Levend Verlies Tine Van Ingelgem

Hé, luister eens! Ik moet je iets vertellen. Ik zat gisteren met mijn koffie, bladerde wat door boeken, je kent het wel, typische zondagmiddag. En toen kwam ik een boek tegen met zo'n titel dat ik bijna mijn koffie over mijn nieuwe broek spuugde: "Levend Verlies". Klinkt toch als een horrorfilm waar je per ongeluk in beland bent, of niet? Maar wacht, het wordt nog beter, want het is geschreven door een dame genaamd Tine Van Ingelgem.

Eerst dacht ik: oké, wat is dit nu weer? We hebben al genoeg problemen, moet er nu nog een categorie van verdriet zijn waar ik me zorgen over moet maken? Maar nieuwsgierigheid won, en ik begon te lezen. En laat ik je vertellen, het was verrassend... eigenlijk best wel verrassend boeiend!

Wat is dat nou, dat Levend Verlies?

Oké, stel je voor. Je hebt iemand in je leven waar je heel veel om geeft. Je partner, je kind, je ouder, je beste vriend... Iemand die je dagelijkse leven kleurt. Maar die persoon... die verandert. Niet op de manier dat we allemaal ouder worden, maar op een manier die hen anders maakt. Door een ziekte, een ongeluk, iets waardoor ze niet meer de persoon zijn die ze ooit waren. Dat is, in een notendop, waar Levend Verlies over gaat. Het is niet zozeer een definitief afscheid (zoals bij een overlijden), maar een afscheid van de persoon zoals je die kende.

Snap je? Het is alsof je beste vriend die altijd grappen maakte en met je ging stappen, plotseling verandert in iemand die stil en teruggetrokken is. Of je energieke moeder die altijd kookte en danste, plotseling de hele dag in bed ligt. Het is een verdriet dat blijft, dat niet echt weggaat, omdat de persoon er nog is, maar niet meer zoals je hem/haar kende. Een rouwproces zonder echt einde. Best heftig, hè?

Tine Van Ingelgem, de Verdriet-Ontcijferaar

Tine Van Ingelgem is dus degene die dit allemaal op de kaart heeft gezet, of beter gezegd, die de spotlights erop heeft gericht. Ze is een expert in rouw en verlies, en dan niet alleen de klassieke vorm van rouw. Ze heeft zich gespecialiseerd in dit 'Levend Verlies', en ze helpt mensen om hiermee om te gaan. Een soort verdriet-fluisteraar, zou je kunnen zeggen. Niet dat ze verdriet kan wegtoveren (dat zou wat zijn, zeg!), maar ze geeft tools en inzichten om het te begrijpen en te dragen.

Ze doet dat niet door vage, zweverige praat, maar met concrete voorbeelden en praktische tips. Ze schrijft erover, geeft lezingen, workshops... noem maar op. Ze is druk bezig om dit thema bespreekbaar te maken, want vaak is het een verborgen verdriet. Mensen voelen zich er ongemakkelijk bij om erover te praten, omdat de persoon in kwestie er nog is. "Je moet toch blij zijn dat hij/zij nog leeft?" Ja, natuurlijk, maar dat betekent niet dat je geen verdriet mag hebben om wat er verloren is gegaan.

Waarom is dit nu zo belangrijk?

Nou, er zijn een paar redenen. Ten eerste, omdat het gewoon veel vaker voorkomt dan je denkt. Denk aan dementie, chronische ziekten, hersenletsel... al die situaties waarbij iemand verandert, en de relatie verandert mee. Ten tweede, omdat het heel zwaar kan zijn. Je moet niet alleen omgaan met de veranderingen in de ander, maar ook met je eigen verdriet, je eigen gevoelens van machteloosheid, je eigen frustraties. En ten derde, omdat er vaak weinig steun is. Mensen weten niet goed wat ze moeten zeggen of doen, dus ze vermijden het onderwerp liever. Resultaat: jij zit in je eentje met je verdriet.

