The Year Of The Locust Review

Oké, steek je kop er maar even bij. Ik ga je iets vertellen. Iets… episch. Iets… bruisend van teleurstelling. We gaan het hebben over The Year of the Locust. Nee, niet die keer dat je tante Bep haar tuin compleet weggevaagd zag door een horde sprinkhanen (hoewel, dat zou ook een heel verhaal zijn!), maar over de film. Ja, die uit 1977. Adem in… adem uit… we kunnen dit.

De Film: Een Samenvatting (Zonder te Spoilen... Te Veel)

The Year of the Locust is, in de meest simpele bewoordingen, een film over een man die droomt van grootse dingen in Hollywood. En raad eens? Het lukt 'm niet! Verassing! Oké, even serieus. De film volgt een stuntman, gespeeld door William Devane, die naar Hollywood komt met torenhoge verwachtingen. Hij denkt: "Ik ga hier de boel eens even flink opschudden!" Hij komt er al snel achter dat Hollywood meer op een moeras lijkt dan op een bruisende champagnefontein. Een moeras vol slangen, krokodillen… en producers die beloven je volgende film te financieren, maar je dan negeren alsof je een verkeerd geparkeerde scooter bent.

Wat volgt is een opeenstapeling van teleurstellingen, bizarre ontmoetingen en de ontnuchterende realisatie dat succes in Hollywood (en eigenlijk in het leven in het algemeen) niet komt aanwaaien. Het is meer een kwestie van 24/7 buffelen, je ziel verkopen aan de duivel (figuurlijk, hopelijk) en heel veel geluk hebben. Zie het als een keiharde spiegel die Hollywood voorhoudt aan zichzelf, een spiegel die waarschijnlijk veel liever kapotgeslagen zou worden.

Waarom is deze Film Zo… Bijzonder?

Wel, ten eerste, de film is niet het meest vrolijke kijkvoer. Verwacht geen explosies, superhelden of een happy end waar de tranen je over de wangen rollen. Verwacht eerder een constante stroom van… tja, laten we het existentiële wanhoop noemen. En dat is, ironisch genoeg, wat de film zo fascinerend maakt.

Denk er eens over na: hoeveel films ken je die eerlijk toegeven dat Hollywood een meedogenloze plek is waar dromen sterven als vliegen in de herfst? Niet zo heel veel, toch? De meeste films schilderen Hollywood af als een glanzende speeltuin waar alles mogelijk is, zolang je maar hard genoeg werkt en een knappe kop hebt. The Year of the Locust zegt: "Haha, nee. Dat is bullsh*t."

En dat is niet het enige. De film is ook opvallend goed geacteerd. William Devane, Karen Black en Donald Sutherland (altijd een feestje) leveren stuk voor stuk sterke prestaties. Ze weten de personages een bepaalde diepte en kwetsbaarheid te geven die je niet vaak ziet in films over Hollywood.

De Goede, de Slechte en de Gewoonweg… Vreemde Dingen

Laten we de film eens ontleden, net als een kikker in de biologieles. Zonder dat de kikker er beter van wordt, helaas.

De Pluspunten:

• De Acteerprestaties: Zoals gezegd, top notch. Devane weet de frustratie en de desillusie van zijn personage perfect over te brengen. Je voelt echt met hem mee (of je krijgt medelijden, afhankelijk van je temperament).
• De Sfeer: De film ademt een sfeer van verval en desillusie. Het is alsof je zelf door de stoffige straten van Hollywood loopt, omringd door gebroken dromen.
• De Eerlijkheid (of Cynisme?): De film probeert niet om Hollywood mooier voor te stellen dan het is. Het is een rauwe en eerlijke weergave van de realiteit achter de schermen.

De Minpunten:

• Het Tempo: De film is… traag. Echt traag. Het is alsof de regisseur dacht: "Laten we de kijker net zo verveeld maken als de hoofdpersoon."
• Het Gebrek aan Hoop: Als je een feel-good movie wilt zien, dan is dit zeker niet de juiste keuze. De film is zo pessimistisch dat je er bijna depressief van wordt. Misschien moet je er een bak ijs bij pakken. Voor de zekerheid.
• Sommige Scènes: Er zitten een paar scènes in de film die gewoon… vreemd zijn. Zonder al te veel te spoilen, er is een scène met een zeer excentrieke kunstenaar die… nou ja, je moet het zelf maar zien. Bereid je voor.

Feitjes die je Kunt Gebruiken om te Pronken bij je Vrienden (of Om Ze Weg te Jagen)

Oké, hier komen een paar bonusfeitjes die je kunt gebruiken om indruk te maken op je vrienden. Of om ze de kamer uit te jagen. Ik neem geen verantwoordelijkheid voor de gevolgen.

• De film is gebaseerd op de roman The Day of the Locust van Nathanael West. Een boek dat, net als de film, niet bepaald een feestje is.
• De film werd geproduceerd door Jerome Hellman, die ook verantwoordelijk was voor films als Midnight Cowboy en Coming Home. Deze man wist wel hoe hij een verhaal moest vertellen dat diep onder je huid kruipt.
• De film kreeg gemengde kritieken bij de release. Sommige critici prezen de acteerprestaties en de sfeer, terwijl anderen de film te traag en te pessimistisch vonden. Kortom, het was een verdeeldheid zaaiende film. Net als de meningen over ananas op pizza.

Dus, Moet Je Deze Film Zien?

Tja, dat is de hamvraag, nietwaar? Het antwoord is… het hangt ervan af. Als je een fan bent van Hollywood-geschiedenis, donkere drama's en films die je aan het denken zetten (en je niet bang bent voor een beetje existentiële crisis), dan is The Year of the Locust zeker de moeite waard om te bekijken. Maar als je op zoek bent naar een luchtige komedie met een happy end, dan kun je deze film beter overslaan. Ga dan liever naar een romcom met Hugh Grant. Je weet wel, zo eentje waar alles goedkomt en iedereen verliefd wordt. Dat is iets anders dan wat we hier hebben.

Mijn advies? Geef de film een kans. Misschien vind je het wel een meesterwerk. Misschien vind je het wel een complete flop. Maar je zult er in ieder geval iets van vinden. En dat is toch wat we willen van een film, nietwaar? Dat het iets met ons doet. Dat het ons raakt. Of, in het geval van The Year of the Locust, dat het ons eraan herinnert dat het leven soms een grote, deprimerende grap is. Maar wel een grap waar we soms om kunnen lachen.

En als je het niks vindt, dan kun je me altijd de schuld geven. Ik ben er aan gewend.