Reflection In A Golden Eye

Ken je dat gevoel, dat je denkt: "Wauw, dit lijkt wel een film!" Soms overkomt het je. Alsof je per ongeluk in een scène bent beland die veel te intens is voor jouw doorsnee dinsdag. Dat is een beetje wat Reflection In A Golden Eye je kan geven. Maar dan in boekvorm. Geen Brad Pitt die opeens de was ophangt, maar een verhaal dat zo broeierig is, dat je erna een ijskoude douche nodig hebt.

Carson McCullers, de schrijfster, was een meester in het schilderen van vreemde en beklemmende sferen. Denk aan een snikhete zomer in het diepe zuiden van Amerika, waar de muggen zo groot zijn als dwergkevers en de lucht zo dik is dat je erin kan zwemmen. En dan stop je daar een paar personages in die allemaal net een tikkie, of misschien wel een beste tik, van de klok af zijn.

Een kijkje in een bizarre wereld

Het verhaal speelt zich af op een militaire basis, waar de personages – allemaal verbonden door relaties, maar volledig vervreemd van elkaar – ronddolen als spoken in hun eigen levens. Er is kapitein Penderton, een man met onderdrukte verlangens en een obsessie voor het mannelijke lichaam. Dan is er zijn vrouw, Leonora, een levenslustige vrouw die zich stierlijk verveelt en een affaire heeft met een andere officier. En dan is er nog Ellison, een mysterieuze soldaat die naakt door de bossen dwaalt en de bewoners bespioneert.

Het is een beetje alsof je naar een soapserie kijkt die is geschreven door een filosoof met een faible voor het macabere. Er is jaloezie, verraad, lust en wanhoop. En een pauw. Ja, echt. Een pauw die een cruciale rol speelt in het verhaal. Waarom? Dat moet je zelf maar lezen. Maar geloof me, na het lezen van dit boek kijk je nooit meer hetzelfde naar een pauw.

McCullers' proza is poëtisch en evocatief, maar ook rauw en eerlijk. Ze schuwt de lelijkheid en de complexiteit van de menselijke psyche niet. Ze laat je zien wat er gebeurt als mensen vast komen te zitten in rollen die ze niet willen spelen, in relaties die hen verstikken en in een maatschappij die hen onderdrukt.

Wie is er nou eigenlijk gek?

Het is de vraag die je constant stelt tijdens het lezen. Zijn het de personages, met hun obsessies en neuroses, of is het de wereld waarin ze leven, die zo vervormend en beklemmend is dat ze er wel gek van moeten worden? Het antwoord is waarschijnlijk een beetje van beide. Net als in het echte leven.

Ken je dat, dat je naar een reality show kijkt en denkt: "Serieus? Bestaan er echt mensen die zo zijn?" Wel, Reflection In A Golden Eye is een beetje als een reality show, maar dan geschreven door iemand met een diepgaand inzicht in de menselijke natuur. Het is ontluisterend, verontrustend en soms zelfs een beetje lachwekkend. Maar bovenal is het fascinerend.

Het is niet het soort boek dat je even snel leest op het strand. Het is een boek dat je slow moet fooden, dat je moet laten bezinken. Het is een boek dat je aan het denken zet over jezelf, over je relaties en over de wereld om je heen.

Waarom zou je het lezen?

Omdat het een meesterwerk is. Omdat het je een uniek perspectief geeft op de menselijke natuur. Omdat het je laat zien dat gekheid soms dichterbij is dan je denkt. En omdat je daarna kan zeggen dat je een boek hebt gelezen dat je nooit meer zult vergeten. Of je nou wilt of niet.

Stel je voor: je bent op een verjaardag en iemand vraagt: "Wat lees je tegenwoordig?" En jij antwoordt: "Oh, een boek over een militair, zijn vrouw, een soldaat die naakt door de bossen rent en een pauw." De stilte die dan volgt, is goud waard. Dan weet je dat je iets hebt gelezen dat echt de moeite waard is.

Het is misschien niet het meest opbeurende boek dat je ooit zult lezen. Maar het is wel een boek dat je raakt. Een boek dat onder je huid kruipt en je daar nog lang zal blijven kietelen, zelfs als je het allang hebt uitgelezen. Het is een beetje als een nare droom waar je toch op de een of andere manier van genoten hebt.

En laten we eerlijk zijn, in een wereld vol zoetsappige romans en voorspelbare thrillers, is het soms best lekker om een boek te lezen dat je een beetje uitdaagt. Een boek dat je aan het denken zet. Een boek dat je laat zien dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is, maar dat er ook duistere en complexe kanten zijn.

Dus, als je op zoek bent naar een boek dat je een beetje van je stuk brengt, dan is Reflection In A Golden Eye zeker een aanrader. Bereid je wel voor op een intense en verontrustende leeservaring. Maar hey, wie weet leer je er nog iets van. Over jezelf. Over anderen. Of over pauwen.

Eén ding is zeker: je zult er over praten. En dat is al een reden op zich om het te lezen, toch? Denk er maar aan, je zit met je vrienden te borrelen, en iemand vraagt: "Hebben jullie nog goede boekentips?" En jij: "Nou, ik heb laatst 'Reflection In A Golden Eye' gelezen... hold on to your hats!" De gezichten die je dan ziet, zijn priceless. En dat, lieve mensen, is de magie van goede literatuur.