They Shoot Horses Don T They

Oké, toegegeven, de titel They Shoot Horses, Don't They? klinkt misschien als de titel van een obscuur kunstfilmpje waar je stiekem bang voor bent. Het is zo’n titel die je fluistert in een donkere filmzaal, hopend dat iemand anders het begrepen heeft. Maar geloof me, achter die aparte titel schuilt een verhaal dat je raakt, je aan het denken zet en misschien zelfs een klein beetje verandert. Denk aan die ene keer dat je vastzat in een ellenlange vergadering, je ziel langzaam leegliep en je dacht: "Wanneer houdt dit eindelijk op?" Nou, dat is een beetje de vibe van deze film, maar dan in het kwadraat.

De film speelt zich af tijdens een dansmarathon in de jaren '30, de tijd van de Grote Depressie. Stel je voor: Amerika in armoede, mensen wanhopig op zoek naar een uitweg. En die uitweg? Dansen. Urenlang, dagenlang, non-stop dansen. De winnaars krijgen een flinke geldprijs. Klinkt toch fantastisch, toch?

Waarom zou je je hier druk om maken?

Misschien denk je nu: "Dansen? Jaren '30? Wat heeft dat met mijn leven te maken?" Nou, meer dan je denkt. They Shoot Horses, Don't They? is namelijk een snoeiharde spiegel voor onze maatschappij. Het laat zien hoe ver mensen kunnen gaan als ze wanhopig zijn, hoe makkelijk we elkaar uitbuiten in een competitieve wereld, en hoe de droom van succes soms een nachtmerrie wordt. Denk aan al die realityshows waar mensen compleet uit de bocht vliegen om maar in de spotlights te komen. Herkenbaar, toch?

En het gaat niet alleen om de deelnemers. De film laat ook zien hoe het publiek ervan geniet. Mensen kijken toe, wedden, en voeden zich met het leed van anderen. Een beetje zoals wij soms wegzakken in roddelbladen of reality-tv, toch? We genieten (een beetje schuldig) van het drama, de ellende van anderen, zonder erbij stil te staan wat dat met die mensen doet.

De wanhoop van de deelnemers

De deelnemers aan de dansmarathon zijn een bont gezelschap van losers, dromers en wanhopigen. Er zijn de eeuwige optimisten, die geloven in een happy end. Er zijn de cynici, die al lang opgegeven hebben. En er is Gloria, gespeeld door Jane Fonda. Gloria is een donkere, cynische vrouw die geen zin meer heeft in het leven. Ze is eerlijk over haar wanhoop en haar verlangen om dood te zijn.

Stel je voor: je staat op een feestje en iemand vraagt je: "Hoe gaat het?" Je zegt automatisch: "Goed, prima!" Terwijl je diep van binnen misschien worstelt met allerlei problemen. Gloria is niet zo. Ze is eerlijk over haar gevoelens, hoe onaangenaam dat ook is. En dat maakt haar zo herkenbaar en zo aangrijpend.

De film laat zien hoe de deelnemers langzaam maar zeker aftakelen. Fysiek en mentaal. Ze lijden aan slaapgebrek, honger, en pure uitputting. De dansmarathon wordt een marteling. Maar ze blijven dansen. Want er is hoop. Er is die droom van de geldprijs. Er is de angst om te falen. Er is de schaamte om op te geven.

En dan zijn er de "spurts". Korte, energieke momenten waarin de deelnemers extra hard moeten dansen. Een soort mini-wedstrijd binnen de wedstrijd. Het publiek moedigt aan, de muziek knalt, en de deelnemers geven alles wat ze hebben. Het is een wreed spektakel, waar de deelnemers worden uitgebuit voor entertainment.

Meer dan alleen dansen

They Shoot Horses, Don't They? gaat niet echt over dansen. Het gaat over de menselijke conditie. Over de strijd om te overleven, de drang naar succes, de kracht van wanhoop, en de vraag wat het betekent om mens te zijn. Het gaat over de uitbuiting van mensen door een systeem dat alleen maar uit is op winst.

Denk aan al die keren dat je zelf onder druk stond om te presteren. Op school, op je werk, in je relatie. De druk om te voldoen aan de verwachtingen van anderen. De angst om niet goed genoeg te zijn. De verleiding om je eigen grenzen te overschrijden. Dat is de kern van deze film.

Waarom deze film zo belangrijk is

De film is meer dan alleen maar een deprimerend verhaal over een dansmarathon. Het is een waarschuwing. Het laat zien wat er gebeurt als we onze menselijkheid verliezen. Als we elkaar alleen nog maar zien als middelen om een doel te bereiken. Als we blind worden voor het lijden van anderen.

Het is een film die je bijblijft. Die je aan het denken zet over je eigen leven, je eigen keuzes, je eigen verantwoordelijkheid. Die je doet nadenken over de wereld om je heen. En die je misschien een beetje meer empathie geeft voor de mensen die het moeilijk hebben.

Denk aan de vluchtelingencrisis, de armoede in de wereld, de klimaatverandering. Er is zoveel lijden om ons heen. Het is makkelijk om weg te kijken, om je af te sluiten, om te denken: "Het is mijn probleem niet." Maar They Shoot Horses, Don't They? laat zien dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Dat we allemaal een verantwoordelijkheid hebben om de wereld een beetje beter te maken.

De film is misschien niet makkelijk om naar te kijken. Het is geen feel-good movie. Maar het is wel een film die je raakt, die je aan het denken zet, en die je misschien zelfs een klein beetje verandert. En dat is toch de kracht van een goede film?

Dus, mocht je ooit de kans krijgen om They Shoot Horses, Don't They? te kijken, doe het dan. Laat je meeslepen door het verhaal, laat je raken door de wanhoop van de personages, en laat je aan het denken zetten over de wereld om je heen. Misschien leer je er wel iets van.

En als je na de film het gevoel hebt dat je even wilt knuffelen, of een kop thee wilt drinken, of gewoon even wilt praten over het leven, dan weet je waar je terecht kunt.

En onthoud: Het leven is geen dansmarathon. Maar soms voelt het wel zo.