The Unlikely Pilgrimage Of Harold Fry

Oké, even eerlijk. Wie van ons heeft er nooit een plotse, irrationele impuls gehad? Iets compleet geks, waardoor je opeens denkt: "Ik ga dit doen!" alsof je een superheld bent wiens cape nog in de was zit?

Denk aan die keer dat je, na drie afleveringen van "The Great British Bake Off", besloot om zelf een croquembouche te maken. Of toen je, na een glas wijn teveel, spontaan je huis opnieuw wilde inrichten à la Marie Kondo (en er een week later achter kwam dat sokken vouwen een hels karwei is).

Wel, "The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry" is een beetje zo, maar dan maal duizend. En met veel meer blaren.

Het verhaal: Een brief, een impuls, een marathon... bijna

Harold Fry, een man die zo grijs is als een duif en wiens leven net zo spannend is als het bekijken van gras dat groeit, ontvangt een brief. Een brief van Queenie Hennessy, een oude collega die aan kanker lijdt. Ze schrijft vanuit een hospice, en dit raakt Harold diep.

En dan gebeurt het. Het onvermijdelijke. Harold, die net even boodschappen aan het doen is bij het tankstation (want ja, zo spannend is zijn leven), besluit om niet naar huis te gaan en een brief terug te sturen. Nee. Hij besluit Queenie te bezoeken. En niet met de bus. Hij besluit te lopen. Van zijn woonplaats in Zuid-Engeland, helemaal naar het noorden. Een trip van 87 dagen. 627 mijl. Zoiets als van Amsterdam naar Nice, maar dan zonder lekker eten en zon.

Ja, je leest het goed. Harold Fry, de man die waarschijnlijk struikelt over een stoeptegel als hij naar de brievenbus loopt, gaat een pelgrimstocht maken. Op slippers. (Oké, niet meteen slippers, maar het is wel zo'n type man).

Waarom? Omdat hij, zo zegt hij tegen Queenie (via de telefoon, na zijn impulsieve beslissing), gelooft dat als hij blijft lopen, Queenie zal blijven leven. Beetje magisch denken, beetje wanhoop, heel veel impulsiviteit. Begrijpelijk? Misschien. Rationeel? Absoluut niet. Herkenbaar? Oh ja.

Waarom dit verhaal je raakt: Meer dan blaren en kilometers

Het is natuurlijk makkelijk om Harold uit te lachen. Een oude man die zo'n dwaas idee heeft. Een beetje een Don Quichot op wandelschoenen. Maar daar zit 'm de kracht van het verhaal niet in. Het is veel meer dan een komische roadtrip.

Het is een verhaal over spijt. Over dingen die je niet gezegd hebt, kansen die je gemist hebt, liefdes die je niet hebt durven uiten. Harold draagt een rugzak vol onuitgesproken woorden met zich mee. En elke kilometer die hij loopt, lijkt een stukje van die last af te werpen.

Het is een verhaal over verzoening. Met Queenie natuurlijk, maar vooral met zichzelf. Harold heeft fouten gemaakt in zijn leven. Grote fouten. Fouten die zijn relatie met zijn vrouw Maureen hebben beschadigd, fouten die zijn gezin hebben getekend.

En het is een verhaal over hoop. Een flinterdunne, bijna absurde hoop, maar hoop niettemin. De hoop dat hij iets kan veranderen, dat hij iets goed kan maken, dat hij Queenie kan redden. En misschien, heel misschien, ook zichzelf.

Herken je dit? Je bent niet de enige...

Wie heeft er niet een 'Harold Fry' moment gehad? Een moment waarop je besefte dat je de verkeerde afslag hebt genomen, dat je dingen anders had moeten doen? Een moment waarop je met spijt terugkijkt en denkt: "Als ik het toch eens overnieuw kon doen..."

Misschien heb je nooit een pelgrimstocht gemaakt (en laten we eerlijk zijn, de meeste van ons hebben daar echt geen tijd voor). Maar misschien heb je wel:

• Je ex gebeld om een onhandig, half-warrig sorry te prevelen.
• Een brief geschreven die je nooit hebt verstuurd (of wel, en er later spijt van had).
• Plotseling die creatieve hobby weer opgepakt die je jaren hebt laten liggen.

We hebben allemaal onze manieren om te proberen het verleden recht te zetten, om de pijn te verzachten, om verzoening te zoeken. En soms zijn die manieren een beetje gek, een beetje onhandig, een beetje Harold Fry.

De reis is belangrijker dan de bestemming (cliché, maar waar!)

Harold's pelgrimstocht is meer dan een fysieke reis. Het is een reis naar binnen. Een reis die hem dwingt om zijn verleden onder ogen te zien, om zijn emoties te confronteren, om te accepteren wie hij is. En dat is niet altijd makkelijk.

Hij ontmoet onderweg allerlei mensen. Mensen die hem steunen, mensen die hem uitlachen, mensen die hem inspireren. Elk van hen draagt bij aan zijn transformatie. En dat is misschien wel het mooiste van het verhaal: de menselijke verbinding. De kracht van empathie, de steun van vreemden, de helende werking van een goed gesprek.

En ja, uiteindelijk komt Harold aan bij Queenie. Wat er dan gebeurt, ga ik niet verklappen. Maar ik kan je wel vertellen dat het niet per se het einde is dat je verwacht. Het is veel meer dan dat. Het is... echt.

Dus... Moet je dit lezen/zien?

Absoluut! Of het nu het boek is, of de verfilming (met de fantastische Jim Broadbent in de rol van Harold): "The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry" is een verhaal dat je bijblijft. Het is grappig, ontroerend, en bovenal herkenbaar. Het laat je nadenken over je eigen leven, over je eigen spijt, over je eigen 'Harold Fry' momenten.

En wie weet, misschien inspireert het je wel om zelf een kleine, onwaarschijnlijke pelgrimstocht te maken. Al is het maar een wandeling naar de supermarkt om een ijsje te halen. Vergeet de slippers niet!

Want soms, heel soms, is het genoeg om gewoon te beginnen met lopen.