Sorry Dat Ik Je Wakker Bel

Ken je dat? Je ligt net lekker te slapen, eindelijk diepe REM-slaap bereikt waar je al de hele dag naar uitkeek, en dan... BRRRRRRRR. Je schrikt wakker. Half slapend grabbel je naar je telefoon. Nummer onbekend. Met een diepe zucht neem je op. "Ja hallo?" Een enthousiaste stem aan de andere kant: "Hé, sorry dat ik je wakker bel! Ik had even een vraagje..." Mijn antwoord toen was... uhm... laten we zeggen niet mijn meest elegante moment. (Spoiler: Ik hing op. Sorry, onbekende beller! Misschien.)

Dit brengt me bij een fenomeen dat we allemaal wel kennen, en waar we waarschijnlijk allemaal schuldig aan zijn: het ongevraagd bellen op onchristelijke tijden. En die fameuze zin: "Sorry dat ik je wakker bel..." (Alsof het dat goedmaakt! 😉)

Maar is dat sorry dan wel gemeend? En zo ja, waarom doen we het dan toch?

Waarom bellen we überhaupt nog?

In een wereld van WhatsApp, Signal, Telegram, e-mail en een dozijn andere manieren om te communiceren, zou je denken dat bellen een beetje... uitgestorven is. Toch? Maar nee. Bellen is hardnekkiger dan je zou denken. En er zijn best wel goede redenen voor:

• Directe communicatie: Soms is het gewoon sneller om iets uit te leggen via de telefoon dan een heel epistel te typen. (Vooral als je een complexe vraag hebt, of iets snel uitgelegd moet worden!)
• Persoonlijker contact: Een stem horen geeft toch een ander gevoel dan een tekstbericht. Er zit meer emotie in. (Of irritatie, als je net wakker bent gebeld! 😬)
• Dringendheid: Bellen wordt vaak geassocieerd met urgentie. Als je iets echt snel wilt weten, dan bel je. (Maar is die "dringendheid" wel altijd terecht?)
• Omdat het 'kan': Simpelweg, soms bellen we omdat het de makkelijkste optie lijkt, zonder er echt over na te denken of het de beste optie is.

Maar goed, die voordelen wegen dus blijkbaar niet altijd op tegen het risico dat je iemand uit zijn/haar slaap haalt.

De "Sorry dat ik je wakker bel..." strategie (en waarom die vaak faalt)

De zin "Sorry dat ik je wakker bel..." is een klassieker. Het is een poging tot verzachtende omstandigheden. Een soort van damage control, voordat de schade überhaupt is aangericht. Het idee is waarschijnlijk dat je, door je excuses aan te bieden, de reactie van de ander wat milder maakt.

Maar... werkt dat wel?

Laten we eerlijk zijn: vaak niet. Als je iemand wakker maakt, is de irritatie al aanwezig. Het feit dat je je excuseert, maakt het niet opeens ongedaan. Sterker nog, soms kan het zelfs averechts werken.

Waarom? Nou, denk er eens over na:

• Het benadrukt het feit dat je iemand wakker hebt gemaakt: Je herhaalt het nog eens! Bedankt!
• Het klinkt soms als een loze belofte: "Sorry dat ik je wakker bel... maar hier komt de reden waarom ik je wakker moest maken!"
• Het is soms gewoon te laat: De woede-uitbarsting (of de passief-agressieve opmerking) is al onderweg!

Persoonlijk denk ik dat een stil berichtje vooraf, waarin je vraagt of je even kunt bellen, vaak een betere optie is. (Maar dat is slechts mijn mening! 😉)

Wanneer is bellen (niet) oké?

Er is natuurlijk geen harde wetenschap over wanneer je wel of niet mag bellen. Maar hier zijn een paar richtlijnen die je kunnen helpen:

Wél oké (meestal):

• Noodgevallen: Als er echt iets aan de hand is (brand, overstroming, hartaanval), dan bel je. Zonder pardon.
• Afspraken maken/bevestigen (soms): Als het echt belangrijk is dat de afspraak doorgaat en je geen reactie krijgt op je berichten. Maar zelfs dan... overweeg een berichtje!
• In onderling overleg: Als je met iemand hebt afgesproken om te bellen.
• Binnen kantooruren (voor zakelijke doeleinden): Mits het relevant is. Niemand zit te wachten op een telefoontje van een verkoper om 7 uur 's ochtends. (Of ooit! Sorry, verkopers! ❤️)

Niet oké (bijna altijd):

• Tussen 23:00 en 07:00: Tenzij het een noodgeval is. Serieus. Respecteer iemands slaap!
• In het weekend (tenzij anders afgesproken): Mensen hebben recht op hun rust.
• Voor triviale zaken: Als het ook prima via een berichtje kan.
• Als je weet dat de ander het druk heeft: Check even of het uitkomt!

Belangrijk: Dit zijn slechts richtlijnen. Uiteindelijk draait het om gezond verstand en respect voor de ander. (En een beetje empathie!)

Alternatieven voor bellen

Zoals gezegd, er zijn genoeg alternatieven voor bellen. Hier zijn een paar suggesties:

• WhatsApp/Signal/Telegram: Stuur een berichtje. De ander kan antwoorden wanneer het uitkomt.
• E-mail: Voor minder dringende zaken.
• Spraakberichten: Als je toch iets wilt uitleggen, maar de ander niet direct hoeft te antwoorden. (Maar houd het kort en bondig! Niemand zit te wachten op een spraakbericht van 5 minuten!)
• Een berichtje met de vraag of je even kunt bellen: Dit geeft de ander de mogelijkheid om te bepalen of het uitkomt. (Een win-win situatie!)

Conclusie: Denk na voordat je belt!

De volgende keer dat je de neiging hebt om iemand te bellen, denk dan even na. Is het echt nodig? Kan het ook via een berichtje? En als je dan toch belt... wees je bewust van de tijd en de mogelijke impact op de ander.

En als je dan toch iemand wakker belt... tja, dan is die "Sorry dat ik je wakker bel..." misschien wel het minste wat je kunt doen. Maar verwacht geen dankbaarheid. 😉

Misschien moet ik de onbekende beller van die bewuste nacht toch maar eens een berichtje sturen. Gewoon om te zeggen dat het me spijt dat ik zo kortaf was. (Alhoewel... misschien laat ik het toch maar. 😉)

Wat denk jij? Ben jij een beller of een berichtjes-stuurder? En wat vind jij van de "Sorry dat ik je wakker bel..." tactiek? Laat het me weten in de comments! 👇