The Journey To The Center Of The Earth 2

Oké, even een bekentenis: als kind (en laten we eerlijk zijn, soms nog steeds) had ik de neiging om dingen eindeloos te blijven herbekijken. Vooral films. Denk aan: Jumanji (de originele, obviously), The Goonies, en… je raadt het al… Journey to the Center of the Earth. De Brendan Fraser versie, wel te verstaan. De Dwayne 'The Rock' Johnson sequel... laten we zeggen dat die een... interessante interpretatie was. En dat brengt me waar ik heen wil...

Want laten we eerlijk zijn: de Dwayne Johnson film, Journey 2: The Mysterious Island, nam wel érg veel artistieke vrijheden. Ja, er zit een vulkaan in, ja, er is een eiland. Maar de echte reis naar het middelpunt der aarde... die was toch een stuk meer... aard-achtig? Snap je?

Waarom Journey 2 Toch Leuke Onzin Is

Oké, even eerlijk, ik ga niet liegen: als je je verstand op nul zet en gewoon wilt genieten van twee uur knullige actie en CGI-festijnen, dan is Journey 2 best vermakelijk. Josh Hutcherson is weer van de partij, en Dwayne Johnson is... tja, Dwayne Johnson. Wat wil je nog meer? (Behalve misschien een beetje logica en consistentie met het bronmateriaal.)

Maar waarom wijkt die film zó radicaal af van het boek van Jules Verne? En waarom noemden ze het überhaupt een sequel? Dat zijn vragen die me 's nachts wakker houden. (Oké, niet echt, maar je snapt wat ik bedoel.)

De Losse Connectie met Jules Verne

In essentie is de verbinding met Jules Verne heel losjes. In plaats van daadwerkelijk naar het middelpunt van de aarde te reizen, komen ze terecht op een mysterieus eiland ergens in de Stille Oceaan. Het eiland is gevuld met bizarre wezens en overblijfselen van verloren beschavingen, gebaseerd op de verhalen van Verne, Swift en Stevenson. Klinkt cool, toch? Maar het is dus niet het boek Reis naar het middelpunt der aarde. Een beetje misleidend, vind je niet?

• Er zijn reuzenbijen (die, laten we eerlijk zijn, best eng zijn).
• Er zijn piepkleine olifanten (die dan weer schattig zijn).
• Er is een onderzeeër uit 20.000 mijlen onder zee.
• En Michael Caine is er ook nog, als opa met een excentrieke levensstijl!

Het probleem is niet dat de film slecht is (hoewel...), maar dat het een heel ander verhaal is dan wat de titel impliceert. Alsof je een pizza bestelt en een frikandelbroodje krijgt. Lekker, maar niet wat je verwachtte, toch?

De Aantrekkingskracht van de 'Reis' Films

Ondanks alle kritiek (en geloof me, er is genoeg kritiek) hebben de Journey-films iets aantrekkelijks. Ze spelen in op dat oeroude verlangen naar avontuur en ontdekking. Wie heeft er nou nooit gedroomd van het ontdekken van een verloren wereld, verborgen diep onder de oppervlakte of ergens op een afgelegen eiland?

En de films zijn gewoon leuk voor het hele gezin. Er is actie, humor, en een vleugje mysterie. Perfect voor een regenachtige zondagmiddag, toch? (Mits je je verwachtingen enigszins bijstelt.)

De Belofte van het Onbekende

Jules Verne was een meester in het beschrijven van het onbekende. Zijn verhalen boeien, juist omdat ze je meenemen naar plaatsen die je anders nooit zou zien. En dat is de essentie van de aantrekkingskracht van Journey to the Center of the Earth. De film belooft (zij het op een ietwat overdreven manier) een blik op een wereld die buiten onze stoutste dromen ligt.

• Diep in de aarde, of op een onbekend eiland, wie weet wat je zult vinden?
• Misschien wel prehistorische monsters!
• Of verloren beschavingen!
• Of gewoon heel veel glitters en CGI!

Journey 2 levert niet de belofte van een echte reis naar het middelpunt van de aarde, maar het geeft je wel een dosis onbekend avontuur. Het is alsof je een toeristische attractie bezoekt die flink overdreven is, maar toch een beetje de moeite waard is om te zien.

Wat Had Beter Gekund?

Oké, als we toch aan het speculeren zijn: wat had er beter gekund met Journey 2? Nou, een paar dingen:

• Meer trouw aan het bronmateriaal: Ja, ik weet het, ik herhaal mezelf. Maar serieus, als je een film een vervolg noemt, probeer dan op zijn minst een beetje vast te houden aan de thema's en de sfeer van het origineel.
• Minder CGI, meer praktische effecten: Soms kan te veel CGI de film een beetje steriel en onpersoonlijk maken. Een paar goed uitgevoerde praktische effecten zouden de film een stuk geloofwaardiger maken. Denk aan de Brendan Fraser film, die had een bepaalde charme die grotendeels te danken was aan de combinatie van effecten.
• Een beter verhaal: Het verhaal van Journey 2 is nogal dunnetjes. Een meer doordachte plot met meer diepgang zou de film een stuk interessanter maken. Misschien iets met de ecologie van het eiland, of een conflict tussen verschillende beschavingen.

Maar goed, achteraf is het altijd makkelijk praten. Journey 2 is wat het is: een popcornfilm die je niet al te serieus moet nemen.

Mijn Eindoordeel

Dus, moet je Journey 2: The Mysterious Island kijken? Tja, dat hangt ervan af. Als je op zoek bent naar een diepgaand, intelligent avontuur dat trouw is aan Jules Verne, dan kun je deze film beter overslaan. Maar als je gewoon wilt ontspannen en genieten van een paar uur hersenloos vermaak, dan is Journey 2 misschien wel iets voor jou. Denk er dan wel aan dat je een grote korrel zout bij de hand houdt.

En als je dan toch in de stemming bent voor een reis naar het middelpunt van de aarde, kijk dan nog eens naar de Brendan Fraser versie. Die blijft toch een stuk leuker. (Mijn persoonlijke mening, uiteraard. Jouw kilometers kunnen variëren.)

Maar hé, wie weet komt er ooit nog een echte Journey to the Center of the Earth sequel. Een mens mag dromen, toch?