The Farther Reaches Of Human Nature

Oké, even een klein verhaaltje. Laatst zat ik in de trein, je kent het wel, koptelefoon op, beetje uit het raam staren alsof ik de diepste geheimen van het universum aan het ontcijferen ben (terwijl ik eigenlijk gewoon aan mijn boodschappenlijstje denk). Plotseling begint een man tegenover me keihard te hoesten. Echt, zo'n kuch waar je zelf bijna medelijden van krijgt, en je denkt: "Zo, die gaat zo z'n longen eruit hoesten!"

Mijn eerste reactie? Lichtelijk geïrriteerd zijn. Ik dacht: "Kon 'ie niet even een hoestbui onderdrukken? Of in z'n elleboog niezen? Ik wil gewoon rustig mijn quasi-filosofische momentje beleven!" Lekker empathisch, ik weet het. Maar toen, na een seconde of twee, sloeg de bezorgdheid toe. Het was echt een naar geluid. Ik vroeg hem of alles oké was, of hij misschien water wilde. Bleek hij chronisch astma te hebben, en het ging even niet goed.

En dat moment, die mini-omslag van irritatie naar bezorgdheid, bracht me aan het denken. Over de "farther reaches of human nature", zoals Abraham Maslow het noemde. Dus, waar zit hem dat nou in, dat we soms de meest vreselijke rotzakken lijken, en dan ineens een engel kunnen zijn? (Of op z'n minst iemand die een man met astma water aanbiedt in de trein.)

Wat zijn die "Farther Reaches" nou eigenlijk?

Maslow, die je waarschijnlijk kent van zijn piramide van behoeften (die je op de middelbare school waarschijnlijk zat uit je hoofd te leren, toen het nog echt ergens toe deed grapje), geloofde dat mensen veel meer in hun mars hebben dan ze vaak laten zien. Hij noemde dat de "farther reaches of human nature." Het zijn de momenten waarop we ons volledige potentieel bereiken, momenten van zelfrealisatie, van creativiteit, van diepe verbinding met anderen. Momenten waarop we onze egoïstische behoeften overstijgen en iets goeds voor de wereld willen doen. Klinkt zweverig? Misschien. Maar denk er eens over na.

Het gaat niet alleen om zelfrealisatie in de zin van "ik ga bergbeklimmen in de Himalaya en vind mezelf terug!" Het kan ook zitten in kleine dingen:

• De oprechte glimlach die je geeft aan de kassière die een rotdag heeft.
• Het helpen van een oudere dame met haar boodschappen.
• Het opruimen van zwerfafval, ook al is het niet van jou.

Die kleine dingen, die momenten waarop we even uit onszelf stappen, dat is waar het om draait. En dat is waar Maslow naar zocht.

Waarom bereiken we die "Farther Reaches" niet altijd?

Tja, goede vraag. En het antwoord is waarschijnlijk complex. Er spelen allerlei factoren mee:

1. De Piramide van Behoeften:

Je kan moeilijk aan zelfrealisatie denken als je honger hebt, geen dak boven je hoofd hebt of bang bent voor je eigen veiligheid. Maslow's piramide leert ons dat we eerst onze basisbehoeften moeten vervullen voordat we ons kunnen richten op hogere doelen. Logisch, toch? Als je je druk maakt over of je wel je huur kunt betalen, dan heb je weinig energie over om na te denken over de zin van het leven.

2. Maatschappelijke Normen en Verwachtingen:

Soms moeten we wel even een rotzak zijn, of in ieder geval, een beetje competitief en op onszelf gericht. De maatschappij is nu eenmaal zo ingericht. Je moet presteren op je werk, concurreren met anderen om promoties, een perfect plaatje laten zien op social media (ja, schuldig!). Dit alles kan ons afleiden van onze innerlijke waarden en ons potentieel om iets goeds te doen.

3. Angst en Onzekerheid:

We zijn bang om afgewezen te worden, om te falen, om voor gek te staan. Dus blijven we liever in onze comfortzone, doen we wat van ons verwacht wordt en vermijden we risico's. Maar juist door risico's te nemen, door buiten onze comfortzone te stappen, kunnen we groeien en ons potentieel ontdekken. Denk aan die keer dat je eindelijk die presentatie durfde te geven, of toen je iemand aansprak die je eigenlijk heel leuk vond. Spannend, maar achteraf voelde het goed, toch?

4. Gewoonte en Luiheid:

We zijn gewoontedieren. Het is makkelijker om op de automatische piloot te leven dan om bewust keuzes te maken en actief te werken aan onze persoonlijke groei. Het is makkelijker om Netflix te kijken dan om een cursus te volgen, om te klagen over de wereld dan om zelf in actie te komen. Herkenbaar? We zijn allemaal wel eens lui.

Hoe kunnen we die "Farther Reaches" dan bereiken?

Oké, genoeg geklaagd. Wat kunnen we er zelf aan doen? Gelukkig zijn er wel een paar dingen die je kunt proberen:

• Zelfreflectie: Neem de tijd om na te denken over wie je bent, wat je belangrijk vindt en wat je wilt bereiken in het leven. Wat zijn je waarden? Wat maakt je gelukkig? Wat wil je bijdragen aan de wereld?
• Mindfulness: Probeer meer in het moment te leven en je bewust te zijn van je gedachten, gevoelens en sensaties. Meditatie kan hierbij helpen, maar ook simpelweg een wandeling in de natuur of een kopje thee drinken met volle aandacht. (En nee, dat telt niet als je tegelijkertijd op Instagram zit.)
• Compassie: Oefen met het tonen van compassie voor jezelf en voor anderen. Probeer je in te leven in de situatie van anderen en probeer te begrijpen waarom ze doen wat ze doen. Wees aardig, geduldig en begripvol.
• Creativiteit: Geef je creativiteit de ruimte. Schilder, schrijf, muziek, dans, kook... doe iets wat je leuk vindt en waar je energie van krijgt. Het gaat er niet om dat je een meesterwerk creëert, maar om het proces van creatief bezig zijn.
• Leren en groeien: Blijf jezelf ontwikkelen. Lees boeken, volg cursussen, praat met mensen die je inspireren. Er is altijd iets nieuws te leren en te ontdekken.
• Durf te handelen: Kleine daden van vriendelijkheid kunnen een groot verschil maken. Help een buurman met het grasmaaien, doneer bloed, word vrijwilliger bij een lokale organisatie. Elke kleine bijdrage telt.

En misschien wel het belangrijkste: wees niet te hard voor jezelf. We maken allemaal fouten. We zijn allemaal wel eens egoïstisch of onnadenkend. Het gaat erom dat we ons bewust zijn van onze tekortkomingen en dat we ons best doen om te groeien en te verbeteren. En onthoud: die man in de trein? Misschien had ik wel diegene kunnen zijn die hulp nodig had. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

Dus, de volgende keer dat je in de trein zit, kijk eens om je heen. Wie weet zie je wel een kans om iemand te helpen, of om zelf een klein beetje dichter bij je "farther reaches of human nature" te komen. En wie weet, inspireer je daarmee ook nog iemand anders. Win-win, toch?