Marieke De Vries Terug Naar Nederland

“Serieus? Terug naar Nederland? Maar waarom dan?!” Ik hoor het je al denken. Nou, laat me je een verhaaltje vertellen. Laatst zat ik dus met m'n laptop in een mega-hippe koffietent in San Francisco, cappuccino met amandelmelk in de ene hand (want lactose-intolerant, duh), bezig met een of ander freelance klusje. De zon scheen, de vogels floten (figuurlijk dan, het was San Francisco, dus meer sirenes en getoeter), en ik voelde me… leeg. Een soort van digitale nomade-burnout, als je begrijpt wat ik bedoel. Alle hippe koffie en zonsondergangen ten spijt, miste ik iets. Iets Hollands. En ja, dat gevoel, beste lezer, is precies de aanleiding voor dit hele artikel.

Het is namelijk zo: Marieke de Vries, oftewel ik, de persoon die je nu met je ogen aan het scannen bent (of misschien zit je te scrollen, no judgement), overweegt serieus om terug te keren naar Nederland. Na jarenlang de wereld te hebben afgestruind, van Aziatische stranden tot Zuid-Amerikaanse regenwouden, begint het heimwee-spook te knagen. En dat is best wel een ding, want ik was altijd diegene die riep: "Ik ga nooit meer terug! Nederland is zo… klein! Zo… voorspelbaar!" Tsja, zo zie je maar weer hoe de dingen kunnen veranderen, hè?

Waarom überhaupt weg? Een kleine terugblik

Even een korte recap voor degenen die mij niet persoonlijk kennen (en dat zijn er waarschijnlijk nogal wat, tenzij je mijn moeder bent, hi mam!): Ik ben zo'n jaar of tien geleden vertrokken uit Nederland. Escaped zou je bijna kunnen zeggen. Ik was het zat. Het weer, de mentaliteit, de eindeloze discussies over wie er nou precies op wie gestemd heeft… Ik wilde avontuur! Ik wilde de wereld zien! Ik wilde… nou ja, gewoon iets anders dan de vertrouwde spruitjeslucht.

• De lokroep van het onbekende: Ik wilde mezelf uitdagen en mijn grenzen verleggen.
• De wens om te groeien: Ik geloofde dat reizen je een beter mens maakt (en dat is ook wel een beetje waar, vind ik).
• Eerlijk gezegd: Ik was ook een beetje op de vlucht voor mezelf. 😉

En het was fantastisch! Ik heb dingen gedaan die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik heb gesurfd in Bali, gewandeld door de jungle van Costa Rica, en Italiaans geleerd in Florence (nou ja, een beetje dan). Ik heb freelanced klussen gedaan waar ik echt blij van werd, en ik heb mensen ontmoet die mijn leven hebben veranderd. Maar… er is altijd een "maar", hè?

De heimwee-factor: Wat mis ik dan precies?

Oké, hier komt het gevoelige gedeelte. Wat mis ik dan zo aan dat kleine, voorspelbare Nederland? Dat is best een complexe vraag, want het is niet één ding, maar een combinatie van factoren.

De praktische kant

Laten we beginnen met de praktische zaken. Reizen is fantastisch, maar het is ook verdomd vermoeiend. Altijd maar je spullen inpakken, altijd maar op zoek naar de beste wifi-spot (een moderne vloek, vind je niet?), altijd maar proberen te achterhalen hoe het openbaar vervoer in een nieuwe stad werkt… Het begint op een gegeven moment te knagen. Ik mis gewoon een vaste plek. Een plek waar ik mijn spullen kan neerzetten en me niet druk hoef te maken over waar ik volgende maand ga wonen. Klinkt burgerlijk, ik weet het, maar het is wel de waarheid.

• Bureaucratie: Ik ben het eindeloze gedoe met visa, belastingaangiftes en andere administratieve rompslomp spuugzat.
• Gezondheidszorg: Een goede en betaalbare gezondheidszorg is toch wel een luxe die je gaat waarderen als je een paar keer in een dodgy buitenlands ziekenhuis hebt gelegen (trust me).
• De fiets: Ja, echt! Ik mis het gewoon om lekker op de fiets naar de supermarkt te kunnen. En de fietspaden, natuurlijk! Die zijn hier in San Francisco toch wel een stuk minder goed geregeld.

