je eigen oordeel!

En nu? Nog een kop koffie? Of misschien toch maar eens een ei koken, volgens de wetenschappelijke methode? Laat me weten wat je ervan vindt!