Preview Fifty Shades Of Grey

Oké, even eerlijk. Ik zat laatst in de wachtkamer bij de tandarts, dood te gaan van de zenuwen (wie niet?), en zag daar een glossy magazine liggen. Normally ben ik niet zo van de roddelbladen, maar de cover schreeuwde: "Dakota Johnson's shocking revelations!". Tja, dan ben je natuurlijk verkocht. Het interview ging – duh – over Fifty Shades of Grey. En het bracht me aan het denken: hoe iconisch (of berucht, laten we eerlijk zijn) is die filmserie eigenlijk? En wat vonden we er nou écht van?

Dus, laten we er eens induiken! Niet om te oordelen, maar om te reflecteren. Want, of je er nou van hield, het haatte of het stiekem fascinerend vond, Fifty Shades was (en is nog steeds) een cultureel fenomeen.

De hype: Was het echt zo groot?

Nou en of! Toen de boeken uitkwamen, was het echt overal. Boekenclubs, bushaltes, bejaardentehuizen… iedereen leek erover te praten (of het in elk geval te lezen). Het was een bestseller van ongekende proporties. En de film? Die pakte daar natuurlijk perfect op in. De trailer alleen al brak alle records.

Waarom sloeg het zo aan?

Dat is een vraag die sociologen en popcultuur-analisten al jaren proberen te beantwoorden. Een paar mogelijke redenen:

• Taboe: Het ging over seks, machtsverhoudingen en een bepaald soort dominantie/onderwerping dat tot dan toe niet echt mainstream was. En taboes verkopen, that's for sure.
• Romantiek: Ondanks de BDSM-elementen, was het in de kern toch een romance. Een jonge, onschuldige vrouw valt voor een rijke, mysterieuze man. Klinkt bekend? (Denk aan Beauty and the Beast, maar dan met zweepjes).
• Escapisme: Even ontsnappen aan de dagelijkse sleur en wegdromen bij een miljardair met een helikopter en een rode kamer. Wie wil dat nou niet stiekem? (Oké, misschien niet de rode kamer, maar de helikopter klinkt best aantrekkelijk).
• Nieuwsgierigheid: Eerlijk is eerlijk, de hype zorgde voor enorme nieuwsgierigheid. Je wilde weten waar iedereen het over had. En vaak eindigde dat in: "Oké, ik moet het zelf even lezen/zien".

De film: Verwachtingen vs. Realiteit

De verwachtingen waren gigantisch. De boeken hadden de lat torenhoog gelegd. En dan komt de film… Nou ja, laten we zeggen dat de meningen verdeeld waren. (Om het zacht uit te drukken).

Veel kritiek ging over:

• De casting: Dakota Johnson en Jamie Dornan deden hun best, maar niet iedereen vond dat ze de personages uit de boeken goed wisten te vertalen. Vooral Jamie Dornan werd vaak bekritiseerd. (Sorry Jamie!).
• De dialogen: Sommige dialogen waren echt om te huilen. Zo cheesy dat je er bijna een lactose-intolerantie van kreeg. (Niet letterlijk natuurlijk).
• Het tempo: De film duurde lang. Heel lang. En soms gebeurde er vrij weinig. Het voelde alsof ze probeerden zo veel mogelijk uit het boek te proppen, zonder echt een verhaal te vertellen.
• De BDSM: Veel mensen vonden dat de BDSM-elementen erg oppervlakkig werden weergegeven. Het was meer een soort "BDSM-light" versie, om het voor een breed publiek acceptabel te maken.

Maar, er waren ook positieve punten!

• De soundtrack: De muziek was echt fantastisch. Nummers van Beyoncé, The Weeknd en Ellie Goulding pasten perfect bij de sfeer van de film. (Ik heb de soundtrack nog steeds op mijn Spotify staan, don't judge me).
• De visuals: De film zag er mooi uit. De sets, de kleding, de locaties… het was allemaal erg stijlvol en luxueus. (Als je het verhaal niet zo interessant vond, kon je in ieder geval nog genieten van de mooie beelden).
• Dakota Johnson: Ondanks de kritiek op de casting, kreeg Dakota Johnson over het algemeen wel positieve recensies. Ze speelde de rol van Anastasia Steele met verve en wist de naïviteit en onschuld van het personage goed over te brengen.

De sequels: Nog meer van hetzelfde?

Na het succes (of de controverse, afhankelijk van hoe je het bekijkt) van de eerste film, volgden er natuurlijk nog twee sequels: Fifty Shades Darker en Fifty Shades Freed. Waren ze beter dan de eerste? Sommigen zeggen van wel, anderen zeggen van niet. De kritiek bleef grotendeels hetzelfde: oppervlakkig, cheesy, en weinig diepgang.

Eerlijk is eerlijk, ik heb ze alle drie gekeken. En ja, ik vond ze vermakelijk. Op een guilty-pleasure-achtige manier. Je weet dat het niet de beste films zijn, maar je kunt er toch op de een of andere manier van genieten. (Net als foute pizza om 3 uur 's nachts, toch?).

De impact: Wat heeft Fifty Shades nou echt betekend?

Ondanks alle kritiek, heeft Fifty Shades wel degelijk een impact gehad op de popcultuur.

• Discussie over seks en relaties: Het heeft een gesprek op gang gebracht over seks, machtsverhoudingen en consent. Of dat gesprek nou altijd even genuanceerd was, is een andere vraag, maar het feit dat erover gepraat werd, is al een winst.
• Meer zichtbaarheid voor BDSM: Hoewel de BDSM-elementen in de films oppervlakkig waren, heeft het er wel voor gezorgd dat het onderwerp meer mainstream werd. Mensen gingen zich verdiepen in BDSM en ontdekten dat het veel meer is dan alleen zweepjes en blinddoeken.
• De vrouwelijke blik: Fifty Shades is geschreven door een vrouw (E.L. James) en vertelt het verhaal vanuit het perspectief van een vrouw. Dit gaf een andere kijk op seks en relaties dan we vaak in films en boeken zien.
• Succes van erotica: Het succes van Fifty Shades heeft de weg vrijgemaakt voor andere erotische romans en films. Het liet zien dat er een groot publiek is voor dit genre.

Conclusie: Fifty Shades, haat of liefde?

Fifty Shades of Grey is een complex fenomeen. Het is bekritiseerd, geparodieerd en belachelijk gemaakt, maar het is ook enorm populair geweest en heeft een impact gehad op de popcultuur. Of je er nou van hield, het haatte of het stiekem fascinerend vond, je kunt er niet omheen dat het een belangrijk onderdeel is van de moderne culturele geschiedenis.

Dus, wat is jouw mening over Fifty Shades of Grey? Laat het me weten in de comments! En wees eerlijk, wie heeft stiekem het boek gelezen of de film gekeken? (Je bent niet alleen!).