The Westing Game By Ellen Raskin

Oké, even een bekentenis: ik was dus helemaal obsessed met detectives toen ik jong was. Zo'n echte nerdy obsessie. Sherlock Holmes, Hercule Poirot, Miss Marple… you name it, ik verslond het allemaal. En dan herinner ik me die ene keer, ik was een jaar of tien, dat ik mijn zus ervan overtuigd had dat onze buurman, meneer Janssen (sorry meneer Janssen, als u dit ooit leest!), een geheime spion was. We lagen urenlang verstopt in de struiken voor zijn huis, bewapend met een notitieboekje en een vergrootglas (compleet cliché, ik weet het). Natuurlijk bleek hij gewoon een gepensioneerde boekhouder te zijn die dol was op tuinieren. Maar goed, de spanning! De mysterie! Dat is dus precies wat "The Westing Game" zo geweldig maakt.

Waarom ik dit vertel? Omdat "The Westing Game" van Ellen Raskin dezelfde soort onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft. Het is als die speurtocht naar de buurman, maar dan veel beter geschreven, veel ingewikkelder, en zonder de schaamte achteraf dat je je buren bespioneerde. (Alhoewel… misschien wel een klein beetje schaamte als je erachter komt hoe makkelijk je door het verhaal gemanipuleerd wordt, maar dat terzijde!)

Het Spel begint

Het verhaal begint met de mysterieuze dood van Samuel W. Westing, een steenrijke zakenman. Nou ja, "dood"... Dat is al de eerste vraag. De zestien erfgenamen, zorgvuldig uitgekozen en samengebracht, worden uitgenodigd voor de lezing van zijn testament. En hier begint het pas echt leuk te worden. Het testament is geen simpel "ik laat alles na aan mijn favoriete kleinkind", nee, het is een spel. Een spel om te ontdekken wie Westing heeft vermoord.

Elke erfgenaam (of eigenlijk elk duo erfgenamen) krijgt een envelop met aanwijzingen. Ze moeten samenwerken, de aanwijzingen ontcijferen, en de moordenaar ontmaskeren. Degene die het raadsel oplost, erft het hele fortuin van Westing. Klinkt als een makkie, toch? Nou, denk nog maar eens na.

De Erfgenamen: Een bont gezelschap

De zestien erfgenamen zijn een ongelooflijk diverse groep mensen. Je hebt:

• Grace Wexler: Een socialite, altijd bezig met haar uiterlijk en haar status. (Leuk weetje: Ze is echt heel irritant, in het begin. Maar ze ontwikkelt zich wel, beloofd!)
• James Hoo: Een norse restauranteigenaar met een obsessie voor zijn patenten. (Hij lijkt heel onvriendelijk, maar… misschien zit er meer achter?)
• Turtle Wexler: De slimme, eigenzinnige dochter van Grace. (Zij is stiekem een van mijn favoriete personages. Ze is scherp!)
• Flora Baumbach: Een lieve, zachtaardige kleermaakster met een tragisch verleden. (Zij breekt je hart, maar op een goede manier.)
• En nog véél meer! Van een pizzakoerier tot een rechter, de cast is echt heel divers.

Wat zo knap is aan Raskin's schrijfstijl, is dat ze al deze verschillende persoonlijkheden zo levendig neerzet. Je voelt je alsof je ze echt kent, alsof je zelf in Sunset Towers woont en meedoet aan het spel. En dat is precies de bedoeling, denk ik.

Meer dan alleen een Moordmysterie

Oké, de basis is een moordmysterie, dat klopt. Maar "The Westing Game" is zoveel meer dan dat. Het is een verhaal over:

• Identiteit: Wie zijn deze mensen echt? En hoe veranderen ze in de loop van het spel? (Hint: niemand is wie je denkt dat ze zijn.)
• Familie: De banden die ons verbinden, zowel de goede als de slechte. (Sommige families zijn knettergek, maar toch houd je van ze, toch?)
• Vriendschap: De onverwachte connecties die ontstaan tussen de erfgenamen. (Wie had gedacht dat een pizzakoerier en een rechter vrienden zouden worden?)
• Verandering: De manier waarop mensen kunnen groeien en veranderen als ze uit hun comfortzone worden gehaald. (Dat spel doet rare dingen met mensen, hè?)

En dan heb je nog de thema's van rechtvaardigheid, vergeving, en de zoektocht naar betekenis. Raskin stopt er echt heel veel in, zonder dat het geforceerd aanvoelt. Het is gewoon een heel rijk, gelaagd verhaal.

De Aanwijzingen: Woordspelingen en Rode Haringen

De aanwijzingen die de erfgenamen krijgen zijn vaak cryptisch en vol met woordspelingen. Denk aan anagrammen, codewoorden, en heel veel rode haringen. (Een rode haring is een misleidende aanwijzing die je op het verkeerde been zet. Vertrouw niemand!) Je moet echt goed opletten en je eigen detective skills inzetten om de puzzel te kraken. En dat is precies wat het zo verslavend maakt. Je wilt gewoon weten wie de moordenaar is!

Een voorbeeldje (zonder te veel te spoilen): de erfgenamen krijgen een aantal woorden uit het testament, die ze moeten gebruiken om de moordenaar te ontmaskeren. Maar de woorden zijn heel vaag en kunnen op verschillende manieren worden geïnterpreteerd. Het is aan de lezers om te bedenken hoe ze die woorden kunnen gebruiken om de echte betekenis te achterhalen. (Succes! Je gaat het nodig hebben.)

Waarom "The Westing Game" nog steeds de Moeite Waard is

Oké, "The Westing Game" is geen nieuw boek. Het is al meer dan 40 jaar oud. Maar het is nog steeds de moeite waard om te lezen, om verschillende redenen:

• Het is een perfect geconstrueerd mysterie: Raskin weet de spanning tot de laatste pagina vast te houden. Je blijft gissen tot het einde. (Echt waar. Ik beloof het. Tenzij je de hele tijd vals speelt en de antwoorden opzoekt, maar dat zou toch zonde zijn, vind je niet?)
• De personages zijn complex en gedenkwaardig: Je gaat echt om ze geven, ook al zijn ze soms irritant of imperfect. (En je zult je favorieten hebben. Dat is onvermijdelijk.)
• Het is een verhaal dat je aan het denken zet: Over identiteit, familie, en de betekenis van het leven. (Niet te zwaar, hoor. Het is nog steeds entertainment!)
• Het is gewoon heel leuk om te lezen! Het is spannend, grappig, en ontroerend. Wat wil je nog meer? (Een kop thee en een comfortabele stoel? Ja, dat is ook een goed idee.)

Dus, als je op zoek bent naar een goed boek om te lezen, geef "The Westing Game" een kans. Je zult er geen spijt van krijgen. En wie weet, misschien ontdek je wel je eigen innerlijke detective! (En als je meneer Janssen gaat bespioneren, doe hem dan de groeten van me. En zorg ervoor dat je een goed alibi hebt! Voor de zekerheid.)

En nu ga ik mezelf denk ik maar weer eens verstoppen in de struiken voor het huis van de buurman... Nee, grapje! Of toch niet...?