The Portrait Of Dorian Grey

Oké, even eerlijk: wie heeft er niet ooit een filter gebruikt op Instagram die je er meteen tien jaar jonger uit laat zien? Of stiekem dat ene rimpeltje weggepoetst met een fotobewerkingsapp? Wees gerust, je bent niet alleen. De zoektocht naar eeuwige jeugd, of in ieder geval een fotogenieke versie ervan, is zo oud als de straat. En dat brengt me bij... The Picture of Dorian Gray.

De deal met de duivel, maar dan in de kunstgalerie

Stel je voor: je bent Dorian Gray, een jonge, bloedmooie gast in het Victoriaanse Londen. Iedereen is geobsedeerd door je uiterlijk. En dan ontmoet je Lord Henry Wotton, een soort influencer avant la lettre, die constant filosofeert over hedonisme en de schoonheid van de jeugd. Klinkt herkenbaar? Alsof je beste vriend je constant influencert met de nieuwste trends.

En alsof dat nog niet genoeg is, laat Dorian zich portretteren door de kunstenaar Basil Hallward. Het resultaat? Een waanzinnig mooi schilderij dat Dorians jeugdige schoonheid perfect vastlegt. En hier begint de ellende. Dorian, overmand door jaloezie op het schilderij (want dat blijft jong, terwijl hij zelf ouder wordt), doet een belachelijk irrationele wens: dat het schilderij ouder wordt in plaats van hem. Serieus, wie doet nou zoiets? Maar goed, het is een boek. En raad eens? Het gebeurt!.

Van gladde jongen tot wandelend moreel kompas (maar dan andersom)

Vanaf dat moment kan Dorian doen en laten wat hij wil. Hij kan liegen, bedriegen, mensen kwetsen, en zelfs… nou ja, ik zal niet alles verklappen, maar er gebeuren vreselijke dingen. En het schilderij? Dat slokt alle gevolgen op. Elke slechte daad, elke leugen, elke egoïstische beslissing... het komt allemaal tot uiting in het portret. Het schilderij wordt een lelijke, verwrongen karikatuur van de eens zo mooie Dorian.

Denk er eens over na: heb jij niet ook wel eens iets gedaan waar je spijt van hebt? Een leugen verteld, een roddel verspreid, iemand oneerlijk behandeld? Het zit 'm niet in de grote dingen, het zit 'm in dat gevoel dat knaagt. Zoals die keer dat je die ene leuke trui 'per ongeluk' kapot maakte van je zus, omdat je stiekem jaloers was dat hij haar beter stond dan jou. Niet dat ik dat zelf ooit gedaan zou hebben, hoor…. Maar je begrijpt wat ik bedoel.

Het schilderij van Dorian Gray is dus eigenlijk een soort super-size conscience. Een constante herinnering aan alle verkeerde keuzes die hij maakt. En het ironische is: hoe lelijker het schilderij wordt, hoe mooier Dorian zelf blijft. Hij lijkt onaantastbaar, beschermd door een magisch schild van jeugd en schoonheid. Klinkt als een bepaalde politicus, nietwaar?

Schoonheid is (helaas) niet alles

Wat Oscar Wilde, de schrijver van The Picture of Dorian Gray, ons eigenlijk wil vertellen, is dat schoonheid vergankelijk is, en dat innerlijke schoonheid (of, in Dorians geval, een gebrek daaraan) uiteindelijk veel belangrijker is. Het boek is een kritiek op de obsessie met uiterlijk, op de oppervlakkigheid van de high society, en op de gevolgen van een leven zonder moraal.

Denk maar eens aan die ene keer dat je op een feestje was en je alleen maar druk maakte over hoe je eruit zag. Je probeerde indruk te maken met je kleding, je make-up, je 'perfecte' glimlach. Maar uiteindelijk kwam je erachter dat de mensen die je het meest waardeerde, degenen waren die je zagen voor wie je echt bent, met al je imperfecties en eigenaardigheden. Misschien had je zelfs wel een boer gelaten. Iets wat Dorian Gray natuurlijk nooit zou doen.

Dorian Gray jaagt zijn hele leven op plezier en genot. Hij is op zoek naar de ultieme ervaring, de perfecte kick. Maar hij realiseert zich niet dat echt geluk niet te vinden is in oppervlakkige genoegens, maar in echte verbindingen met anderen, in het doen van goede daden, en in het leven van een betekenisvol leven. En dat, mijn beste lezer, is een les die we allemaal kunnen leren.

De selfie-generatie en Dorian Gray

In de huidige tijd, waarin we constant worden gebombardeerd met beelden van 'perfecte' mensen op social media, is het verhaal van Dorian Gray relevanter dan ooit. We leven in een wereld waarin we constant bezig zijn met het perfectioneren van ons uiterlijk, het filteren van onze realiteit, en het creëren van een ideale versie van onszelf voor de buitenwereld. We zijn allemaal een beetje Dorian Gray, op zoek naar die eeuwige jeugd, die perfecte foto, die instant gratification.

Maar laten we eerlijk zijn: wie wil er nou echt leven met de angst dat elk rimpeltje, elke imperfectie, een zware last legt op een verborgen schilderij in de achterkamer? Liever een paar rimpels met een verhaal, dan een glad gezicht met een lege ziel, toch?

Het verhaal van Dorian Gray is een waarschuwing. Het is een reminder dat schoonheid van binnen zit, dat echte waarde niet te meten is in likes en volgers, en dat het belangrijk is om eerlijk te zijn tegen jezelf en tegen anderen. En dat je af en toe gewoon een lekker patatje mag eten, zonder je schuldig te voelen. Want wie weet wat er anders met je Instagramfilter gebeurt.

De moraal van het verhaal (een beetje samengevat)

Dus, de volgende keer dat je weer eens een filter gebruikt op Instagram, of je afvraagt waarom die ene collega er altijd zo perfect uitziet, denk dan even aan Dorian Gray. Denk aan het schilderij, denk aan de lelijkheid die verborgen zit achter de schone schijn, en denk aan de waarde van een eerlijk en authentiek leven.

Want uiteindelijk, lieve lezer, is een beetje imperfectie veel mooier dan een perfecte leugen. En een goed gevoel over jezelf, ongeacht je uiterlijk, is onbetaalbaar. Tenzij je Dorian Gray bent, dan betaal je er wel een hele hoge prijs voor.

En onthoud: je hoeft geen deal met de duivel te sluiten om er goed uit te zien. Slaap genoeg, drink water, en wees gewoon aardig voor jezelf. En misschien, heel misschien, kun je zelfs een boer laten op een feestje. Het is tenslotte jouw leven.