Percy Jackson Film Series 3

Oké, laten we eerlijk zijn. We hebben het hier over Percy Jackson, de boekenreeks die iedereen verslond toen ze jonger waren. Het was alsof Harry Potter en Griekse mythologie een kindje kregen, en dat kindje was een chaotische tiener met ADHD en dyslexie. Heerlijk, toch?

Maar de films… zucht De films zijn een beetje als die pizza die je bestelt na een avondje stappen. Je hoopt dat het goed is, je hebt er zin in, maar als het aankomt ben je toch een beetje teleurgesteld. Het vult, maar het is niet de culinaire ervaring waar je op had gehoopt. En over die culinaire ervaring, laten we het maar niet over het niet verfilmen van de andere boeken hebben.

We kregen twee films: Percy Jackson & de Bliksemdief en Percy Jackson: Sea of Monsters. De eerste was… okay. Een aardige poging. Maar de tweede… tsja. Laten we zeggen dat de "zee van monsters" meer een plasje was met een paar plastic speeltjes erin. Snap je?

Waarom we Nooit een Derde Film Zagen (en Waarom Dat Misschien Maar Goed Is Ook)

De grote vraag die op ieders lippen brandt: waarom is er nooit een Percy Jackson 3 gekomen? Nou, denk erover na. Het is een beetje als een verjaardagsfeestje waar niemand op komt dagen. De eerste film was redelijk succesvol, maar de tweede deed het stukken minder goed. De kritieken waren vernietigend. Je hoorde de dondergoden zélf nog klagen over de afwijkingen van de boeken.

De casting? Ach, daar kunnen we uren over discussiëren. Logan Lerman deed het best, maar hij was gewoon… te oud. Percy is een twaalfjarige in het eerste boek! Alsof je een veertigjarige een kindershow ziet presenteren. Het klopt gewoon niet.

De verhaallijn? Laten we zeggen dat de makers creatieve vrijheid namen. Heel veel creatieve vrijheid. Alsof je een recept volgt, maar je besluit alle ingrediënten te vervangen door iets compleet anders. "Oh, je wilde een taart? Hier, een baksteen met glazuur!"

En dan nog de special effects. Soms leken ze rechtstreeks uit een oude computerspel te komen. Je weet wel, die computerspellen waar je nostalgisch van wordt, maar die er eigenlijk verschrikkelijk uitzien als je ze nu weer speelt. Cyclopen met minder textuur dan een aardappel… Brrr.

Kortom, de filmserie had een paar serieuze problemen. Het was alsof je een paard probeerde te dwingen om te vliegen. Het werkt gewoon niet. En blijkbaar had de studio dat ook door.

De "Vloek van de Tweede Film"

Er is een soort "vloek van de tweede film" in Hollywood. Denk maar aan Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald. De eerste film was nog wel te pruimen, maar de tweede... pfoe. Het is alsof de makers dachten: "We hebben het eerste deel verpest, laten we proberen het nog erger te maken!"

Sea of Monsters leed aan hetzelfde lot. Het voelde gehaast, rommelig en miste de charme en de magie van de boeken. En dat is zonde, want de boeken zijn fantastisch! Ze zitten vol met humor, spanning en ontroering. Het is alsof de films probeerden al die elementen eruit te persen en achterlieten met een lege, droge spons.

Wat Er Had Kunnen Gebeuren (Fantasieën voor een Hypothetische Derde Film)

Oké, laten we even dagdromen. Stel je voor: Percy Jackson: The Titan's Curse (of De Vloek van de Titaan, in het Nederlands). Een donkere, spannende film met tieners die zich echt als tieners gedragen.

Stel je voor:

• Zoë Nightshade, de dochter van Atlas, die badass is en een boog en pijlen hanteert alsof ze ermee geboren is.
• Bianca di Angelo, die de keuze moet maken tussen een veilig leven in het Lotus Hotel en het lot als halfgod.
• Thalia Grace, die nog meer elektriciteit uit haar vingers schiet dan voorheen.

Stel je voor: een regisseur die echt fan is van de boeken, die de details respecteert en de toon weet te vangen. Iemand die snapt dat het verhaal niet alleen over monsters en goden gaat, maar ook over vriendschap, opoffering en de strijd om je eigen identiteit te vinden. Iemand die snapt dat Grover niet zomaar een geit is, maar Percy's beste vriend. Iemand die snapt dat Annabeth niet zomaar een meisje is, maar super intelligent en tactisch.

Stel je voor: special effects die er daadwerkelijk goed uitzien. Monsters die angstaanjagend zijn, goden die majestueus zijn en locaties die adembenemend zijn. De Mount Tamalpais, de junkyard van de goden, de dansende skeletten...

Stel je voor: acteren dat natuurlijk aanvoelt. Geen stijve dialogen of overdreven emoties, maar echte tieners die echte problemen hebben. Oké, misschien iets grotere problemen dan de meeste tieners, maar je snapt het idee.

Maar helaas… het is maar een droom.

De Hoop Leeft (Dankzij Disney+)

Maar niet getreurd, beste Percy Jackson-fans! Er is een sprankje hoop aan de horizon. Disney+ heeft aangekondigd dat ze een Percy Jackson televisieserie gaan maken, met Rick Riordan zélf als betrokken producer. Dit is alsof je een tweede kans krijgt om die pizza te bestellen, maar dan bij een restaurant dat daadwerkelijk goede recensies heeft.

Een televisieserie is perfect voor Percy Jackson. Het geeft de makers de ruimte om de boeken trouw te blijven, de personages uit te diepen en de wereld tot leven te brengen. Geen gehaaste plotlijnen of weggelaten details meer. Het is alsof je eindelijk de kans krijgt om de boeken te lezen zonder gestoord te worden.

Het is nog even wachten, maar de hoop is dat we eindelijk de Percy Jackson-adaptatie krijgen die we verdienen. Eentje die de boeken eer aandoet en de magie van de verhalen weet te vangen. Eentje die ons weer laat geloven in halfgoden, monsters en de kracht van vriendschap.

Misschien dat de "Pizza van de Olympus" eindelijk bezorgd wordt.