Daarom is het zo belangrijk dat er mensen zoals Tine Van Ingelgem zijn, die hier aandacht aan besteden, die het bespreekbaar maken, die mensen helpen om ermee om te gaan. Zodat je je niet meer alleen voelt, zodat je weet dat je niet gek bent, zodat je tools krijgt om ermee om te gaan. Zodat je, ondanks alles, een manier kunt vinden om verder te leven.

Wat kunnen we leren van Tine Van Ingelgem?

Een heleboel, eigenlijk! Hier zijn een paar belangrijke lessen:

• Erken je verdriet. Het is oké om verdrietig te zijn, ook al is de persoon er nog. Ontken je gevoelens niet, maar sta ze toe.
• Praat erover. Zoek iemand die naar je wil luisteren, zonder oordeel. Een vriend, een familielid, een therapeut... maakt niet uit, zolang je maar je verhaal kwijt kunt.
• Zoek steun. Er zijn steungroepen voor mensen die met Levend Verlies te maken hebben. Je bent niet de enige!
• Zorg goed voor jezelf. Eet gezond, slaap voldoende, beweeg, doe dingen waar je blij van wordt. Je kunt niet voor anderen zorgen als je niet eerst voor jezelf zorgt.
• Pas je verwachtingen aan. De relatie met de persoon die verandert, zal ook veranderen. Probeer je daaraan aan te passen, in plaats van te vechten tegen wat er is.
• Focus op wat er nog wel is. Ondanks alles, zijn er nog steeds momenten van vreugde, van verbinding, van liefde. Probeer die momenten te koesteren.
• Wees lief voor jezelf. Dit is een moeilijk proces, dus wees geduldig en mild voor jezelf. Je doet je best!

Concrete Voorbeelden (omdat het anders zo abstract blijft)

Oké, tijd voor wat concrete voorbeelden, om dit hele "Levend Verlies" verhaal wat duidelijker te maken.

• Dementie: Je vader was altijd een scherpe, intelligente man, maar nu vergeet hij dingen, herkent hij je soms niet meer, en wordt hij snel boos. Je rouwt om de vader die hij was, terwijl hij nog wel fysiek aanwezig is.
• Chronische ziekte: Je partner had altijd een drukke baan en was heel actief, maar nu is hij/zij chronisch ziek en kan hij/zij nauwelijks iets meer. Je rouwt om de activiteiten die jullie samen deden, om de toekomst die jullie samen hadden gepland.
• Hersentrauma: Na een ongeluk heeft je kind hersenletsel opgelopen. Hij/zij is fysiek wel hersteld, maar is niet meer dezelfde persoon als voor het ongeluk. Je rouwt om het kind dat hij/zij was, om de dromen die hij/zij had.
• Verslaving: Je broer was altijd je beste vriend, maar na een verslaving is hij veranderd in een schim van zichzelf. Je rouwt om de persoon die hij was en de band die jullie hadden.

Je snapt het idee. Het gaat erom dat de persoonlijkheid, de capaciteiten, de relatie verandert, terwijl de persoon zelf nog wel in leven is.

En nu?

Oké, je bent nu helemaal op de hoogte van Levend Verlies en Tine Van Ingelgem. Wat moet je nu met deze informatie? Nou, ten eerste: weet dat het bestaat. Alleen al dat is al een hele stap. Ten tweede: als je iemand kent die hiermee te maken heeft, luister dan. Oordeel niet, geef geen goedbedoelde adviezen ("Je moet positief blijven!"), maar luister gewoon. En ten derde: als je zelf hiermee te maken hebt, zoek hulp. Schaam je niet, je bent niet alleen. Er zijn mensen die je kunnen helpen, zoals Tine Van Ingelgem en haar collega's.

En weet je wat? Misschien moet ik haar zelf ook maar eens een mailtje sturen, gewoon om te bedanken. Want zelfs als je er zelf niet direct mee te maken hebt, is het goed om te weten dat er mensen zijn die zich inzetten voor de verborgen verdrietjes van deze wereld. En dat is iets om te vieren, met een extra grote kop koffie! (Maar deze keer wel voorzichtig, zodat ik mijn broek schoonhoud!).