The House At The End Of The Street

Oké, even eerlijk: wie heeft er niet als kind een beetje (of héél veel) gefantaseerd over dat ene huis? Je weet wel, dat huis aan het einde van de straat, het huis met die lange, donkere oprit, de verweerde verf en de tuin die meer op een jungle leek dan op een keurig gazon. Ik beken, ik deed het ook. Sterker nog, ik bedacht er complete verhalen bij! Ik was ervan overtuigd dat er een oude, excentrieke wetenschapper woonde die ’s nachts experimenten deed, of misschien wel een gepensioneerde piraat met een schatkist vol gouden munten. (Zeg nou zelf, het is toch veel leuker dan denken dat er gewoon een oude mevrouw met een paar katten woont?). Dat gevoel, die fascinatie voor het onbekende, voor dat wat net buiten onze comfortzone ligt... dat is precies waar de film "The House at the End of the Street" op inspeelt.

Waarom we van enge huizen houden (op het scherm, dan)

De film draait om een jonge vrouw, Elissa, en haar moeder, Sarah, die verhuizen naar een nieuw stadje. Uiteraard (anders hadden we geen film), staat er aan het einde van hun straat een huis met een nogal duister verleden. Jaren geleden werden de ouders van de jonge Carrie-Anne vermoord in dat huis, en Carrie-Anne zelf is spoorloos verdwenen... of toch niet? Nu woont Carrie-Anne's broer, Ryan, alleen in het huis. Elissa raakt bevriend met Ryan, ondanks de waarschuwingen van de rest van het stadje. En... tja, je voelt 'm al aankomen, er is meer aan de hand dan je in eerste instantie zou denken. Spanning, mysterie en een flinke dosis psychologische horror, allemaal verpakt in een verhaal over een huis met een geschiedenis.

Maar waarom vinden we dit soort verhalen nou zo boeiend? Ik denk dat het te maken heeft met een paar dingen:

• Het onbekende: Zoals ik al zei, die fascinatie voor het onbekende. We willen weten wat er achter die gesloten deuren schuilgaat, welke geheimen dat huis bewaart.
• De spanning: Een goed verhaal houdt je op het puntje van je stoel. Je wilt weten wat er gaat gebeuren, maar je bent ook een beetje bang om het te weten te komen. (Dat is toch de hele lol van horror, toch?)
• De 'Wat als?'-vraag: Wat als wij in zo'n situatie zouden zitten? Wat als wij zouden ontdekken dat ons nieuwe huis een lugubere geschiedenis heeft? (Even serieus, wie zou er niet een beetje paniekerig worden?)

Dus, "The House at the End of the Street" speelt met die oeroude angst voor het onbekende en combineert dat met een spannend verhaal vol wendingen. En laten we eerlijk zijn, Jennifer Lawrence is natuurlijk ook geen straf om naar te kijken.

De elementen van een goed 'eng huis'-verhaal

Wat maakt een 'eng huis'-verhaal nou echt goed? Hier zijn een paar belangrijke ingrediënten:

• Een overtuigende sfeer: Het huis zelf moet een personage op zich zijn. Het moet er spooky uitzien, aanvoelen en ruiken. (Ja, ruiken! Denk aan muffe lucht, oude boeken en misschien een vleugje... dood?)
• Een duister verleden: Elk goed spookhuis heeft een geschiedenis. Een tragische gebeurtenis, een onopgelost mysterie, iets waardoor de plek beladen is met negatieve energie.
• Interessante personages: De personages moeten geloofwaardig zijn en je moet met ze meeleven (ook al maak je je stiekem een beetje zorgen om hun geestelijke gezondheid).
• Onverwachte wendingen: Een goed verhaal houdt je scherp. Je denkt dat je weet wat er aan de hand is, maar dan gebeurt er iets waardoor je alles weer in twijfel trekt.
• Een bevredigende (of juist onbevredigende!) ontknoping: Het einde moet passen bij de rest van het verhaal. Soms is een happy end fijn, maar soms is een open einde of een tragische afloop juist veel impactvoller.

In "The House at the End of the Street" zitten al deze elementen zeker aanwezig. Of ze allemaal even goed uitgewerkt zijn, is natuurlijk een kwestie van smaak. Maar dat de film een spanning creëert en je aan het denken zet, staat vast.

Waarom we zelf niet in zo'n huis zouden willen wonen (waarschijnlijk)

Natuurlijk, het is leuk om naar een film over een eng huis te kijken, maar de realiteit is waarschijnlijk een stuk minder romantisch. Stel je voor: je koopt een huis en komt erachter dat er jaren geleden een gruwelijke moord is gepleegd. Of erger nog, dat het huis nog steeds bewoond wordt door... iets anders. (Brrr, alleen de gedachte al!)

De praktische bezwaren zijn ook niet te onderschatten:

• De reputatie: Je buren zullen je waarschijnlijk met argusogen bekijken en je huis zal moeilijk te verkopen zijn. (Succes met het vinden van een koper die niet eerst de lokale geschiedenis checkt.)
• De onderhoudskosten: Oude huizen hebben vaak veel onderhoud nodig. En laten we eerlijk zijn, als je al bang bent om 's nachts naar de wc te gaan, is het wel het laatste waar je zin in hebt om in je eentje de kruipruimte in te duiken om de leidingen te repareren.
• De nachtmerries: Zelfs als er objectief gezien niets engs aan de hand is, is de kans groot dat je last krijgt van nachtmerries en een algemeen gevoel van onbehagen. (En dan moet je nog maar afwachten of je kat zich ineens vreemd begint te gedragen...)

Dus, hoewel het idee van een huis met een geschiedenis in theorie best interessant kan zijn, denk ik dat de meeste mensen toch liever kiezen voor een huis dat net iets minder 'eng' is. Of op z'n minst eentje waar de vorige bewoners geen gruwelijke geheimen achtergelaten hebben.

The House at the End of the Street: Aanrader of niet?

Dus, is "The House at the End of the Street" de moeite waard om te kijken? Het hangt ervan af. Als je op zoek bent naar een diepgaand, psychologisch meesterwerk, dan ben je waarschijnlijk aan het verkeerde adres. Maar als je zin hebt in een spannende, vermakelijke film met een paar verrassende wendingen, dan is het zeker een aanrader. En wie weet, misschien ga je na het kijken van de film wel met andere ogen naar dat ene huis aan het einde van jouw straat kijken... (Maar vergeet niet: fantaseren mag, maar overdrijf het niet!)

Uiteindelijk is het de combinatie van spanning, mysterie en de menselijke drang om het onbekende te verkennen die "The House at the End of the Street" en andere 'eng huis'-verhalen zo aantrekkelijk maakt. En hoewel we zelf misschien niet in zo'n huis zouden willen wonen, is het toch heerlijk om er af en toe over te fantaseren. Of om er in ieder geval een spannende film over te kijken, veilig vanuit onze eigen, hopelijk niet-spookachtige, woonkamer.