Moyes Jojo Me Before You

Hé hallo! Zeg, heb jij 'm ook gelezen? Me Before You, van Jojo Moyes? Man, oh man, wat een boek! Ik bedoel, serieus, had ik maar een doos tissues klaargezet... want holy moly.

Weet je, ik ben normaal niet zo'n drama queen (nou ja, misschien een béétje), maar dit verhaal raakt je gewoon. Echt recht in je hart, snap je? Het is zo'n boek waar je nog dagen over nadenkt, en misschien zelfs een klein beetje anders naar de wereld gaat kijken. Overdreven? Misschien. Maar zo voelde het dus écht!

Louisa Clark: Een meisje, een baan, een nieuw begin?

Eerst hebben we Louisa, oftewel Lou. Een doodnormaal meisje uit een klein Engels stadje. Ze heeft een doodnormale baan (die ze plotseling kwijtraakt!), een doodnormale vriend (die een beetje, euh, saai is, zullen we maar zeggen), en een doodnormaal leven. Klinkt niet echt spannend, toch? Totdat...

...ze een nieuwe baan krijgt. En niet zomaar eentje! Ze wordt verzorgster van Will Traynor, een jonge, rijke man die na een motorongeluk quadriplegisch is geworden. Hij zit in een rolstoel, is (terecht!) bitter en cynisch, en eigenlijk... helemaal niet blij met zijn leven. Een beetje een grumpy pants, zeg maar. Zou ik ook zijn, in die situatie.

Je voelt 'm al aankomen, hè? Twee compleet verschillende werelden botsen. Lou is kleurrijk, optimistisch en een beetje onhandig. Will is... nou ja, het tegenovergestelde. Kan dat goed komen? Spoiler alert: het is Jojo Moyes, dus verwacht geen sprookjesachtig happy end vol regenbogen en eenhoorns. Alhoewel... er zitten wel regenboog-achtige momenten in! Vooral in de outfits van Lou... god, wat een outfits!

Meer dan alleen een liefdesverhaal... toch?

Me Before You is meer dan alleen een liefdesverhaal, denk ik. Het gaat over levenslust, over keuzes, over vrijheid, en over de vraag: wat maakt een leven de moeite waard? Zware kost, ik weet het. Maar het is zó mooi geschreven. Moyes heeft echt een talent om je in de huid van haar personages te laten kruipen. Je voelt hun pijn, hun verdriet, hun vreugde... alles!

En ja, tuurlijk, er zit een romantisch element in. Hoe kan het ook anders? Twee mensen die elkaar eerst niet kunnen uitstaan, die langzaam maar zeker... klik! Het is een klassieker. Maar het is de manier waarop Moyes het aanpakt, de complexiteit van de situaties, die het verhaal zo speciaal maakt.

Wat ik vooral knap vind, is dat Moyes de lezer niet veroordeelt. Ze laat je nadenken over moeilijke vragen, zonder een antwoord op te dringen. Ze presenteert verschillende perspectieven en laat je zelf bepalen wat je ervan vindt. Dat is best gewaagd, zeker gezien het onderwerp. Vind je niet?

De discussie rondom het einde: heftig!

Over het einde gesproken... Holy moly, wat een controverse! Ik ga natuurlijk niks spoilen voor de mensen die het boek nog niet gelezen hebben (scháám je!), maar laten we zeggen dat het einde... polariserend is. Sommige mensen vonden het verschrikkelijk, anderen vonden het perfect. Ik zelf... ik zit er nog steeds een beetje tussenin. Het is complex, zeg maar. En pijnlijk. Heel pijnlijk. Had ik al gezegd dat je tissues nodig hebt?

De discussie die na het boek (en de film!) ontstond, ging over het recht op zelfbeschikking, over euthanasie, over de waarde van het leven met een handicap. Het zijn geen makkelijke onderwerpen, en Moyes schuwt ze niet. Sterker nog, ze duikt er vol in. En dat is denk ik ook de kracht van het boek. Het zet je aan het denken, ook al ben je het misschien niet eens met de keuzes van de personages.

Kijk, het is makkelijk om te zeggen: "Will had moeten doorzetten! Hij had moeten vechten!" Maar heb je je ooit echt in zijn schoenen verplaatst? Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou zijn om afhankelijk te zijn van anderen, om je eigen lichaam niet meer te kunnen besturen? Het is een vreselijke gedachte. En Moyes dwingt je om erover na te denken.

En Lou dan? Wat een geweldig personage! Ze is sterk, ze is grappig, ze is liefdevol. Ze probeert echt Will te helpen, hem weer plezier in het leven te geven. Maar ze leert ook zélf heel veel van hem. Ze ontdekt haar eigen kracht, haar eigen ambities, haar eigen... ja, wat eigenlijk? Haar eigen stem, denk ik.

De film: geslaagd of niet?

De film... tja, wat zal ik zeggen? Ik vond 'm best aardig. Emilia Clarke (Khaleesi herself!) was geweldig als Lou. Haar mimiek is echt priceless. En Sam Claflin (Finnick uit The Hunger Games!) was... nou ja, laten we zeggen dat ik wel begreep waarom Lou op hem viel. 😉

Maar... zoals met de meeste boekverfilmingen, miste er toch iets. De diepgang, de complexiteit, de nuances... het is moeilijk om dat allemaal in een film van twee uur te proppen. En het einde... pfff, dat was nog steeds even heftig, ook al wist ik wat er ging gebeuren.

Ik denk dat de film een goede introductie is tot het verhaal, maar ik zou je echt aanraden om ook het boek te lezen. Het is veel rijker, veel diepgaander, veel... alles! En je krijgt tenminste een beter beeld van Lou's bizarre kledingkeuzes. Serieus, wat droeg ze soms?!

Waarom je dit boek (wel of niet!) zou moeten lezen

Oké, samenvattend: Me Before You is een boek dat je raakt, dat je aan het denken zet, en dat je waarschijnlijk aan het huilen brengt. Het is een verhaal over liefde, verlies, vrijheid en de waarde van het leven. Het is controversieel, het is complex, en het is absoluut de moeite waard om te lezen... als je tegen een beetje drama kan, tenminste.

Als je op zoek bent naar een feel-good roman met een happy end, dan kun je dit boek misschien beter overslaan. Maar als je openstaat voor een verhaal dat je uitdaagt, dat je raakt, en dat je nog lang bijblijft... dan is dit zeker een aanrader.

Dus... heb je 'm al besteld? Of ligt hij al in je nachtkastje te wachten? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben benieuwd naar je mening. En vergeet de tissues niet! Je bent gewaarschuwd. 😉

En oh ja, nog één ding: lees ook de vervolgen! After You en Still Me. Ze zijn niet zo indrukwekkend als Me Before You, maar ze geven wel een kijkje in hoe het verder gaat met Lou. En dat wil je toch weten, of niet dan?