Man Die U In Toscane Tegenkomt

Goh, waar zal ik beginnen? Het was zo'n typisch Toscane-verhaal, je weet wel? Zon, glooiende heuvels, véél te veel wijn (oké, misschien een beetje overdreven)... en een man. Niet zomaar een man, maar die man. Je snapt 'm toch?

Ik was daar, lekker solo, een beetje Eat, Pray, Love aan het uithangen, alleen dan zonder de serieuze spirituele zoektocht. Meer een Eat, Pray, Gain-Five-Kilos-From-Pasta. Wie kan het me kwalijk nemen, trouwens?

Het begon allemaal in een piepklein dorpje. Ik weet niet eens meer hoe het heette, iets met een C en heel veel onuitspreekbare klinkers, geloof ik. Een perfect plaatje. Je kent die plekken wel, waar de tijd lijkt stil te staan en nonna's nog de was ophangen over de straten.

Ik zat op een terrasje (natuurlijk!), genietend van een Aperol Spritz (dubbel!), en probeerde mijn steenkolen-Italiaans te oefenen. "Un altro... ehm... Aperol Spritz, per favore?" Zo charmant, hè? Echt een vloeiende taalvirtuoos, die ik.

En toen was hij daar. Uit het niets, zeg maar. Als een god uit de Toscaanse hemel (beetje dramatisch misschien, maar het voelde wel zo!). Lange man, donker haar, diepe bruine ogen… zucht. Moet ik meer zeggen?

Hij sprak me aan in het Engels. Bleek Amerikaan te zijn. Amerikaans, jongens! Alsof Toscane nog niet romantisch genoeg was, kwam er ook nog eens een charmante Amerikaan om de hoek kijken. Het leven is soms oneerlijk (in een positieve zin, dan).

We raakten aan de praat. Over alles en niets. Over de heerlijkheid van Italiaans eten, de prachtige landschappen, en ja, zelfs over de zin van het leven (oké, een klein beetje dan). Het was zo… makkelijk. Het voelde alsof we elkaar al jaren kenden.

Zijn naam was… laten we hem voor het gemak Ethan noemen. Klinkt goed, toch? Ethan dus. Ethan was... hoe zal ik het zeggen? Een mix van intellectueel en avontuurlijk. Hij las boeken, beklom bergen (nou ja, figuurlijk dan), en had een perfecte snor. Oké, geen snor, maar je snapt het idee.

We hebben dagen samen doorgebracht. Dwalend door wijngaarden, rijdend op een Vespa (een gehuurde, natuurlijk. Ik ben geen expert op twee wielen), en eindeloos veel gelato gegeten. Pistache, mijn favoriet. Wist je dat pistache gelato echt een kunst is? Je moet de goede hebben. Maar dat terzijde.

Er waren van die momenten… Je kent ze wel. Die momenten waarop de tijd even stilstaat. Dat je naar elkaar kijkt en je weet dat er iets in de lucht hangt. Spanning! En heel veel zon, natuurlijk. We waren tenslotte in Toscane.

Op een avond, tijdens een romantisch diner in een restaurant met uitzicht op een vallei (kuch, cliché, kuch), vroeg hij me iets. Iets belangrijks. Iets… Nee, hij vroeg me niet ten huwelijk! Relax! Hij vroeg me of ik zin had om morgen mee te gaan naar Florence.

Florence! Nou ja, zeg nou zelf. Wie zegt daar nou nee tegen? Dus ik zei ja. Natuurlijk zei ik ja!

Florence was magisch. We bezochten de Uffizi (veel te veel kunst, maar wel indrukwekkend), wandelden over de Ponte Vecchio (héél veel toeristen), en aten de beste bistecca alla fiorentina ooit. Serieus, dat vlees smolt op je tong. Ik ben nog steeds aan het watertanden.

En toen… toen kwam het moment. Onder de Ponte Vecchio, bij zonsondergang (ja, ik weet het, nog meer clichés), kuste hij me. Kus! Een echte kus. Eentje die je knieën doet knikken en je doet vergeten dat je al de hele dag op je voeten staat.

