Nieuwste Boek Jussi Adler Olsen

Ah, Jussi Adler-Olsen. De man die ons nachtenlang wakker houdt, niet omdat hij aan ons bed staat te rammelen, maar omdat we per se nog één hoofdstuk moeten lezen. Kent u dat? Dat je jezelf voorneemt: "Vandaag ga ik op tijd naar bed!" En dan ligt daar dat nieuwe boek, lonkend vanaf je nachtkastje. Alsof het fluistert: "Kom op, één klein stukje maar…" Voor je het weet, zie je de zon opkomen en denk je: "Nou ja, koffie dan maar!"

Jussi, de Meester van de Mistroostigheid… en de Slaapgebrek

Laten we eerlijk zijn, Adler-Olsen staat niet bekend om zijn vrolijke boeken over koekjes bakken en kittens aaien. Nee, hij duikt in de donkere hoeken van de menselijke ziel, in zaken die je liever niet aanraakt met een tang. Zijn boeken zijn als die rare oom op een familiefeest: je wilt er misschien niet mee praten, maar je weet dat hij een verhaal te vertellen heeft dat je niet snel zult vergeten. En ja, je zult er waarschijnlijk een beetje ongemakkelijk van worden. Maar hé, dat is toch het leven? Niet alles is rozengeur en maneschijn. Soms is het gewoon… rozengeur en een hoop doornen.

Waar gaat dat nieuwste boek eigenlijk over?

Goed punt! Laten we aannemen dat het nieuwe boek net zo spannend en complex is als een ingewikkeld IKEA-meubel. Je denkt: "Ach, dat flans ik zo in elkaar!" En drie uur later zit je met je hoofd in je handen, omringd door schroeven en een handleiding die net zo begrijpelijk is als een handleiding voor raketwetenschap. Zo is het ook met Adler-Olsen: je denkt dat je het plot door hebt, maar dan komt er een onverwachte wending die je compleet van je sokken blaast. Een beetje zoals wanneer je denkt dat je de perfecte parkeerplek hebt gevonden, en dan blijkt er een paaltje te staan dat je niet had gezien… BAM!

Zonder al te veel te spoilen (want laten we eerlijk zijn, wie houdt er van spoilers?), kunnen we wel zeggen dat het waarschijnlijk weer draait om de trouwe speurders van Afdeling Q. Carl Mørck, Assad, Rose... die club die eruitziet alsof ze rechtstreeks uit een sitcom zijn weggelopen, maar ondertussen wel de meest bizarre misdaden oplossen. Ze zijn als die vriendengroep die altijd ruzie heeft, maar op de een of andere manier toch altijd weer voor elkaar klaarstaat. Een beetje zoals een oud echtpaar dat al vijftig jaar getrouwd is: ze kunnen elkaar wel schieten, maar ze kunnen ook niet zonder elkaar.

En de misdaad zelf? Reken maar dat het weer gruwelijk is. Adler-Olsen staat erom bekend dat hij niet bang is om de grenzen op te zoeken. Het is alsof hij denkt: "Hoe ver kan ik gaan voordat mensen mijn boek weggooien?" Maar dat doen we natuurlijk niet, want we zijn verslaafd! We zijn als die mensen die weten dat ze te veel koffie drinken, maar toch doorgaan omdat ze anders de dag niet doorkomen.

Waarom lezen we Adler-Olsen toch?

Dat is de hamvraag! Waarom martelen we onszelf met deze duistere verhalen? Is het omdat we stiekem een beetje van spanning houden? Of is het omdat we in ons eigen leven alles zo perfect proberen te houden, dat we een beetje escapisme nodig hebben? Misschien is het een combinatie van beide. Het is een beetje zoals naar een horrorfilm kijken: je weet dat je bang gaat worden, maar je doet het toch. En achteraf denk je: "Zo erg was het eigenlijk ook weer niet!" (Totdat je 's nachts in bed ligt en elke schaduw verdacht begint te lijken.)

Adler-Olsen geeft ons een kijkje in de afgrond, maar hij doet het op zo'n manier dat we er niet in verdwijnen. Hij toont ons de lelijkheid van de wereld, maar hij laat ons ook de hoop zien. En dat is misschien wel de reden waarom we zijn boeken zo graag lezen. Ze herinneren ons eraan dat er, zelfs in de donkerste tijden, nog steeds een sprankje licht is. Een beetje zoals wanneer je denkt dat je je sleutels kwijt bent, en ze dan toch nog in je jaszak vindt. Opgelucht!

Conclusie: Moeten we het nieuwe boek lezen?

Absoluut! Tenzij je een zwak hart hebt, of een hekel aan slapen. In dat geval zou ik het misschien afraden. Maar voor alle anderen: duik erin! Laat je meeslepen door het verhaal, laat je verbazen door de wendingen, en laat je vooral niet bang maken. (Nou ja, een beetje mag wel.) Beschouw het als een rollercoaster: je gaat omhoog, je gaat omlaag, je maakt een paar loopings, en aan het einde ben je een beetje duizelig, maar je hebt wel een geweldige ervaring gehad. En wie weet, misschien leer je er nog iets van ook. Over jezelf, over de wereld, of gewoon over de kunst van het spannend schrijven.

En onthoud: als je 's nachts wakker ligt omdat je niet kunt slapen na het lezen van het boek, geef Adler-Olsen dan niet de schuld. Je had het kunnen weten! Maar je deed het toch. Omdat je nieuwsgierig bent. Omdat je van spanning houdt. Omdat je… gewoon een Adler-Olsen fan bent. En dat is helemaal oké. Zolang je maar genoeg koffie in huis hebt.

Dus, pak dat boek, kruip onder een deken, en laat je meevoeren. Maar waarschuw ik je alvast: je zult er geen spijt van hebben… behalve misschien de volgende ochtend, als de wekker gaat.