The Chronicles Of Narnia Films

Oké, luister! Je kent de Narnia films toch wel? Van die serie waar kinderen door een kledingkast in een magisch land belanden? Nou, daar gaan we het even over hebben. Het is een verhaal vol pratende dieren, mythische wezens en… tja, wat minder overtuigende CGI in latere films. Maar hé, nobody's perfect, toch?

De Leeuw, de Heks en de Kleerkast: De Beginjaren

Laten we beginnen bij het begin, met 'The Lion, the Witch and the Wardrobe'. 2005 was het jaar waarin we massaal de Pevensie kinderen, Peter, Susan, Edmund en Lucy, de kledingkast induwden. Serieus, wie heeft er als kind nou niet geprobeerd om stiekem achterin een kledingkast een alternatieve dimensie te vinden? Alleen jammer dat ik er nooit een pratende bever aantrof, enkel verdwaalde sokken en mottenballen.

Wat deze film zo goed maakte, was denk ik die mix van kinderlijke verwondering en een verrassend serieuze ondertoon. Tuurlijk, het is een fantasy verhaal, maar er zaten thema's in van opoffering, vergeving en moed. En Aslan! Die leeuw! Gespeeld (nou ja, ge-CGI-d) door Liam Neeson. Die man kan alles beter maken, zelfs een pratende leeuw die zichzelf opoffert voor een irritante puber. (Sorry, Edmund, maar je zat me echt dwars in het begin.)

Wist je dit al?

• Tilda Swinton was perfect als de Witte Heks. Echt ijskoud! Ze was zo overtuigend, dat kinderen blijkbaar echt bang van haar waren op de set. Ik zou ook bang zijn!
• De film was een enorm succes. Het bracht wereldwijd meer dan 745 miljoen dollar op. Bizar! Genoeg geld om een kledingkast te kopen gevuld met Narnia-films op DVD.
• Er waren heel wat casting oproepen voor de rollen van de Pevensie kinderen. De acteurs die uiteindelijk werden gekozen, pasten perfect bij de personages. Hun interactie was een belangrijk aspect van de film.

Prins Caspian: De Middenmoot

Toen kwam 'Prince Caspian' in 2008. Dit was het moment waarop Narnia een beetje... volwassen werd. Er was oorlog, er was een knappe prins (gespeeld door Ben Barnes, sigh), en er was... meer CGI. Ik bedoel, die Telmarijnse soldaten waren best overtuigend, maar de wezens die ze moesten verslaan zagen er soms uit alsof ze ontsnapt waren uit een goedkope videogame.

Maar goed, de film was nog steeds vermakelijk. De Pevensie kinderen waren terug, alhoewel ze een beetje zeurderig begonnen te worden. "Oh nee, we moeten Narnia redden weer? We wilden toch eigenlijk gewoon voetballen?" Geef toe, wie van ons zou er staan te springen om steeds weer de wereld te moeten redden? Ik in ieder geval niet. Liever een dagje Netflix en pizza.

Wat 'Prince Caspian' interessant maakte, was de donkerdere toon. Het was geen simpel 'goed tegen kwaad' verhaal meer. Er waren grijze gebieden, politieke intriges en personages die beslissingen namen met serieuze consequenties. En die epische veldslag op het einde? Best indrukwekkend, zelfs met de matige CGI.

Leuke weetjes over Prins Caspian:

• De film bevat een van de duurste scènes in de Narnia-reeks: de aanval op het kasteel van de Witte Heks. Er werden gigantische sets gebouwd en honderden figuranten ingezet.
• Er waren audities voor de rol van Prins Caspian over de hele wereld. Uiteindelijk ging de rol naar de Britse acteur Ben Barnes.
• De soundtrack, gecomponeerd door Harry Gregson-Williams, is episch. Echte kippenvel muziek!

De Reis van het Daggerschip: Het Dieptepunt?

En toen… toen kwam 'The Voyage of the Dawn Treader' in 2010. Laten we eerlijk zijn, deze film was… anders. Edmund en Lucy (en de irritante neef Eustace) gingen op een zeereis met Prins Caspian om zeven verloren edelen te vinden. Er waren draken, zeemonsters en… tja, nog meer CGI. De kwaliteit van de CGI was soms zó slecht, dat het bijna grappig werd. Serieus, die zeedraak zag eruit alsof hij gemaakt was in Paint door iemand met parkinson.

Veel fans vonden dat deze film de minst geslaagde was van de reeks. Het verhaal was minder coherent, de personages minder interessant en de algehele sfeer minder magisch. En Eustace! Die jongen maakte me echt gek! Gelukkig verandert hij uiteindelijk in een draak, wat best ironisch is, gezien de kwaliteit van de CGI-draken in de film.

Toch had de film ook zijn momenten. De boodschap van persoonlijke groei en zelfoverwinning was best krachtig. En de landschappen waren prachtig, zelfs als ze soms overduidelijk digitaal waren. Maar over het algemeen was 'The Voyage of the Dawn Treader' een teleurstelling.

Feiten over The Voyage of the Dawn Treader:

• Deze film werd geproduceerd door een andere studio dan de eerste twee films. Dit verklaart misschien waarom de visuele stijl anders was.
• De rol van Eustace Scrubb was cruciaal voor de film. De acteur, Will Poulter, speelde de irritante, egoïstische jongen met verve.
• Ondanks de kritiek was de film nog steeds een commercieel succes, al was het minder dan de voorgaande films.

En verder?

Er waren plannen voor een verfilming van 'The Silver Chair', maar die zijn uiteindelijk niet doorgegaan in de vorm die gepland was. Zonde, want dat is een van mijn favoriete boeken! Misschien dat iemand het ooit nog eens aandurft, maar na de teleurstelling van 'The Voyage of the Dawn Treader' durfde de studio het blijkbaar niet meer aan. Of misschien waren ze gewoon bang voor nog meer CGI-monsters die eruit zien alsof ze rechtstreeks uit een PlayStation 2 spel komen.

Conclusie: Narnia, een gemengde zak

Al met al zijn de Narnia films een gemengde zak. De eerste film is echt een klassieker, 'Prince Caspian' is best vermakelijk, en 'The Voyage of the Dawn Treader'... nou ja, laten we het daar maar niet meer over hebben. Maar ondanks de gebreken blijven de films bijzonder omdat ze een magische wereld tot leven brachten en ons even lieten dromen over pratende leeuwen en kledingkasten die naar andere dimensies leiden. En laten we eerlijk zijn, wie droomt daar nou niet van?

En trouwens, ik heb gehoord dat Netflix een nieuwe Narnia serie aan het maken is. Misschien dat ze het deze keer wél goed doen. Fingers crossed!