Song Of Fire And Ice

Oké, laten we het even hebben over Game of Thrones, of zoals de echte boekennerds het noemen: A Song of Ice and Fire. Ken je dat gevoel, dat je aan een epische taak begint, bijvoorbeeld je huis opruimen, en je denkt: "Dit is even een uurtje werk." En dan, na een paar dagen nog steeds aan het vechten bent met stofkonijnen en een berg oude sokken? Ja, zo voelt het ongeveer om in deze fantasiewereld te duiken.

George R.R. Martin, de man achter deze saga, is een beetje als die vriend die belooft om je te helpen verhuizen, maar dan uiteindelijk op komt dagen met een gitaar en begint te zingen. Leuk, maar niet per se nuttig. Hij bouwt een waanzinnig complexe wereld op, vol intriges, draken en personages waar je van gaat houden (en die vervolgens op de meest gruwelijke manieren het loodje leggen). Het is alsof hij zegt: "Hier, een prachtige taart! Eet smakelijk!" En dan blijkt er stiekem chilipeper in de vulling te zitten.

## De Familieproblemen: Herkenbaar toch?

Laten we eerlijk zijn, de families in Westeros zijn een klein beetje disfunctioneel. Denk aan de Starks, de Lannisters, de Targaryens... ze hebben allemaal wel een issue. Alsof je kerstdiner met je eigen familie bekijkt door een vergrootglas, en dan vermenigvuldigt met duizend. In plaats van ruzie over wie de aardappelen heeft gemaakt, gaat het over wie de ijzeren troon claimt en of incest oké is (spoiler: meestal niet).

Neem nou de Lannisters. "A Lannister always pays his debts," zeggen ze. Klinkt stoer, toch? Totdat je je realiseert dat "debts" blijkbaar alles kan inhouden, van een biertje terugbetalen tot het uitmoorden van een hele familie. Vergelijk het met die vriend die altijd zegt dat hij je dat tientje nog terugbetaalt, maar dan uiteindelijk je nieuwe tv steelt om de schuld te vereffenen. Beetje overdreven, maar het idee is duidelijk.

En dan de Starks. Eerlijk, oprecht, en altijd bereid om het juiste te doen. Klinkt perfect, toch? Mis. In deze wereld word je gestraft voor eerlijkheid. Het is alsof je op een sollicitatiegesprek eerlijk zegt dat je grootste zwakte je perfectionisme is. Ze kijken je aan alsof je gek bent en geven de baan aan iemand die toegeeft dat hij stiekem een hekel heeft aan kinderen.

De Targaryens, met hun liefde voor incest en draken, zijn dan weer gewoon de vreemde neef die altijd op familiefeesten verschijnt met een nieuw, nogal ondoordacht, plan om rijk te worden met een of andere obscure hobby. "Ik ga een drakenfokkerij beginnen!" "Maar we wonen in Amsterdam en draken bestaan niet?" "Details, details!"

## Politiek: Een Glijbaan van Intrige

De politiek in A Song of Ice and Fire is een grote puinhoop. Iedereen liegt, bedriegt, en steekt elkaar in de rug. Het is alsof je probeert een vergadering te organiseren met vijf verschillende afdelingen op je werk, waarbij elke afdeling stiekem de andere probeert te saboteren. Je denkt dat je vooruitgang boekt, maar dan blijkt dat iemand de koffie heeft vervangen door laxeermiddel.

De Iron Throne, die is de heilige graal. Iedereen wil hem, maar niemand lijkt te weten wat ze er eigenlijk mee moeten als ze hem hebben. Het is alsof je eindelijk die promotie krijgt, maar dan ontdekt dat je nu verantwoordelijk bent voor het schoonmaken van de toiletten. En als je pech hebt, word je vermoord door je eigen zoon. Fijne promotie!

Allianties worden gesloten en verbroken sneller dan je een Tinder-profiel kunt swipen. Het is een constante strijd om macht, waarbij elke speler probeert de ander te slim af te zijn. Het is alsof je een potje Monopoly speelt met iemand die de regels verzint naarmate het spel vordert. "Oh, je landt op mijn straat? Ik heb net bedacht dat je nu je nieren moet afstaan."

## De Draken en de Magie: Beetje boven de Maat

Oké, draken zijn gewoon cool. Punt uit. Maar de magie in deze wereld is een beetje als die ene rare hobby die je stiekem hebt, waar je niet over praat met je vrienden. Je weet wel, breien, miniatuurhuisjes bouwen, of rituelen uitvoeren in het bos bij volle maan. Het is er, het is krachtig, maar het is ook een beetje... awkward.

De draken van Daenerys zijn prachtig. Ze zijn als huisdieren, maar dan met vleugels en de mogelijkheid om hele steden in de as te leggen. Het is alsof je een golden retriever hebt, maar dan een die huizen groot is en vuur spuwt. Beetje lastig voor de hondenuitlaatdienst, denk ik zo.

De White Walkers zijn dan weer de belichaming van alle vervelende dingen in het leven. Ze zijn koud, meedogenloos, en ze willen alles vernietigen. Het is alsof je probeert een deadline te halen en dan je computer crasht, je internet uitvalt en er een zombie-apocalyps uitbreekt. Gewoon een slechte dag, dus.

## De Moraliteit: Grijs, Grijs, en nog eens Grijs

Wat A Song of Ice and Fire zo boeiend maakt, is dat niemand echt goed of slecht is. Iedereen heeft zijn eigen redenen voor wat ze doen, en zelfs de meest verwerpelijke personages hebben wel een moment waarop je denkt: "Oké, misschien is hij toch niet helemaal een monster." Het is alsof je een serie kijkt over een maffiabaas en je stiekem begint te hopen dat hij er toch nog goed uit komt.

Goed en kwaad zijn relatieve begrippen in deze wereld. Het is alsof je probeert te bepalen wie de schuld heeft van de file. Is het de automobilist die te langzaam rijdt? De vrachtwagenchauffeur die een rotonde blokkeert? Of de gemeente die wegwerkzaamheden uitvoert tijdens de spits? Het is allemaal een beetje grijs.

Dus, als je op zoek bent naar een serie boeken (of een tv-show) die je aan het denken zet, je laat lachen, je laat huilen, en je constant op het puntje van je stoel houdt, dan is A Song of Ice and Fire absoluut iets voor jou. Wees alleen gewaarschuwd: je zult verslaafd raken, je zult rouwen om personages die je liefhebt, en je zult voor altijd wachten op het volgende boek. Maar hé, dat is toch gewoon het leven? Alleen dan met draken.