True Story Of Alice In Wonderland

Hé hallo! Even lekker bijkletsen over...Alice in Wonderland. Ken je dat verhaal, toch? Met het witte konijn en de theepartijtjes? Nou, wat als ik je vertel dat er best wel eens een echte Alice achter dat fantasieverhaal schuilgaat? Pak je koffie er maar bij, want dit wordt leuk!

Dus, het begon allemaal met een man genaamd Charles Lutwidge Dodgson. Klinkt niet heel spannend, maar dat was dus Lewis Carroll. Yep, de schrijver zelf! Hij was een wiskundige, dominee (beetje een vreemde combi, vind je niet?) en had een fascinatie voor fotografie. En, oh ja, hij was dol op kinderen. Vooral meisjes. Een beetje creepy? Misschien. Laten we proberen het positief te bekijken, oké?

Carroll raakte bevriend met de Liddell familie. De vader was de decaan van Christ Church College in Oxford, waar Carroll werkte. En daar waren dus die drie zusjes: Lorina, Alice en Edith. Carroll vond het superleuk om met ze te wandelen en verhalen te vertellen. Misschien wel dé reden waarom hij überhaupt met de familie omging? Wie zal het zeggen!

Op een zonnige zomerdag in 1862 (4 juli om precies te zijn, voor de geschiedenis nerds onder ons!), tijdens een boottochtje op de rivier de Isis (nu de Thames genoemd, gewoon om het even lekker ingewikkeld te maken), verzon Carroll een verhaal voor de meisjes. Jep, Alice in Wonderland. Gewoon, uit zijn mouw geschud. Stel je voor dat je daar bij was!

Alice Liddell (de tweede zus, en jawel, de echte Alice!) vond het verhaal zo leuk, dat ze Carroll smeekte om het op te schrijven. En dat deed hij! Eerst heette het "Alice's Adventures Under Ground", een heel stuk korter en minder bekend dan wat het later zou worden. Eigenlijk een soort ruwe versie, snap je?

Maar... hoe 'echt' is het verhaal dan?

Oké, laten we even de fantasie en de realiteit scheiden. Het verhaal zelf is natuurlijk pure fantasie. Een meisje dat in een konijnenhol valt en allerlei bizarre figuren ontmoet? De Cheshire Cat, de Mad Hatter... allemaal geniaal verzonnen! Maar...zijn er dan geen aanwijzingen te vinden in de werkelijkheid?

Sommige mensen denken van wel! Neem nou de Dodo. Carroll had nogal een stotter, waardoor hij zijn eigen naam soms uitsprak als "Do-do-dodgson". Zou dat de connectie kunnen zijn? Grappig idee, toch?

En dan is er de Mad Hatter. Die zou gebaseerd zijn op een lokale meubelmaker in Oxford die nogal excentriek was. Hoedjesmakers gebruikten vroeger kwik bij het maken van hoeden, en dat maakte ze letterlijk gek! Dus, gekke hoedenmaker = gebaseerd op de realiteit? Misschien wel. Of misschien is het gewoon een grappige toevoeging. We zullen het waarschijnlijk nooit zeker weten.

Alice zelf dan?

Alice Liddell was een heel gewoon meisje, voor zover we weten. Ze hield van lezen, spelen en, zoals we al weten, verhalen. Ze was geen superavontuurlijk kind dat constant in konijnenholen sprong. Ze was een inspiratiebron. Een muze, zo je wilt.

Na het boottochtje bewerkte Carroll het verhaal, voegde nieuwe personages en scènes toe, en publiceerde het in 1865 als "Alice's Adventures in Wonderland". Het boek werd een gigantisch succes. Stel je voor dat je een kind bent dat zo’n verhaal inspireert! Awesome, toch?

Maar hier komt een beetje een triest stukje: de vriendschap tussen Carroll en de Liddell familie bekoelde. Waarom? Niemand weet het zeker! Er zijn allerlei theorieën. Was er sprake van een ruzie? Vond mevrouw Liddell Carroll's interesse in haar dochters ongepast? Was het gewoon een natuurlijke afname van contact? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Superfrustrerend, toch?

Alice Liddell trouwde later met Reginald Hargreaves en kreeg drie zonen. Ze leefde een heel normaal leven. Niet echt een 'vervolg' op haar avonturen in Wonderland. Ze verkocht zelfs een origineel manuscript van "Alice's Adventures Under Ground" om geld in te zamelen. Best triest eigenlijk, als je erover nadenkt.

Ze leefde tot haar 82ste en stierf in 1934. Haar leven was misschien niet zo bizar als het verhaal dat ze inspireerde, maar ze zal onthouden worden als het meisje dat de wereld Wonderland bracht.

Dus... de moraal van dit verhaal?

Tja, wat is de moraal? Dat zelfs de meest bizarre verhalen een basis in de realiteit kunnen hebben? Dat vriendschappen soms onverklaarbaar eindigen? Dat het soms goed is om gewoon een fantasieverhaal te verzinnen voor een paar kinderen? Waarschijnlijk alles tegelijk!

En dat, mijn vriend, is het (min of meer) ware verhaal van Alice in Wonderland. Een beetje fantasie, een beetje realiteit, een beetje mysterie. En vooral...een heel goed verhaal. Bestel nog een kop koffie, want ik heb nog wel meer van dit soort roddels!

Oh, en nog iets: Er is ook een vervolg, "Through the Looking-Glass, and What Alice Found There". Ook superleuk! Misschien een onderwerp voor een andere koffie-date? 😉

Dus... wat vind je ervan? Had je dit verwacht? Laat het me weten!