Mary I Of England Bloody Mary

Hé hallo! Zullen we het eens hebben over een vrouw met een, eh, nogal... memorabele bijnaam? Je weet wel, Bloody Mary? Yep, die Bloody Mary. Mary I van Engeland, om precies te zijn. Zet je koffie maar klaar, dit wordt een interessant verhaal.

Oké, dus Mary. Laten we eerlijk zijn, ze had het niet makkelijk. Stel je voor: je bent de dochter van Henry VIII – jawel, die koning met de zes vrouwen – en Catherine of Aragon. Klinkt al als een soapserie, toch? Nou, dat was het ook. Henry, obsessed als hij was met een mannelijke erfgenaam (en een nieuwe vrouw, laten we eerlijk zijn), verklaarde zijn huwelijk met Catherine ongeldig. BAM! En plotseling was Mary geen rechtmatige troonopvolger meer. Ai.

Kun je je voorstellen hoe dat voelt? Van prinses, het zonnetje in huis, naar... tja, een soort van persona non grata? En dan ook nog eens die nieuwe vrouwen van pa in je leven. Anne Boleyn bijvoorbeeld. Drama! Ik zeg je, Netflix had hier goud mee kunnen verdienen.

En dan, jaren later, na de dood van haar halfbroer Edward VI (die niet zo lang regeerde), dacht Mary: "Nu is het mijn tijd!" Maar wacht! Het complot! Sommige mensen wilden Lady Jane Grey, een nichtje van Henry VIII, op de troon. Een soort van snelle coupe, zeg maar. Gelukkig, (voor Mary, althans) was de steun voor Jane minimaal, en Mary wist de macht te grijpen. Maar het zaad van wantrouwen was geplant. Denk je niet dat dat iets met iemand zou doen? Natuurlijk wel!

Dus, Mary wordt koningin. Eindelijk! Ze is vast heel blij, toch? Nou, ja en nee. Ze had een missie: Engeland weer katholiek maken. Begrijp me niet verkeerd, iedereen mag geloven wat hij wil, maar Mary was... vastberaden. Ze was, om het zacht uit te drukken, niet zo'n fan van de protestantse reformatie die onder haar vader en broer had plaatsgevonden.

En hier begint het "Bloody" gedeelte van "Bloody Mary". Want hoe pakte ze dat aan, dat terug katholiek maken? Niet bepaald subtiel, laten we het zo zeggen. Mary begon met het vervolgen en verbranden van protestanten. Au! Denk aan bisschoppen, geleerden, "gewone" mensen... Het vuur brandde letterlijk en figuurlijk. Er worden schattingen gemaakt van dat er zo'n 300 mensen zijn verbrand tijdens haar bewind. Brrr.

Waarom deed ze dit? Was ze een sadist? Misschien. Maar waarschijnlijk geloofde ze oprecht dat ze Engeland redde. In haar ogen was protestantisme ketterij, een gevaar voor de ziel en het koninkrijk. Dus, ze deed wat ze dacht dat nodig was, hoe gruwelijk ook. Is dat te begrijpen? Misschien wel...goedkeuren? Nooit.

Het huwelijk en de verwachtingen

Alsof dat nog niet genoeg was, trouwde Mary ook nog met Filips II van Spanje. En dat was geen succesverhaal. De Engelsen waren niet zo happig op een Spaanse koning (lees: buitenlander!) en het huwelijk zelf... nou ja, er was geen liefde in het spel. Meer een politieke deal. Stel je voor, je wordt uitgehuwelijkt aan iemand die je niet kent, niet aantrekkelijk vindt en wiens land de jouwe wantrouwt. Romantisch! (Niet dus).

En de druk om een erfgenaam te produceren? Man, die moet enorm geweest zijn! Mary had meerdere keren last van wat ze dacht dat zwangerschappen waren (valse zwangerschappen, waarschijnlijk veroorzaakt door stress en haar leeftijd – ze was al in de dertig). Stel je voor, al die opwinding, al dat wachten, en dan... niks. Dat moet hartverscheurend geweest zijn, zeker als je weet dat je koninkrijk op je wacht.

De erfenis van Bloody Mary

Uiteindelijk stierf Mary in 1558. Ze had maar vijf jaar geregeerd, maar haar impact was enorm. Niet op een goede manier, helaas. De bijnaam "Bloody Mary" plakte aan haar als kauwgom aan je schoen. En terecht, denk ik. Hoewel we misschien haar motivaties enigszins kunnen begrijpen, kunnen we haar daden niet goedkeuren. Doodstraf voor afwijkende geloofsovertuigingen? Nee, bedankt.

Maar, laten we eerlijk zijn, de geschiedenis is ingewikkeld. Het is niet zwart-wit. Mary leefde in een tijd van religieuze onrust, politieke intriges en brute machtsstrijd. Iedereen was wel bezig met zijn eigen agenda, en meedogenloosheid was niet uitzonderlijk. Dat maakt het niet goed, maar het geeft wel context.

Maar wat kunnen we hier nu uit leren?

De les? Misschien wel dat fanatisme nooit goed is. Dat het belangrijk is om tolerant te zijn, om te luisteren naar anderen, om niet te denken dat je de enige bent die de waarheid in pacht heeft. En misschien ook wel dat macht corrumpeert. Zelfs (of misschien wel juist) als je met de beste bedoelingen begint.

Dus, de volgende keer dat je een Bloody Mary cocktail bestelt (ja, de cocktail is naar haar genoemd!), denk dan even na over Mary I van Engeland. Over haar tragische leven, haar gruwelijke daden en de complexiteit van de geschiedenis. En neem dan nog een slok. Proost!

En hey, mocht je je afvragen wat er met Engeland gebeurde na Mary's dood? Haar halfzus, Elizabeth I (dochter van Henry VIII en Anne Boleyn), nam het over en regeerde met vaste hand. Ze was een stuk slimmer en pragmatischer dan Mary. Maar dat is weer een ander verhaal, voor een andere keer, met andere koffie!

Wat vind jij trouwens van dit alles? Vind je dat de geschiedenis haar te hard heeft aangepakt, of verdiende ze de bijnaam "Bloody Mary" wel degelijk? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar je mening.