Love On The Brain Ali Hazelwood

Oké, luister, ik moet je iets vertellen. Het begon allemaal met een boek. Niet zomaar een boek, nee, een Ali Hazelwood boek. En als je ooit een Ali Hazelwood boek hebt gelezen, dan weet je precies wat ik bedoel: stoom, wetenschap, en hilarische awkwardness, allemaal samengevoegd tot een perfecte cocktail van leesplezier. In dit geval gaat het over "Love on the Brain", en geloof me, het is verslavender dan chocolade (en dat zegt wat!).

De plot, in een notendop (met de nodige overdrijving)

Het verhaal draait om Dr. Bee Königswasser. Ja, Königswasser. Alsof haar naam al niet genoeg drama is, is ze ook nog eens een neuro-ingenieur. Denk aan: slim, ambitieus, en een beetje... nou ja, laten we zeggen "speciaal". Ze krijgt haar droombaan bij de NASA (want waar anders zouden neuro-ingenieurs werken?), maar raadt eens wie haar co-leider is? Levi Ward. De man. De mythe. De ijskonijn. En... uh oh... hij haat haar. Tenminste, dat dénkt ze.

Maar hier is de twist! Levi, die blijkbaar de koning van misverstanden is, is stiekem al jaren verliefd op Bee. Jaren! Serieus, als dat geen volwassen versie van een kleuter die aan de staart van een meisje trekt is, weet ik het ook niet meer. En de rest, lieve lezers, is een heerlijke mix van sabotage (of zo lijkt het), miscommunicatie, intense blikken, en heel veel wetenschap. Oh, en een verdwijnende kat. Ja, echt. Een kat.

Waarom is "Love on the Brain" zo geweldig?

Laat me je overtuigen met een paar steekhoudende argumenten (die ik heb gebaseerd op mijn persoonlijke mening, natuurlijk):

• De chemie: De spanning tussen Bee en Levi is zo dik dat je er een mes in kunt zetten. Serieus, de vonken vliegen eraf. Het is alsof je naar een chemische reactie kijkt, maar dan met mensen. En meer romantiek. En minder labjassen (meestal).
• De humor: Ali Hazelwood is een meester in het schrijven van grappige dialogen. Bee's interne monoloog is goud waard, en Levi's droge opmerkingen zijn perfect getimed. Ik heb hardop gelachen, wat best gênant is als je in de trein zit.
• De wetenschap: Ok, ok, ik weet dat niet iedereen dol is op wetenschap. Maar Hazelwood weeft het op zo'n manier in het verhaal dat het niet saai wordt. Het is alsof je stiekem iets leert terwijl je geniet van een romantische komedie. Wie had dat gedacht?
• De kat: Ja, ik blijf erbij. De kat is belangrijk. Verdwaalde katten maken elk verhaal beter. Dat is gewoon een feit.

Wat maakt Bee Königswasser zo speciaal?

Bee is geen doorsnee heldin. Ze is slim, maar ook onzeker. Ze is ambitieus, maar ook een beetje chaotisch. Ze is... menselijk. En dat is wat haar zo relatable maakt. Ze is het type vrouw waar je bevriend mee zou willen zijn (en die je zou willen helpen met het oplossen van haar liefdesleven, want holy moly, dat is een puinhoop). Ze draagt roze haar (soms, geloof ik), gelooft in de wetenschap, en is compleet clueless als het op Levi aankomt. Het is eigenlijk heel aandoenlijk.

En Levi Ward? De stille held?

Levi is het stereotype van de stille, stoïcijnse man. Maar onder dat ijskoude oppervlak schuilt een man die compleet geobsedeerd is door Bee. Hij observeert haar, hij koopt haar cadeaus (stiekem, natuurlijk), en hij maakt zich constant zorgen om haar. Hij is eigenlijk een puppy, maar dan een puppy met een PhD. Zijn geduld met Bee is legendarisch. Ik bedoel, hij kijkt al jaren naar haar! Dat is toewijding! Of stalking. Het ligt eraan hoe je het bekijkt.

"Love on the Brain" en de harde realiteit (of niet)

Oké, laten we eerlijk zijn. De setting van "Love on the Brain" is een beetje... unrealistisch. Tenzij je toevallig een neuro-ingenieur bent die bij de NASA werkt en je co-leider stiekem al jaren verliefd op je is, zul je dit waarschijnlijk niet meemaken. Maar dat is oké! Dat is juist de kracht van fictie! Het laat ons dromen over een wereld waarin alles mogelijk is, zelfs liefde in de bizarre wereld van de wetenschap.

Het boek speelt ook met bepaalde tropes. Denk aan: de grumpy-sunshine trope (Levi is de grumpy, Bee de sunshine), de enemies-to-lovers trope (duhh!), en de fake-dating trope (die hier niet echt voorkomt, maar ik wilde hem toch noemen!). Maar Hazelwood doet het op zo'n frisse en originele manier dat het niet afgezaagd aanvoelt.

Conclusie: Moet je "Love on the Brain" lezen?

JA! Tenzij je een hekel hebt aan romantiek, humor, wetenschap, of katten. In dat geval... nou ja, dan weet ik niet wat je hier nog doet. Voor de rest: ren naar de boekhandel (of klik naar je favoriete online retailer) en koop dit boek. Je zult er geen spijt van krijgen. Behalve misschien als je geen slaap krijgt omdat je tot diep in de nacht hebt gelezen. Maar dat is het waard, toch?

En als je het boek hebt gelezen, laat me dan weten wat je ervan vond! Misschien kunnen we samen fangirlen over Bee en Levi, en discussiëren over de ware betekenis van die verdwijnende kat. Tot die tijd: happy reading!

P.S. Wist je dat Ali Hazelwood zelf een neurowetenschapper is? Daarom klinkt de wetenschap in haar boeken zo... nou ja, wetenschappelijk. Maar ook begrijpelijk. Ze weet waar ze over praat! En ze gebruikt die kennis om ons te vermaken. Geniaal!

P.P.S. En nog een ding! Er zijn mensen die denken dat Levi Ward gebaseerd is op Adam Driver. Ik zeg niks. Maar ik zeg ook niks...