Vanaf dat moment was het… ja, wat was het eigenlijk? Een sprookje? Een droom? Een welkome afleiding van mijn saaie leven in Nederland? Waarschijnlijk een combinatie van alles.

We hebben nog een week samen doorgebracht in Toscane. Een week vol gelach, avontuur en… euh… andere dingen (laat ik niet in details treden, hè?).

Maar toen kwam de onvermijdelijke vraag: wat nu? Hij woonde in Amerika. Ik in Nederland. Een langeafstandsrelatie? Dat zag ik niet echt zitten. Ik had al genoeg moeite met het onthouden van mijn sleutels, laat staan met een relatie over de Atlantische Oceaan.

Dus… We besloten er geen label op te plakken. We zouden contact houden. Kijken wat er zou gebeuren. Geen verwachtingen. Gewoon… leven. Carpe diem, weet je wel? Toscane-stijl.

En toen kwam het afscheid. Op het vliegveld van Pisa. Tranen (van mijn kant, dan). Een lange omhelzing. Een belofte om contact te houden. En toen was hij weg.

Terug naar Nederland. Terug naar de realiteit. Terug naar de regen. Zucht.

Hebben we nog contact? Ja, af en toe. Een berichtje hier, een berichtje daar. Hij stuurt me foto's van zijn leven in Amerika. Ik stuur hem foto's van regenbuien in Amsterdam. Niet echt hetzelfde als wijngaarden in Toscane, hè?

En soms, heel soms, denk ik terug aan die zomer. Aan die man. Aan dat gevoel. Aan die magie. En dan glimlach ik. Want ook al was het maar voor even, het was wel… echt.

Zou ik het nog een keer doen? Zonder twijfel! Misschien ga ik volgend jaar wel weer naar Toscane. Gewoon… om te kijken of die magie er nog is. En misschien… misschien kom ik dan wel die andere man tegen. Wie weet?

De moraal van het verhaal? Ga naar Toscane. Eet veel pasta. Drink veel wijn. En wees niet bang om een beetje verliefd te worden. Je weet nooit wat er kan gebeuren!

Dus, wat denk je? Klinkt dat als een film, of wat? Misschien moet ik er wel een boek over schrijven. Mijn Toscaanse Zomer: Liefde, Pasta en Andere Catastrofes. Wat vind je van die titel? Best catchy, toch?

Oh, en trouwens, ik heb nog een heel goed recept voor pesto alla genovese. Interesse? Je weet me te vinden! Tot snel!

En één ding nog... als je ooit naar Toscane gaat, doe me een plezier en drink een Aperol Spritz op mij! Salute!

De nasleep (voor de écht nieuwsgierigen)

Oké, oké, ik geef toe. Misschien ben ik nog steeds een béétje verliefd op Ethan. Maar hé, wie kan het me kwalijk nemen? Het was Toscane! Iedereen wordt daar een beetje verliefd. Op de omgeving, het eten, de wijn... en soms, heel soms, op iemand anders.

Maar serieus, ik heb er wel van geleerd. Dat je soms gewoon moet genieten van het moment. Dat je niet alles hoeft te plannen. En dat een beetje spontaniteit heel goed kan zijn voor je ziel. En voor je Instagram-feed, trouwens. #Tuscany #Romance #TravelGoals

En wie weet, misschien zien we elkaar nog wel een keer. Misschien komt hij wel naar Nederland. Of misschien ga ik wel terug naar Amerika. Je weet het nooit. Het leven is tenslotte een groot avontuur. En ik ben er klaar voor!

Dus, de volgende keer dat je een Amerikaan met een perfecte snor (of niet) tegenkomt in Toscane, wees dan niet bang om hem aan te spreken. Wie weet wat er kan gebeuren? Maar één ding is zeker: je zult er geen spijt van krijgen! Ciao!