So Much Blue Percival Everett

Nou jongens, pak je stroopwafels erbij, want ik ga jullie een verhaal vertellen. Een verhaal over een boek. Een boek met een titel die klinkt alsof een smurf een existentialistische crisis heeft: So Much Blue van Percival Everett. En geloof me, dat is nog maar het begin van de gekte.

Stel je voor: je bent Kevin Pace, een abstracte schilder. Je leven is... eh... kleurrijk. Niet noodzakelijk op een positieve manier. Je vrouw heeft het met je beste vriend gedaan (auw!), je bent gescheiden (dubbel auw!), en je schildert abstracte kunst (drievoudig auw! - grapje, kunstliefhebbers!). Maar het allervreemdst is dat je vader, in zijn vrije tijd, vreselijke dingen doet. Zo vreselijk dat ik het niet eens durf te typen. Denk aan: schurkenpraktijken die Bond-schurken jaloers zouden maken. Beetje zo.

Het Blauw van de Wanhoop (en de Schilderkunst)

Kevin vlucht in zijn kunst. En hij vlucht vooral in blauw. Enorm veel blauw. Zo veel blauw dat Picasso jaloers zou worden en zou denken: "Man, had ik maar zoveel pigment!" (Picasso zei dat waarschijnlijk niet echt, maar laten we doen alsof.)

Must Read

Waarom zoveel blauw? Tja, dat is de grote vraag. Misschien is het een reflectie van zijn verdriet. Misschien is het omdat blauw gewoon een coole kleur is. Misschien heeft hij gewoon een lading blauwe verf in de uitverkoop gekocht. Wie zal het zeggen? Everett laat ons lekker gissen. En gissen doen we, want So Much Blue is niet het type boek dat je alles voorkauwt.

Het is meer het type boek dat je een hap rauwe broccoli geeft en zegt: "Succes ermee!" Maar dan op een goede manier. Begrijp je?

De Personages: Een Circus van Excentriekelingen

En dan de personages! Oh mijn hemel, de personages! Naast Kevin hebben we:

Burgess: De beste vriend die een klein probleem heeft met de echtelijke trouw.
Linda: De ex-vrouw die... nou ja, je weet het al.
De Vader: De geheimzinnige, kwaadaardige vader die je nachtmerries voedt.
Een hele rits andere figuren die net zo raar en wonderlijk zijn als de personages in een Fellini-film.

Elk personage is complex, flawed en – laten we eerlijk zijn – een beetje gek. Maar dat is wat ze zo boeiend maakt. Je wilt ze tegelijkertijd een knuffel geven en een briefje sturen naar een psychiater.

De Plot: Een Duizelingwekkende Achtbaan

Het verhaal is niet rechtlijnig. Oh nee, verre van dat! Het is meer een duizelingwekkende achtbaan die op elk moment uit de rails kan vliegen. Je springt van Kevins schilderkunst naar de snode plannen van zijn vader, naar de ingewikkelde relaties die hij heeft met de mensen om hem heen. Het is een beetje alsof je probeert om jongleren te leren met kettingzagen terwijl je een backflip doet. Spannend, maar potentieel pijnlijk.

Coming Home from Irony: An Interview with Percival Everett, Author of

Everett weigert om dingen simpel te maken. Hij houdt ervan om je aan het denken te zetten, om je te irriteren, om je te laten lachen (en soms allemaal tegelijk!). Hij is een meester in het creëren van ongemakkelijke situaties en het blootleggen van de absurditeit van het leven.

En nu een paar verrassende feiten over Percival Everett (om het verhaal nog boeiender te maken!):

Hij heeft een graad in wiskunde. Ja, echt! Het is verbazingwekkend hoe wiskunde en literatuur samenkomen in zijn werk. Misschien berekent hij gewoon de waarschijnlijkheid van absolute waanzin.
Hij is een veearts. Dus als je kat een existentiële crisis heeft, weet je wie je moet bellen.
Hij heeft meer dan twintig boeken geschreven. Deze man is een schrijfmachine!

Wat maakt So Much Blue zo goed?

Dus, waarom zou je dit boek lezen? Goede vraag! Het is zeker niet voor iedereen. Het is geen makkelijke lees. Het is soms verwarrend. Het kan je op je zenuwen werken. Maar dat is juist wat het zo goed maakt.

So Much Blue is een boek dat je uitdaagt. Het dwingt je om na te denken over de grote vragen in het leven: wat is goed en kwaad? Wat betekent het om familie te zijn? Wat is de rol van kunst in een wereld die steeds gekker wordt?

En het doet dat alles met een flinke dosis humor en ironie. Everett is een meester in het vinden van de lach in de duisternis. Hij laat je zien dat zelfs in de meest bizarre en tragische situaties, er nog steeds ruimte is voor een glimlach (zelfs als het een ietwat nerveuze glimlach is).

De Conclusie (of het gebrek daaraan)

Dus, is So Much Blue het beste boek dat je ooit zult lezen? Misschien wel, misschien niet. Het is zeker een boek dat je niet snel zult vergeten. Het is een boek dat je aan het denken zet, dat je aan het lachen maakt, en dat je misschien zelfs een beetje bang maakt. En dat is, denk ik, het teken van een echt goed boek.

Dus, ga je gang. Duik in de blauwe diepte. Laat je meevoeren door de waanzin. Wie weet wat je zult ontdekken.