De emotionele kant

Maar er is meer dan alleen de praktische kant. Ik mis ook de mensen. Mijn familie, mijn vrienden… Ik heb ze natuurlijk wel opgezocht af en toe, maar het is toch anders dan wanneer je ze gewoon even kunt bellen voor een kop koffie. En ja, ik weet het, we leven in een tijd van Skype en WhatsApp en FaceTime, maar dat is toch niet hetzelfde als een echte knuffel, toch?

• Familie: Ik mis mijn ouders en broers en zussen enorm. Het is niet hetzelfde om ze alleen via een scherm te zien.
• Vrienden: Mijn beste vrienden wonen in Nederland. Ik heb hier in het buitenland wel nieuwe vrienden gemaakt, maar dat is toch anders dan de vriendschappen die je al je hele leven hebt.
• Humor: De Nederlandse humor! Die droge, sarcastische humor die niemand anders begrijpt. Ik mis het om te lachen om die rare, typisch Nederlandse dingen.

En dan is er nog iets wat ik moeilijk onder woorden kan brengen. Een soort van gevoel van thuis. Een gevoel van verbondenheid met de plek waar je bent opgegroeid. De geur van stroopwafels op de markt, het geluid van de klokken van de Domtoren, het gevoel van veiligheid en vertrouwdheid dat je alleen in je eigen land kunt voelen. (Oké, ik geef het toe, het klinkt een beetje klef, maar het is wel echt zo!)

De voordelen van Nederland (die ik blijkbaar was vergeten)

Nu ik er zo over nadenk, zijn er eigenlijk best wel veel voordelen aan Nederland. Dingen die ik blijkbaar was vergeten toen ik zo nodig de wijde wereld in moest.

• Goede voorzieningen: Alles is goed geregeld in Nederland. Het openbaar vervoer, de gezondheidszorg, het onderwijs… Het is allemaal topniveau.
• Economische stabiliteit: Nederland is een stabiel land met een goede economie. Dat geeft een gevoel van zekerheid, wat ik de laatste tijd wel kan gebruiken.
• Tolerantie: Nederland staat bekend om zijn tolerantie en openheid. Dat vind ik belangrijk.
• De Nederlandse taal: Eerlijk is eerlijk, het is toch wel fijn om je eigen taal te kunnen spreken zonder dat iedereen je met glazige ogen aankijkt.

En laten we eerlijk zijn: Nederland is ook gewoon een mooi land. Met prachtige steden, uitgestrekte polders en een lange kustlijn. En oké, het weer is niet altijd even best, maar er zijn ergere dingen, toch?

De twijfels: Is het wel de juiste beslissing?

Maar natuurlijk zijn er ook twijfels. Want wat als ik spijt krijg? Wat als ik me ga vervelen in dat kleine, voorspelbare Nederland? Wat als ik mijn avontuurlijke leven ga missen? Dat zijn allemaal vragen die door mijn hoofd spoken.

• De angst voor spijt: Ik wil geen spijt hebben van de beslissing om terug te gaan.
• De angst voor verveling: Ik ben bang dat ik me ga vervelen in Nederland.
• De angst om mijn vrijheid te verliezen: Ik ben bang dat ik mijn vrijheid en onafhankelijkheid ga missen.

Maar ik denk dat het belangrijk is om naar mijn gevoel te luisteren. En mijn gevoel zegt dat het tijd is om terug te gaan. Tijd om weer wortel te schieten. Tijd om me weer thuis te voelen. (En tijd om weer onbeperkt hagelslag te eten zonder me schuldig te voelen.)

De volgende stappen: Hoe nu verder?

Dus, wat zijn de volgende stappen? Nou, ik ben van plan om de komende maanden de mogelijkheden te onderzoeken. Een huisje zoeken (in Amsterdam, het liefst, maar laten we realistisch blijven), een baan vinden (iets met schrijven, natuurlijk), en al mijn vrienden en familie op de hoogte stellen van mijn plannen. En dan… wie weet… sta ik binnenkort weer met mijn fiets in de file op de Overtoom. 😉 (En eerlijk gezegd, daar kijk ik stiekem best wel naar uit.)

Wordt vervolgd, dus! En wie weet zien we elkaar binnenkort wel ergens in een gezellig Amsterdams café (met goede koffie, natuurlijk). Tot die tijd: bedankt voor het lezen! En laat me vooral weten wat jij ervan vindt. Zou jij teruggaan naar je geboorteland? Of ben je juist blij dat je weg bent?

P.S. En mocht iemand nog een leuk huisje in Amsterdam weten… Let me know! 😉