Literary Guernsey Potato Peel Society

Nou, luister eens naar deze! Ik zat laatst in een café, slurpend aan mijn latte – veel te duur, dat terzijde – toen ik een gesprek opving over een boek. Niet zomaar een boek, hoor. The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Serieus? Een aardappelschillentaartgenootschap? Ik moest er wel even over Googlen toen ik thuis was. En jongens, wat een verhaal!

Het klinkt alsof het door Monty Python is bedacht, toch? Alsof iemand een gokje waagde en won. Maar nee, het is een echt boek! Een brievenroman, wat in feite betekent dat het hele verhaal wordt verteld via brieven die mensen naar elkaar schrijven. Het is alsof je iemands post stiekem aan het lezen bent… alleen dan met hun toestemming, want je hebt het boek gekocht. Clever!

Het bizarre begin

Oké, de basis. Het speelt zich af in 1946, net na de Tweede Wereldoorlog. Juliet Ashton, een schrijfster in Londen, is een beetje zat van haar eigen succes. Ze heeft genoeg van het schrijven over vrolijke boeken en wil eigenlijk iets met meer inhoud. Enter: Dawsey Adams, een varkensboer van Guernsey (een van de Kanaaleilanden, vlakbij Frankrijk), die haar een brief stuurt over een tweedehands boek dat ze allebei hebben gelezen.

Dus, een schrijfster uit Londen en een varkensboer van een eiland. Tot zover niks geks, toch? Fout. Dawsey vermeldt dat hij lid is van een nogal excentrieke vereniging: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Aardappelschillentaart… ik herhaal, aardappelschillentaart! Wat is dat in godsnaam, vraag je je af? Nou, ik zal het je vertellen.

Stel je voor: Guernsey is bezet door de Duitsers tijdens de oorlog. Niet leuk. Absoluut niet leuk. Om niet te worden gepakt voor een avondlijk samenzijn, omdat ze na de avondklok nog op straat waren, verzinnen een paar eilandbewoners een smoes. Ze waren zogenaamd op weg naar een bijeenkomst van een literaire genootschap. En het enige eten dat ze te bieden hadden (door de rantsoenering) was aardappelschillentaart. Voilà! Het genootschap was geboren! Een leugen die een waarheid werd, dus. Best ingenieus, toch?

De personages: een bonte verzameling

De leden van het genootschap zijn… kleurrijk. We hebben Elizabeth McKenna, de oprichtster en het hart van de groep. Ze is moedig, onafhankelijk en heeft een scherp gevoel voor humor. (En, spoiler alert, ze is niet meer aanwezig in het verhaal. Mysterie!)

Dan is er Eben Ramsey, de oude postbode, die alles van iedereen weet (zoals dat hoort bij een goede postbode). Amelia Maugery, een oude dame vol roddels en praktische wijsheden. En natuurlijk Dawsey Adams, de stille, verlegen varkensboer die eigenlijk veel dieper is dan je op het eerste gezicht zou denken.

Juliet raakt gefascineerd door deze mensen en hun bizarre genootschap. Ze besluit naar Guernsey te reizen om ze te ontmoeten en meer over hun ervaringen tijdens de oorlog te leren. En daar begint het echte avontuur.

Waarom je dit boek moet lezen (ja, echt!)

Oké, ik weet wat je denkt. Een boek over een aardappelschillentaartgenootschap klinkt misschien een beetje… raar. Maar geloof me, er zit veel meer achter dan je zou denken.

• Het is grappig! De dialogen zijn scherp, de personages zijn excentriek en de situaties zijn vaak hilarisch. Er zit een heerlijke droge humor in die me regelmatig hardop deed lachen.
• Het is ontroerend! Het verhaal gaat over vriendschap, liefde, verlies en de veerkracht van de menselijke geest. De personages hebben veel meegemaakt, maar ze blijven positief en ondersteunen elkaar.
• Het is informatief! Je leert over de Duitse bezetting van Guernsey en hoe het leven daar was tijdens de oorlog. Het is een fascinerend stukje geschiedenis dat niet vaak wordt verteld. Wist je bijvoorbeeld dat de eilandbewoners werden gedwongen om een deel van hun vee te slachten om de Duitsers te voeden? Brrr!
• Het is een liefdesbrief aan boeken! Het gaat over de kracht van verhalen om mensen samen te brengen en te troosten. Boeken zijn een ontsnapping, een bron van troost en een manier om de wereld te begrijpen.

Meer dan alleen een verhaal

Het boek is dus meer dan alleen een zoetsappig verhaal over mensen die taart eten en boeken lezen. (Hoewel, die taart klinkt eigenlijk best goed…). Het is een herinnering aan een donkere periode in de geschiedenis, maar ook een ode aan de menselijke veerkracht en de kracht van vriendschap.

Juliet gaat naar Guernsey op zoek naar een verhaal, maar ze vindt er veel meer dan dat. Ze vindt een gemeenschap, een familie en misschien zelfs wel de liefde. (No spoilers, hoor! Je moet het zelf lezen!).

De filmadaptatie is ook prima. Niet zo goed als het boek, natuurlijk (zo is het altijd), maar wel leuk om naar te kijken als je al fan bent van het verhaal. Lily James speelt Juliet, en ze doet het fantastisch.

Conclusie: aardappelschillen en literaire hoogstandjes!

Dus, als je op zoek bent naar een boek dat je aan het lachen, huilen en nadenken zet, dan is The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society zeker iets voor jou. Het is een quirky, charmant en ontroerend verhaal dat je nog lang zal bijblijven. En wie weet, misschien krijg je er zelfs wel zin van in een stukje aardappelschillentaart. (Oké, misschien niet. Maar het idee is leuk!).

Dus pak een kop thee (of een latte, als je echt wilt uitpakken), kruip lekker op de bank en duik in de wereld van het Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Je zult er geen spijt van krijgen!

En oh ja, mocht je zelf een literaire vereniging willen oprichten, vergeet dan niet om een goede naam te kiezen. Misschien iets minder… eh… letterlijk dan aardappelschillentaart. Maar hey, wie ben ik om te oordelen? Het werkt blijkbaar!