To All The Boys Always And Forever

Okay, even bekennen. Ik heb dus echt een zwak voor romcoms. Zo’n zwak, dat ik stiekem nog steeds hoop dat er ooit een charmante vreemdeling op het vliegveld tegen me aanbotst, we allebei onze telefoons laten vallen, en BAM! Instant soulmates. Kans is natuurlijk klein, laten we eerlijk zijn. Maar een mens mag dromen, toch? Zeker na het kijken van “To All The Boys: Always and Forever”. Dat is zeg maar mijn guilty pleasure par excellence. Herkenbaar?

Die film, de derde in de “To All The Boys” reeks, bracht me terug naar die heerlijke, soms clichématige wereld van Lara Jean Covey en Peter Kavinsky. En ja, ik heb me weer helemaal laten meeslepen. Maar is die meesleuring terecht? Is “Always and Forever” een waardige afsluiter van Lara Jeans verhaal? Laten we er eens induiken, alsof we met z’n allen rond een kampvuur zitten met een enorme bak popcorn. Virtual popcorn dan, want ik weet niet wat jij aan het knabbelen bent.

Het verhaal: Van Seouls to New Yorks

Het verhaal pikt de draad op waar “P.S. I Still Love You” eindigde. Lara Jean en Peter zijn nog steeds smoorverliefd. Ze hebben dé droom: samen naar Stanford. Perfect plaatje, toch? Alleen… er komt een kink in de kabel. Lara Jean wordt niet aangenomen. Oef. Dat is even slikken. Plotseling staat alles op z’n kop. Plannen veranderen, en Lara Jean raakt in paniek. Die paniek is trouwens heel relatable, vind ik. Wie heeft er nou nooit een crisis gehad over een toekomstplan?

Na een schoolreisje naar New York – oh, New York! – staat Lara Jean voor een dilemma. Ze wordt aangenomen op NYU. Nieuwe stad, nieuwe mogelijkheden, maar dan wel 3000 mijl van Peter. Het is het klassieke "volg je hart of volg je je relatie?" dilemma. En je raadt het al: dat zorgt voor heel veel drama, twijfel en romantiek. Precies wat je van een romcom verwacht, toch?

De Hoogtepunten

• De chemie tussen Lana Condor en Noah Centineo is onmiskenbaar. Ze spat gewoon van het scherm. Serieus, hoe doen ze dat?
• De visuals. De film is prachtig gefilmd. Vooral New York komt geweldig tot z’n recht. Ik krijg spontaan zin om een citytrip te boeken! (Alleen jammer dat mijn bankrekening daar iets anders over denkt.)
• De soundtrack is top! Perfecte feelgood muziek die perfect past bij de sfeer van de film. Ik heb hem al op repeat staan op Spotify.
• De family dynamics. De relatie tussen Lara Jean en haar zussen is nog steeds hartverwarmend. En Kitty blijft Kitty: grappig, brutaal en stiekem heel slim.

De Minder Sterke Punten

• Soms voelt het plot wat gehaast aan. Er gebeurt zoveel in korte tijd, dat het soms moeilijk is om alles te verwerken. Misschien hadden ze er beter twee films van kunnen maken? Just a thought.
• Sommige beslissingen van Lara Jean voelen wat onlogisch aan. Ik begrijp de twijfel, maar soms denk ik: “Meid, doe nou even normaal!” (Maar goed, dat maakt haar ook wel weer menselijk, toch?).
• Het conflict tussen Lara Jean en Peter voelt soms wat geforceerd aan. Alsof ze per se een obstakel moesten creëren om de spanning erin te houden. Beetje jammer.

De Belangrijkste Vraag: Werkt het Einde?

Het einde is, zoals je zou verwachten, zoet. Maar is het bevredigend? Dat is de vraag. Lara Jean en Peter besluiten uiteindelijk een langeafstandsrelatie aan te gaan. Durfals! Sommige kijkers vonden het einde te voorspelbaar, te rooskleurig. Andere vonden het perfect. Ikzelf zit er een beetje tussenin. Ik ben blij dat ze samen blijven, maar ik vraag me wel af of zo’n langeafstandsrelatie in de praktijk echt zou werken. Misschien ben ik te cynisch. Of misschien gewoon realistisch. Wat denk jij?

Wat ik wel sterk vond aan het einde, is dat het laat zien dat relaties hard werken zijn. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Je moet er moeite voor doen, compromissen sluiten en elkaar vertrouwen. En dat is een belangrijke boodschap, zeker voor jonge kijkers.

De Conclusie: Een Liefdevolle Afsluiter?

“To All The Boys: Always and Forever” is geen perfecte film. Het heeft z’n gebreken. Maar het is wel een vermakelijke en hartverwarmende afsluiter van een geliefde filmreeks. Het is een film die je met een glimlach op je gezicht achterlaat, en die je eraan herinnert hoe belangrijk liefde, vriendschap en familie zijn. En soms, heel soms, is dat precies wat je nodig hebt. Toch?

Dus, om terug te komen op mijn begin: ga ik nu mijn koffie expres laten vallen op het vliegveld, in de hoop een knappe vreemdeling te ontmoeten? Waarschijnlijk niet. Maar ik ga wel “To All The Boys: Always and Forever” nog een keer kijken. Met popcorn. En misschien wel een pot Ben & Jerry's. Want laten we eerlijk zijn, een beetje escapisme kan geen kwaad. Zeker niet als het zo zoet is als dit. En wie weet, wie weet inspireert het me wel om mijn eigen, ietwat minder clichématige, liefdesverhaal te schrijven. Je weet het nooit!

Wat vond jij van de film? Ben je het met me eens? Of ben je het juist helemaal oneens? Laat het me weten in de comments! Ik ben benieuwd naar jouw mening!