The Secret Garden Hodgson Burnett

Zo, luister eens even goed, want ik ga je een geheim vertellen. Eentje over een tuin. Niet zomaar een tuin, hè. We hebben het hier over De geheime tuin van Frances Hodgson Burnett. Je weet wel, dat boek dat je las toen je jong was (of misschien nooit las, schande!), en dat vol zat met bloemen, geheimen en een extreem chagrijnig kind.

Het begin: Een verwend nest in India

Het verhaal begint in India, met de allercharmantste, allergeweldigste… nou ja, helemaal niet eigenlijk. We hebben het over Mary Lennox. Een verschrikkelijk verwend nest, dat is ze! Serieus, je zou haar bijna door de modder willen sleuren. Nou ja, dat zou je bijna willen. Haar ouders waren zo druk met hun koloniale dingetjes dat ze haar gewoon vergaten. Kindermisbruik? Misschien wel, maar dan de Victoriaanse I'm-too-important-to-parent variant. Dus, Mary rent rond in India, commandeert bedienden en is over het algemeen een wandelende ramp.

En dan, POEF! De cholera slaat toe. Iedereen, behalve Mary, legt het loodje. Dus, wat doe je dan? Stuur het kreng naar Engeland! Logisch, toch? Naar haar oom, Archibald Craven, die woont in een gigantisch, donker en troosteloos landhuis in Yorkshire, genaamd Misselthwaite Manor. Klinkt gezellig, hè? Alsof je rechtstreeks een aflevering van De Addams Family bent binnengestapt.

Misselthwaite Manor: Het huis van alle ellende (en geheimen)

Misselthwaite Manor is zo ongeveer de depressiefste plek op aarde. Denk Baskerville, maar dan zonder die enge hond (hoewel, wie weet wat er in die tuin rondstruinde…). Oom Archibald, de eigenaar, is een wandelend verdriet. Zijn vrouw, Lilian, is jaren geleden overleden in de… je raadt het al… de geheime tuin! Hij is zo kapot van verdriet dat hij de tuin heeft laten afsluiten en de sleutel heeft begraven. Ja, je leest het goed. Hij heeft een tuin afgesloten omdat hij er verdrietig van werd. Alsof dat het probleem oplost! Zoals een kat die zijn kop in het zand steekt, maar dan met een hele tuin.

Mary, in haar nieuwe, trieste omgeving, is nog steeds een kreng. Maar, langzaamaan, begint ze te ontdooien. Waarom? Omdat ze begint rond te neuzen. Ze ontdekt een vergeten sleutel en… ta-da!… de geheime tuin!

De Geheime Tuin: Van wildernis tot wonderland

De tuin is een wildernis. Een woestenij van onkruid, dode rozen en algemene ellende. Alsof de tuin ook een depressie heeft. Maar Mary, vastbesloten om iets te doen te hebben behalve chagrijnig zijn, besluit de tuin op te knappen. Samen met de hulp van Dickon Sowerby, de broer van het dienstmeisje Martha (een liefdevol type!), beginnen ze de tuin te revitaliseren. Dickon is een soort fluisteraar van planten. Hij kan met dieren praten, kent elke bloem en boom, en is over het algemeen de liefste jongen ter wereld. Je zou hem bijna willen adopteren. Hij lijkt rechtstreeks uit een Disneyfilm te komen, maar dan zonder het irritante gezang.

Wat ze doen in de tuin:

• Onkruid wieden: Want, serieus, er was een hoop onkruid. Alsof de onkruidzaadjes een complot hadden gesmeed om de hele tuin over te nemen.
• Rozen snoeien: Dode rozen! Symboliek! Snap je 'm?
• Zaadjes planten: Van de liefste, mooiste bloemen. Denk aan papavers, madeliefjes en andere vrolijke dingen die je normaal niet zou verwachten in zo'n deprimerende omgeving.
• Geheimen delen: Want, duh, het is een geheime tuin. Dus, je kunt er niet zomaar met iedereen over praten.

Terwijl de tuin opbloeit, bloeit Mary ook op. Ze wordt vriendelijker, gezonder en… Wacht even… lacht ze nou? Inderdaad! De kracht van planten! De Groene Godin! Moeder Natuur! Noem het wat je wilt, maar het werkt.

Colin: Het geheime kind

Alsof een geheime tuin nog niet genoeg was, ontdekt Mary ook nog een geheim kind. Colin Craven, de zoon van Archibald en Lilian, is al zijn hele leven ziek. Of, nou ja, dat denkt hij zelf. Hij ligt de hele dag in bed, jammert en klaagt, en eist aandacht. Een verwend nest 2.0, dus. Maar, in dit geval, met een legitieme reden. Zijn vader is ervan overtuigd dat hij ook jong gaat sterven, net als zijn moeder, dus Colin wordt constant gepamperd en beschermd tegen alles wat 'm zou kunnen schaden. Wat in feite alles is, volgens Colin zelf.

Mary, met haar nieuwe, zelfverzekerde houding, besluit dat Colin wel een reality check kan gebruiken. Ze sluipt zijn kamer binnen, scheldt 'm de huid vol (op een beleefde Victoriaanse manier, uiteraard), en sleept 'm uiteindelijk mee de tuin in. Spoiler alert: De tuin helpt Colin genezen. Hij ontdekt dat hij helemaal niet zo ziek is als hij dacht, begint te spelen en te rennen, en wordt over het algemeen een stuk gezelliger. Het is net een reclame voor een of ander medicijn, maar dan zonder bijwerkingen (behalve misschien wat modder aan je kleren).

Het Grote Einde: Iedereen is gelukkig!

Aan het einde van het verhaal komt Archibald terug naar Misselthwaite Manor (hij was ergens in Europa aan het ronddwalen, waarschijnlijk op zoek naar de zin van het leven). Hij loopt de geheime tuin in, ziet zijn zoon en Mary die vrolijk aan het spelen zijn, en… drama! Nee, grapje. Hij is dolgelukkig. Hij realiseert zich dat het verdriet hem blind heeft gemaakt, omarmt zijn zoon, en iedereen leeft nog lang en gelukkig. The End. Of, nou ja, tot iemand een vervolg schrijft waarin Colin een kwaadaardige botanicus wordt. Maar dat is een ander verhaal.

Dus, de moraal van het verhaal? Ga naar buiten! Plant een bloem! Praat met een merel! En als je een gigantisch landhuis hebt, doe dan niet zo moeilijk en laat je kinderen gewoon in de tuin spelen. Dat is beter dan ze opsluiten en hen leren om chagrijnig te zijn. Tenzij je van plan bent om een vervolg op De Geheime Tuin te schrijven, dan moet je ze juist wel opsluiten.

En trouwens, wist je dat Frances Hodgson Burnett ook de schrijfster is van Little Lord Fauntleroy en A Little Princess? Ze was een soort Victoriaanse Stephen King, maar dan met minder horror en meer bloemen.