Martin Rr George Song Of Ice And Fire

Okay, even over koffie, laten we het er even over hebben. Martin. George R.R. Martin. De man, de mythe, de legende die ons al jaren aan het lijntje houdt. Snap je wat ik bedoel, toch?

En dan heb ik het natuurlijk over A Song of Ice and Fire. De boekenreeks die... nou ja, je weet het. De boekenreeks die de wereld veroverde, ons introduceerde aan draken, White Walkers en heel veel politiek gekonkel. Politiek gekonkel waar je soms letterlijk knettergek van werd, maar toch, we konden er geen genoeg van krijgen.

De Game of Thrones hype!

Want laten we eerlijk zijn, wie herinnert zich niet de Game of Thrones hype? Overal drakenplaatjes, iedereen had het over wie er dood zou gaan (spoiler alert: bijna iedereen!), en de hele wereld keek reikhalzend uit naar het volgende seizoen. Zelfs je oma wist wie Daenerys was. Nou ja, misschien niet hoe je het precies spelt, maar ze wist dat er een drakenmoeder was. Punt.

Maar de serie... tja, de serie. Laten we zeggen dat het einde... verdeeldheid zaaide. Een understatement van de eeuw, toch? Maar goed, laten we het daar nu even niet over hebben. Dit gaat over de boeken! De bron! Het heilige schrift! (Een beetje overdreven? Misschien. Maar ik voel het wel zo, oke?)

Waarom zijn we zo gek op Martin?

Maar waarom zijn we eigenlijk zo gek op Martin? Is het de gedetailleerde wereld? De complexe personages? Het feit dat niemand veilig is? (Letterlijk niemand. Je favoriete personage? Gegarandeerd dat hij/zij binnenkort een kopje kleiner wordt gemaakt.)

Ik denk dat het een combinatie van alles is. Martin heeft een talent voor het creëren van een wereld die voelt. Je kunt de kou van de Winterfell wind voelen, de hitte van Dragonstone, de stank van King's Landing (serieus, die stad klonk echt niet fris). En zijn personages? Die zijn verre van perfect. Ze zijn flawed, ze maken fouten, ze zijn soms ronduit verschrikkelijk. En daardoor zijn ze zo menselijk.

Je hebt Jaime Lannister, de Kingslayer, die toch nog een soort van redemption arc krijgt. Of Cersei, die je haat, maar tegelijkertijd ook wel weer... bewondert? (Bewondert? Misschien is dat een sterk woord. Fascinatie? Ja, fascinatie is beter.)

En dan heb je Tyrion, de kleine man met de grote mond en het nog grotere hart. (Nou ja, een hart. In ieder geval iets wat er op lijkt.) De slimste van allemaal, maar altijd onderschat. Je kan niet anders dan hem rooten, toch?

The Winds of Winter... Wanneer dan?

Maar de hamvraag, de vraag die ons al jaren achtervolgt... Wanneer komt The Winds of Winter uit? Wanneer krijgen we eindelijk het vervolg? Wanneer worden we eindelijk uit ons lijden verlost?

Martin zelf zegt dat hij er hard aan werkt. Dat hij er dichterbij is dan ooit. Dat we geduld moeten hebben. Geduld... Dat is makkelijk gezegd, George! We wachten al jaren! We hebben onze kinderen al genoemd naar je personages! (Okay, dat is misschien overdreven. Maar je snapt het punt.)

Er zijn zoveel theorieën. Misschien is hij al klaar en houdt hij ons expres in spanning. Misschien is hij er nog lang niet klaar mee. Misschien heeft hij het manuscript allang verbrand en is hij stiekem op vakantie in de Cariben. Wie zal het zeggen?

Het internet staat vol met theorieën. Sommigen zijn heel plausibel, anderen zijn ronduit idioot. Maar dat is juist de magie van A Song of Ice and Fire! Het zet je aan het denken, aan het speculeren, aan het debatteren. Zelfs al is het al tien jaar geleden dat we een nieuw boek hebben gehad.

Maar laten we eerlijk zijn, er is een reden waarom we zo geobsedeerd zijn. Martin is een meesterverteller. Zijn boeken zijn meer dan alleen fantasie. Ze zijn een reflectie van de menselijke natuur, met al zijn goede en slechte kanten. Ze zijn politiek, ze zijn brutaal, ze zijn ontroerend. En ze zijn gewoon heel erg goed.

Wat kunnen we verwachten?

Dus, wat kunnen we verwachten van The Winds of Winter? Wie zal er overleven? Wie zal er sterven? Zal Daenerys uiteindelijk de Iron Throne claimen? Zal Jon Snow eindelijk weten wie zijn echte ouders zijn? (Wacht, dat weten we al. Maar in de boeken...?).

Ik heb geen idee. En dat is juist het mooie eraan. We weten het niet. Martin houdt alle touwtjes stevig in handen. Hij is de poppenspeler, en wij zijn de poppen. (En stiekem vinden we dat best fijn, toch?)

Het enige wat we kunnen doen is wachten. Geduldig wachten. En hopen dat hij ons niet nog langer laat wachten. Alhoewel... een beetje wachten is ook wel weer goed. Zo blijven we in ieder geval engaged, toch?

Dus, proost! Op George R.R. Martin! Op A Song of Ice and Fire! En op de hoop dat we ooit, ooit, ooit The Winds of Winter in onze handen zullen houden. En mocht het niet zo zijn... dan hebben we in ieder geval genoeg theorieën om te bespreken tot het einde der tijden!

Trouwens, heb jij nog wilde theorieën? Ik hoor ze graag! Want laten we eerlijk zijn, dit gesprek is nog lang niet klaar. En de koffie is ook nog niet op...

Oh, en nog één ding: Winter is Coming. (Of... komt het ooit nog?)

Wees er klaar voor.