The Name Of The Wind

Oké, luister goed. Ik ga je vertellen over een boek. Niet zomaar een boek, hè. Dit is een boek dat je leven potentieel kan ruïneren. Waarom? Omdat je, na het lezen, constant zult wachten op het volgende deel. En dat volgende deel… tja, laten we zeggen dat het al langer duurt dan een gemiddelde zwangerschap van een olifant. We hebben het over The Name of the Wind, het eerste deel van The Kingkiller Chronicle, geschreven door Patrick Rothfuss.

Waar gaat het eigenlijk over? (Met een snufje overdrijving)

Stel je voor: een bescheiden herberg, ergens in the middle of nowhere. Een man met een mysterieuze blik en een nog mysterieuzere naam: Kote. Nou, Kote is niet zomaar een herbergier. Hij is in feite Kvothe (spreek uit als Kwóth, alsof je een rare kuch hebt). Kvothe de Bloedloze, Kvothe de Boogschutter, Kvothe de Mysterieuze! Een legende, een mythe, een wandelende Wikipedia-pagina vol heroïsche verhalen… althans, dat was hij ooit. Nu tapt hij bier en veegt hij de vloer.

Een kroniekschrijver, een soort middeleeuwse journalist die waarschijnlijk een vreselijk deadline-probleem heeft, vindt Kvothe en overtuigt hem om zijn echte verhaal te vertellen. En zo begint het. Drie dagen lang duiken we in Kvothes leven, van zijn jeugd als rondreizende acteur tot zijn avonturen op de Universiteit (een soort Hogwarts, maar dan met meer belasting schulden).

Waarom zou je dit lezen? (Behalve de FOMO, natuurlijk)

Er zijn een paar goede redenen, naast de angst om de boot te missen als iedereen het erover heeft:

• Het schrijven is goddelijk. Rothfuss kan schrijven alsof hij een engel is die een potlood heeft gestolen. Elke zin is prachtig geformuleerd, elke passage is doordrenkt met poëzie. Zelfs als hij een recept voor roerei beschrijft, zou je erdoor in tranen uitbarsten.
• De wereld is intrigerend. Temerant is een wereld vol magie, mysterie en bizarre namen. Denk aan: Adem, de Amyr, de Chandrian... Het is alsof Tolkien en George R.R. Martin samen een potje Risk hebben gespeeld, maar dan in hun dromen.
• De hoofdpersoon is… interessant. Kvothe is een Mary Sue, maar dan op een leuke manier. Hij is ongelooflijk slim, getalenteerd, aantrekkelijk… eigenlijk alles wat wij niet zijn. Maar hij is ook arrogant, onhandig en maakt domme fouten. Kortom: hij is menselijk, ondanks zijn bijna bovennatuurlijke talenten.

Magie: Namen zijn belangrijk! (En een beetje ingewikkeld)

Een van de meest fascinerende aspecten van de wereld van Kvothe is de Naming, ofwel de Namingkunst. Het idee is dat alles in de wereld een echte naam heeft, een naam die de essentie van dat ding weergeeft. Als je die naam kent, kun je dat ding beïnvloeden. Denk aan wind, vuur, water... Als je de echte naam van de wind kent, kun je hem oproepen, manipuleren, en misschien zelfs een leuke bries veroorzaken op een warme dag.

Het is een beetje alsof je de broncode van de realiteit hackt. Alleen is het wel gevaarlijk. Als je de naam van vuur verkeerd uitspreekt, kun je jezelf spontaan in de fik zetten. Lekker handig.

De Universiteit: Hekserij en hoge collegegelden

Kvothe gaat naar de Universiteit, een plek waar je alles kunt leren, van alchemie tot Sympathy (een soort wetenschappelijke magie die draait om het verbinden van dingen). Het is ook een plek waar je je blauw betaalt aan collegegeld. Seriesus, Kvothe heeft meer schulden dan Griekenland na een weekendje shoppen.

De Universiteit is een broedplaats van excentrieke professoren, rivaliserende studenten en geheime genootschappen. Denk aan een kruising tussen Hogwarts, Oxford en een studentenvereniging waar ze hele slechte liedjes zingen.

Chandrian: De slechteriken met slechte PR

Dan zijn er de Chandrian. De boemannen van het verhaal. Een groep mysterieuze figuren met een slechte reputatie. Niemand weet precies wie ze zijn of wat ze willen, maar één ding is zeker: waar ze opduiken, vallen er doden. Ze zijn een soort fantasy-versie van de Illuminati, maar dan met meer drama en minder samenzweringstheorieën (nou ja, misschien...).

Kvothe is geobsedeerd door de Chandrian, omdat hij gelooft dat ze verantwoordelijk zijn voor de dood van zijn familie. Hij besteedt een groot deel van zijn tijd aan het onderzoeken van hun geschiedenis, hun motieven en hun slechte adem (waarschijnlijk).

Waarom je waarschijnlijk teleurgesteld gaat zijn (maar toch moet lezen)

Oké, hier komt de truth bomb: het derde boek, The Doors of Stone, is nog steeds niet uit. En eerlijk gezegd, begint het te lijken alsof het nooit zal verschijnen. Rothfuss is een perfectionist, een schrijver met writer's block, of misschien is hij stiekem al met pensioen en geniet hij van zijn royalties op een tropisch eiland. Wie zal het zeggen?

Maar ondanks het feit dat je waarschijnlijk gefrustreerd achterblijft met een onafgemaakt verhaal, is The Name of the Wind de moeite waard. Het is een prachtig geschreven, meeslepend en onvergetelijk boek. Het is een boek dat je nog lang na het lezen zal bijblijven.

Dus, ga ervoor. Lees het. Word verliefd. Word gefrustreerd. Sluit je aan bij de eindeloze rij lezers die wanhopig wachten op het derde deel. Welkom bij de club! En breng popcorn mee, want het kan nog wel even duren.

Dus, conclusie...

The Name of the Wind is een fantastisch boek dat je moet lezen, zelfs al de kans dat het verhaal ooit zal worden afgemaakt, kleiner is dan dat je per ongeluk eenhoornmest vind in je achtertuin.

Succes ermee, en wees gewaarschuwd: het kan verslavend werken!