The Sound Of Music Movie 1965

Zo, laten we het eens hebben over een film die zo iconisch is, dat je er bijna niet omheen kunt: The Sound of Music. Ken je 'm niet? Serieus? Okay, geen probleem, we praten je bij. Maar geloof me, na dit artikel wil je 'm ge-wel-dig-graag zien. Of op z'n minst, de liedjes keihard meezingen. Want wie kent nou niet "Do-Re-Mi"? Hè? Toch?

The Sound of Music, uit 1965, is niet zomaar een film. Het is een stukje cultureel erfgoed. Een suikerzoete, mierzoete, super-de-luxe zoete... goed, je snapt het. Maar die zoetheid is precies wat de film zo onweerstaanbaar maakt. Is het realistisch? Nou, niet echt. Maar is het vermakelijk? Absoluut!

Wat maakt The Sound of Music dan zo cool?

Laten we eerlijk zijn, er zijn genoeg musicals. Wat maakt deze dan zo speciaal? Waarom kijken we er nog steeds naar, zoveel jaren later? Ik denk dat het een combinatie is van een paar factoren:

• De muziek: Duh! Het is letterlijk in de titel. De nummers zijn catchy, ze zijn aanstekelijk, en ze blijven gewoon in je hoofd zitten. "My Favorite Things" is toch pure feel-good magie? En "Climb Ev'ry Mountain"? Kippenvel gegarandeerd! Vergelijk het maar met ABBA, maar dan op een berg in Oostenrijk.
• Het verhaal: Een jonge vrouw die niet weet wat ze met haar leven aan moet (een non die niet echt een non wil zijn), een weduwnaar met zeven kinderen die op zoek is naar liefde... Het is een klassiek verhaal, maar het is goed verteld. En wie houdt er nou niet van een goed liefdesverhaal?
• De locaties: Oostenrijk is prachtig, punt uit. Die groene bergen, die schilderachtige dorpjes... De film is een ware eye-candy. Het is alsof je zelf in een ansichtkaart bent beland. Zo'n beetje het Oostenrijkse equivalent van Lord of the Rings, maar dan zonder orcs en met meer zingende kinderen.
• De feel-good factor: The Sound of Music is een film die je met een glimlach achterlaat. Het is een film die je even laat vergeten dat de wereld soms best ingewikkeld kan zijn. Het is als een warme deken op een koude dag.

Even wat dieper in het verhaal...

De film vertelt het verhaal van Maria, een postulant in een klooster die eigenlijk meer geschikt is voor de bergen dan voor de bidstoel. Ze wordt naar het huis van Kapitein Georg von Trapp gestuurd om voor zijn zeven kinderen te zorgen. De kapitein is een strenge weduwnaar die zijn kinderen opvoedt alsof het soldaten zijn. Maria brengt vreugde, muziek en liefde in het leven van de kinderen (en uiteindelijk ook in dat van de kapitein zelf). Maar dan komt de Tweede Wereldoorlog om de hoek kijken en moeten ze vluchten.

Waarom is de film nog steeds relevant?

Je zou kunnen denken: "Een film uit 1965? Is dat niet een beetje stoffig?" Maar nee! The Sound of Music heeft nog steeds een boodschap die relevant is. Het gaat over:

• De kracht van muziek: Muziek kan mensen samenbrengen, muziek kan hoop geven, en muziek kan zelfs helpen om te ontsnappen aan moeilijke situaties. Denk aan de flashmobs op straat, of die ene song die je altijd opzet als je je rot voelt.
• Familie: Familie is niet altijd bloedverwantschap. Het kan ook de mensen zijn die je liefhebt en die er voor je zijn. De Von Trapp familie is daar een perfect voorbeeld van. Vergelijk het met de familie in Modern Family, alleen dan met meer lederhosen.
• Verzet tegen onderdrukking: De Von Trapp familie weigert zich te conformeren aan het Nazi-regime. Ze kiezen voor vrijheid, ook al is dat niet zonder risico. Denk aan de protesten die je soms ziet, waar mensen opstaan tegen onrecht.
• De zoektocht naar je eigen pad: Maria weet niet wat ze wil, maar ze vindt uiteindelijk haar passie in de muziek en in het lesgeven. Het is een boodschap die iedereen kan begrijpen, of je nou 20 bent of 50. Zoals je eigen carrièrepad, soms een lange en slingerende weg.

Nog even over die muziek...

Serieus, de muziek is geweldig. Van de vrolijke liedjes ("Do-Re-Mi", "The Lonely Goatherd") tot de ontroerende ballads ("Edelweiss", "Climb Ev'ry Mountain"). Het is muziek die je meteen mee wilt zingen. En laten we eerlijk zijn, wie heeft er nou nooit geprobeerd om "Do-Re-Mi" te zingen met alle gebaren erbij? Het is bijna een verplicht nummer voor elke musical-liefhebber. Net zo iconisch als "Bohemian Rhapsody" van Queen, maar dan met meer jodelen.

Kritiek? Jazeker!

Okay, laten we niet doen alsof de film perfect is. Er is ook kritiek. Sommigen vinden de film te zoetsappig, te sentimenteel, en te weinig realistisch. En dat is ergens ook wel waar. De film neemt een loopje met de historische feiten. Maar is dat erg? Ik denk het niet. Het is een verhaal, een sprookje, en geen documentaire. Het is entertainment. Vergelijk het met Frozen, ook niet helemaal historisch correct, maar wel mega populair.

Bovendien wordt er soms gezegd dat de film een te geromantiseerd beeld geeft van Oostenrijk en de Tweede Wereldoorlog. Dat is zeker een punt van aandacht. Maar de film is gemaakt in een andere tijd, en het is belangrijk om dat in je achterhoofd te houden. En hey, wie zegt dat je alleen maar één bron over de geschiedenis mag raadplegen? Zoek het zelf uit, verdiep je erin! Leer! Dat is het mooie van dit soort films; het kan je aan het denken zetten.

The Sound Of Music in een notendop

• Een klassieker: Een film die al meer dan 50 jaar meegaat en nog steeds populair is.
• Een musical: Met onvergetelijke liedjes die je meteen mee wilt zingen.
• Een liefdesverhaal: Tussen Maria en de Kapitein, maar ook tussen Maria en de kinderen.
• Een verhaal over verzet: Tegen de Nazi's en voor vrijheid.
• Een feel-good film: Die je met een glimlach achterlaat.

Dus, ga 'm kijken! Of herbekijk 'm! Zet de muziek hard, zing mee, en laat je meevoeren door de magie van The Sound of Music. En wie weet, misschien ontdek je wel je eigen favoriete dingen. Wie weet begin je wel spontaan te jodelen! Nou, misschien ook niet. Maar je zult er in ieder geval vrolijk van worden. En dat is toch wat we allemaal willen, nietwaar?