Salt To Sea Ruta Sepetys

Oké, stel je voor: ik zit in m'n favoriete koffietent, een beetje te slobberen aan m'n latte, en ik kom een oud-klasgenoot tegen. "Hé! Wat doe jij tegenwoordig?" vraagt hij. "Nou," zeg ik, "ik schrijf over Salt to the Sea van Ruta Sepetys!" Zijn blik? Pure verwarring. "Ruta... wie? Zout... naar de zee? Klinkt als een kruidenier die op vakantie is gegaan."

Maar serieus, Salt to the Sea is véél meer dan dat. Het is een boek dat je hart in duizend stukjes breekt, je aan het denken zet, en je tegelijkertijd laat nadenken over de hoeveelheid suiker die je net in je koffie hebt gegooid. Sepetys is echt een meesterverteller, en dit boek is een van haar absolute toppers.

Waar gaat het eigenlijk over? (Zonder te veel te spoilen!)

Goed, even in het kort. Salt to the Sea speelt zich af aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Denk aan de chaos, de kou, en de wanhoop. We volgen vier jonge mensen die op de vlucht zijn. Ze hebben allemaal hun eigen geheimen en trauma's, en ze zijn allemaal op weg naar hetzelfde doel: een plekje op de Wilhelm Gustloff, een gigantisch Duits cruiseschip dat hopelijk veiligheid biedt.

Klinkt simpel genoeg, toch? Nou, wacht maar. Alsof het niet erg genoeg is dat er oorlog is, hebben deze personages ook nog eens hun eigen persoonlijke issues. En geloof me, die zijn niet mis.

De Vier Hoofdrolspelers (een soort The Breakfast Club, maar dan tragisch)

• Joanna: Een Litouws meisje met een geheim, ze is verpleegster en een echte doorzetter. Je wilt haar knuffelen en zeggen dat alles goed komt (maar dat zou liegen zijn).
• Florian: Een Pruisische jongen met een mysterieus verleden en een nog mysterieuzere missie. Hij is een beetje een artistieke loner en draagt veel geheimen met zich mee. Denk aan een kruising tussen een geheim agent en een kunstenaar.
• Emilia: Een zwangere Poolse tiener die een tikkeltje naïef is, maar met een enorm groot hart. Ze is zo lief dat je haar wel wilt adopteren. Totdat je haar verhaal hoort, dan wil je gewoon huilen.
• Alfred: O, Alfred. Een jonge Duitse matroos die... laten we zeggen dat hij niet de slimste is. Hij is een pathologische leugenaar en een beetje een weirdo. Je haat hem, maar ergens voel je ook medelijden. (Oké, misschien niet écht medelijden.)

Deze vier personages komen samen, elk met hun eigen redenen om te vluchten. En dan begint de ellende pas echt.

Waarom je dit boek moet lezen (ook al ben je geen geschiedenisfanaat)

Oké, ik weet wat je denkt: "Nog een WOII-boek? Gaan we weer." Maar Salt to the Sea is anders. Het is geen droge opsomming van feiten en data. Sepetys weet een persoonlijk verhaal te vertellen dat je recht in het hart raakt. Ze geeft een stem aan de mensen die vaak vergeten worden in de geschiedenisboeken: de vluchtelingen, de burgers, de slachtoffers.

Bovendien schrijft Sepetys alsof ze je persoonlijk een verhaal vertelt. Het is alsof je aan een kampvuur zit en iemand je een geheim influistert. Haar schrijfstijl is krachtig, poëtisch en onvergetelijk.

Even een paar redenen op een rijtje:

• Je leert iets nieuws: Wist je dat de scheepsramp met de Wilhelm Gustloff een van de grootste scheepsrampen in de geschiedenis is? Meer dan 9.000 mensen kwamen om het leven, voornamelijk burgers.
• Het is super spannend: Het boek zit vol met spanning en onverwachte wendingen. Je blijft maar doorlezen omdat je wilt weten hoe het afloopt (ook al weet je eigenlijk al dat het niet goed kan aflopen).
• Je krijgt een nieuwe kijk op de geschiedenis: Sepetys laat je de oorlog zien vanuit het perspectief van de mensen die er middenin zaten. Het is geen politiek verhaal, maar een menselijk verhaal.
• Het is gewoon goed geschreven: Sepetys is een meester in het creëren van sfeer en personages. Je voelt de kou, de angst, de hoop. Je leeft met de personages mee alsof het je eigen vrienden zijn.

Oké, oké, ik ben overtuigd. Maar is het niet te zwaar?

Ja, het is een zwaar onderwerp. Laten we daar eerlijk over zijn. Er zitten scènes in die je niet snel zult vergeten. Maar Sepetys weet de zwaarte te balanceren met hoop en menselijkheid. Er zitten ook momenten in die je laten glimlachen, hoe gek dat ook klinkt.

En laten we eerlijk zijn, af en toe een goed potje huilen is best lekker. Het is een soort catharsis, weet je wel? Je leest het boek, je huilt je ogen uit, en daarna voel je je... opgelucht? Gezuiverd? In ieder geval voel je je levendiger. En is dat niet wat we allemaal willen?

Leuke (en minder leuke) feitjes over Salt to the Sea

• Sepetys staat bekend om haar uitgebreide research. Ze reist de hele wereld over om bronnen te vinden en interviews af te nemen. Ze is een soort geschiedenis-detective!
• Het boek is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen. De ramp met de Wilhelm Gustloff heeft echt plaatsgevonden, en veel van de personages zijn geïnspireerd op echte mensen.
• Salt to the Sea heeft verschillende prijzen gewonnen en is in meerdere talen vertaald. Het is een echte bestseller!
• Sommige mensen vinden Alfred irritant. Ik snap dat. Maar hij is wel een interessant personage, toch? (Of niet. Misschien moet ik hem nog een keer lezen.)

Conclusie: Gewoon lezen, oké?

Dus, de volgende keer dat iemand je vraagt waar je mee bezig bent, en je zegt dat je Salt to the Sea leest, verwacht dan misschien een verwarde blik. Maar negeer die blik en vertel ze over dit fantastische, ontroerende en belangrijke boek.

En als ze dan nog steeds niet overtuigd zijn, stuur ze dan maar naar mij. Ik zal ze wel overtuigen. Met koffie en een hoop enthousiasme. Deal?

Oké, ik ga nu maar weer verder met mijn latte. En misschien lees ik Salt to the Sea nog wel een keer. Voor de zekerheid. Je weet nooit, misschien ontdek ik nog wel iets nieuws.

En onthoud: boeken lezen is goed voor je. Vooral boeken van Ruta Sepetys.