Ora Et Labora Welke Kloosterlingen

Ken je dat gevoel? Dat je na een lange werkdag, vol vergaderingen, telefoontjes en die ene collega die áltijd klaagt, thuiskomt en denkt: "Ik wil gewoon... rust!" Wel, stel je voor dat gevoel 24/7. Dat is een beetje hoe kloosterlingen leven, maar dan met wifi (soms) en zonder die zeurende collega (meestal).

Het "Ora et Labora" – Bid en Werk – is het levensmotto van veel kloosterorden. En dat klinkt misschien een beetje saai, alsof je de hele dag aan het bidden bent terwijl je de wc's schoonmaakt. Maar het is veel meer dan dat. Denk er eerder aan als een georganiseerde, spirituele work-life balance. Alleen dan is "work" houten beelden snijden en "life" stil in een hoekje zitten denken over de zin van het universum. En die balans, tsja, die is misschien iets anders dan wat wij gewend zijn.

De ochtendstond heeft goud in de mond... en gebeden

Stel je voor: je wekker gaat om 4 uur 's ochtends. Nee, dit is geen nachtmerrie over een veel te vroege vlucht. Dit is Matutinum, het ochtendgebed. Terwijl jij nog droomt over koffie en snoozen, staan de kloosterlingen al in de kerk, hun stemmen vullen de vroege ochtend met gezang. Klinkt intens, hè? Een beetje alsof je per ongeluk in een Gregorian Chant-karaoke bent beland. Maar hey, zo begin je je dag in ieder geval anders dan met Instagram-scrolling.

En dan, na de gebeden, begint het "Labora"-gedeelte. Oftewel, de arbeid. Wat ze precies doen, hangt af van de orde. Sommigen brouwen bier (ja echt!), anderen maken kaas, schrijven boeken, of verbouwen groenten. Je zou bijna denken dat het een co-working space is voor spirituele ondernemers. Maar dan zonder de onbetaalde stagiaires en met veel meer respect voor de koffiezetapparaat.

Bier, kaas en boeken: de heilige startups

Over bier gesproken, Trappistenbier! Dat is dus bier gebrouwen door Trappistenmonniken. Klinkt chique, hè? Het is eigenlijk gewoon een slimme manier om de rekeningen te betalen. En zeg nou zelf, wie zou er geen biertje kopen dat door biddende monniken is gemaakt? Het heeft iets magisch, alsof je met elke slok dichter bij verlichting komt. Of in ieder geval, dichter bij een dutje.

En dan de kaas. Serieus, kloosterkaas is vaak fantastisch. Dat komt waarschijnlijk omdat ze het met zoveel aandacht en geduld maken, iets wat je niet echt kunt zeggen van de fabriekskaas in de supermarkt. Ik denk dat ze er stiekem ook een beetje zegen overheen strooien. "Moge deze kaas rijpen in vrede en vreugde, en moge hij uw smaakpapillen bekoren!" Zoiets, waarschijnlijk.

Boeken schrijven en kopiëren? Dat deden ze ook! Vóór de uitvinding van de drukpers waren kloosters de bibliotheken en drukkerijen van Europa. Kloosterlingen zaten urenlang minutieus teksten over te schrijven, versierden ze met prachtige illustraties, en bewaarden zo de kennis van de oudheid voor het nageslacht. Stel je voor, de hele dag met een vulpen in je hand zitten, proberen geen koffie over het perkament te morsen. Dat is pas mindfulness!

De stilte: je beste vriend... of je grootste vijand?

Een belangrijk onderdeel van het kloosterleven is stilte. Heel veel stilte. Niet dat "de kinderen zijn eindelijk naar bed"-stilte, maar echt, diepe stilte. Stel je voor, geen telefoons, geen tv, geen luide gesprekken. Alleen het geluid van je eigen ademhaling en, misschien, de wind die door de bomen waait. Voor sommigen klinkt dat als een hemel op aarde, voor anderen als de hel. Ik zou het na een dag waarschijnlijk al op m'n heupen krijgen. Ik ben gewoon niet zo’n ‘silent type’.

Die stilte is natuurlijk niet zomaar. Het is bedoeld om je te helpen nadenken over jezelf, over God, over het universum. Om je los te koppelen van de drukte van de wereld en te focussen op wat echt belangrijk is. Maar laten we eerlijk zijn, soms wil je gewoon even Netflix kijken. Misschien dat ze een kleine tv-kamer hebben met een maximum van 1 uur per week, onder begeleiding van de oudste monnik? Gewoon een idee!

Kloosterlingen vandaag: moderne spiritualiteit in een oud jasje

Je zou denken dat kloosterlingen een beetje achterhaald zijn, een overblijfsel uit een ver verleden. Maar dat is helemaal niet waar! Er zijn nog steeds kloosters over de hele wereld, en veel mensen vinden er inspiratie in. Niet per se om zelf monnik te worden, maar om een beetje meer stilte en betekenis in hun eigen leven te vinden.

Sommige kloosters bieden retraites aan, waar je een paar dagen kunt doorbrengen in stilte, met gebed en meditatie. Een beetje alsof je op een spirituele detox gaat. Geen social media, geen werk, alleen jij en je gedachten. Klinkt intens, maar het kan heel verfrissend zijn. Alsof je je hersenen even reset.

En andere kloosterlingen hebben zich aangepast aan de moderne tijd. Ze hebben webshops waar ze hun bier, kaas en boeken verkopen. Ze zijn actief op social media (ja echt!) en delen hun wijsheid met de wereld. Het is een beetje surrealistisch om een monnik te zien tweeten over de liefde van God, maar hey, iedereen moet met zijn tijd meegaan, toch?

Conclusie: Een beetje "Ora et Labora" voor iedereen

Je hoeft geen kloosterling te worden om te profiteren van de wijsheid van "Ora et Labora". Probeer eens wat meer stilte in je leven te brengen. Zet je telefoon uit, ga een wandeling maken in de natuur, mediteer een paar minuten per dag. En zoek betekenis in je werk, of dat nu een baan is, vrijwilligerswerk, of gewoon het opruimen van je huis. Doe het met aandacht en liefde, en je zult zien dat het een verschil maakt.

En misschien, heel misschien, ga je zelfs een keer een Trappistenbiertje drinken. Gewoon, om de kloosterlingen te steunen. En om te proosten op een beetje meer vrede en rust in de wereld. Proost!

Dus, de volgende keer dat je je overweldigd voelt door de drukte van het leven, denk dan aan de kloosterlingen. Denk aan hun gebeden, hun werk, en hun stilte. En bedenk dat je, zelfs in de meest hectische momenten, altijd een beetje "Ora et Labora" in je eigen leven kunt brengen.