The Six Triple Eight Recensies

Ken je dat, dat je zin hebt in een film, maar je scrollt je helemaal suf door Netflix, Videoland, Disney+ en alles daartussenin? En dan kom je uit bij een film waar je nog nooit van gehoord hebt, met een titel die klinkt alsof hij door een algoritme is gegenereerd? Zo'n film waarvan je denkt: "Nou ja, kan erger… maar waarschijnlijk ook veel beter." Dat gevoel had ik een beetje bij 'The Six Triple Eight'.

De titel klinkt als de codenaam van een geheim project van de overheid, en eerlijk gezegd, het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Maar dan wel een verhaal dat zo lang verborgen is gebleven dat je je afvraagt waarom ze er niet gewoon een remake van 'The Sound of Music' van hadden gemaakt. Minder ingewikkeld, meer zingende nonnen. Wie houdt er nou niet van zingende nonnen?

Wat is 'The Six Triple Eight' nou eigenlijk?

Oké, even serieus. 'The Six Triple Eight' (voluit 6888th Central Postal Directory Battalion) vertelt het verhaal van een groep Afro-Amerikaanse vrouwen in het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hun taak? De gigantische stapel onbezorgde post in Europa sorteren en bezorgen. Stel je voor: duizenden en duizenden brieven en pakketjes, bedoeld voor soldaten die al maanden, soms jaren, van huis zijn. Een berg papier zo hoog dat de Mount Everest jaloers zou zijn.

Deze vrouwen, onder leiding van Major Charity Adams Earley, werden ingezet in een tijd dat racisme diep geworteld was in de Amerikaanse samenleving, en in het leger. Ze moesten niet alleen de post zien te bezorgen, maar ook vechten tegen de vooroordelen en de ongelijkheid waarmee ze dagelijks werden geconfronteerd. Een soort 'Postal Avengers', maar dan zonder de superkrachten (behalve dan de superkracht om bergen post te verwerken, want dat is al behoorlijk indrukwekkend).

De goeie dingen... en de minder goeie

De film heeft zeker z'n sterke punten. De acteerprestaties zijn solide, de historische context is interessant en het verhaal is er een dat verteld moet worden. Het laat een onderbelicht stukje geschiedenis zien en benadrukt de moed en de veerkracht van deze vrouwen. Je voelt echt met ze mee, en je gunt ze alle credits voor hun harde werk. Het is alsof je naar een vriendin luistert die je vertelt over haar vreselijke baas, je wilt gewoon dat ze succes heeft en die baas eens flink de waarheid vertelt.

Maar... er zijn ook wat minpuntjes. De film kan soms een beetje stroperig aanvoelen. Het drama wordt hier en daar wat dik aangezet, en de romantische subplotjes voelen soms geforceerd. Het is alsof de makers dachten: "We hebben een belangrijk verhaal, maar we moeten er ook nog wat romantiek in proppen, anders haken de mensen af." Beetje jammer, want het verhaal zelf is al sterk genoeg.

En soms voelt de film een beetje... veilig. Alsof ze bang waren om echt de diepte in te duiken als het gaat om de raciale spanningen en de ongelijkheid. Het wordt wel aangeraakt, maar het blijft een beetje aan de oppervlakte. Alsof je een kop koffie drinkt die net niet warm genoeg is. Lekker, maar niet helemaal bevredigend.

En, is het de moeite waard?

Ondanks de minpuntjes, zou ik 'The Six Triple Eight' zeker aanraden. Het is een belangrijk verhaal dat verteld moet worden, en het is een mooie ode aan de vrouwen van het 6888th Central Postal Directory Battalion. Het is niet de meest spectaculaire oorlogsfilm die je ooit zult zien, maar het is wel een film die je aan het denken zet. En soms is dat al genoeg.

Het is alsof je een boek leest dat niet perfect is, maar wel een diepe indruk op je achterlaat. Het blijft hangen, je denkt erover na, en je bent blij dat je het gelezen hebt. Zelfs als je af en toe een beetje hebt moeten doorbijten.

Vergelijkingen met het dagelijks leven (want, waarom niet?)

Even los van de historische context, de oorlog en de post... zijn er ook dingen in 'The Six Triple Eight' waar je je als kijker mee kunt identificeren. Bijvoorbeeld:

• De frustratie van het werken in een inefficiënte omgeving: Wie heeft er nou nooit gezucht bij het zien van een stapel papierwerk die groter is dan je huis? De vrouwen van het 6888th waren experts in het organiseren van chaos, en dat is een skill die we allemaal wel eens kunnen gebruiken. Stel je voor, je eigen 'Six Triple Eight' team in je huis om de kerstversiering op te ruimen na de feestdagen!
• Het gevoel van ondergewaardeerd worden: Ze werden geconfronteerd met vooroordelen en onderschatting, maar ze lieten zich niet kisten. Herkenbaar? Absoluut. Of je nou een sollicitatiegesprek hebt waar ze je niet serieus nemen, of je moet je constant bewijzen op je werk, de struggle is real.
• De kracht van vriendschap en solidariteit: Ondanks alle moeilijkheden, steunden de vrouwen elkaar. Ze vormden een hechte band, en dat hielp hen om te overleven. Dat is toch prachtig? Zoals de vriendinnen die je door de scheiding van je zus slepen met liters ijs en tissues.

Kortom, 'The Six Triple Eight' is meer dan alleen een oorlogsfilm. Het is een verhaal over veerkracht, doorzettingsvermogen en de kracht van vrouwelijkheid. En wie weet, misschien inspireert het je wel om je eigen stapel papierwerk eens aan te pakken. Of om je vriendinnen eens extra te knuffelen. Of om gewoon een goede film te kijken en er even helemaal in op te gaan.

Conclusie (eindelijk!)

Dus, moet je 'The Six Triple Eight' kijken? Ja, zeker. Verwacht geen actievolle blockbuster, maar wel een interessant en inspirerend verhaal. En wie weet, misschien leer je er nog iets van ook. En als je niks leert, dan heb je in ieder geval een paar uur vermaak gehad. En dat is ook wat waard, toch?

Het is een beetje zoals die trui die je in de uitverkoop hebt gekocht. Hij is niet perfect, de kleur is een beetje gek, en hij kriebelt een beetje. Maar hij is warm, hij is comfortabel, en hij heeft een verhaal. En dat is uiteindelijk wat telt.

En nu ga ik maar weer eens scrollen op Netflix. Op zoek naar de volgende film die ik nog nooit van gehoord heb. Wie weet, misschien zit er wel weer een verborgen parel tussen. Of een slechte remake van 'The Sound of Music'. Beide zijn prima, zolang er maar popcorn is.