Two Can Play Ali Hazelwood

Oké, even een eerlijk momentje. Laatst zat ik op een verjaardag, en je kent het wel, koetjes en kalfjes. Totdat iemand begon over... exacte wetenschap. Ik bedoel, halló, ik lees boeken over astrofysici die verliefd worden op ingenieurs, dat is toch geen echte discussie? Maar goed, daar stond ik dan, me verdedigend dat Ali Hazelwood wel degelijk relevant is, en dat romantiek in STEM meer is dan alleen maar luchtige fictie. Dat bracht me aan het denken: waarom zijn we zo geobsedeerd door deze boeken? En, nog belangrijker: zijn ze echt zo goed?

De Ali Hazelwood Formule: Meer dan alleen fluffy romantiek?

Laten we eerlijk zijn, je kunt een Ali Hazelwood boek uit duizenden herkennen. Het is een beetje zoals een signature gerecht van je favoriete restaurant. (Of, laten we eerlijk zijn, het recept dat je altijd verbrandt, maar toch probeert te maken). Het heeft een vaste formule:

• Slimme, vaak vrouwelijke, protagonist in een STEM-veld.
• Een knappe, vaak oudere (en soms grumpy) mannelijke collega.
• Trope-tastic verwikkelingen (fake dating, age gap, enemies-to-lovers, noem maar op).
• Een vleugje (of soms een tsunami) aan spicy scènes.
• En natuurlijk, een happy end. Want laten we eerlijk zijn, wie wil er nou een verdrietig einde na een lange dag?

Het is bijna alsof ze een algoritme heeft geschreven voor succes. Maar is dat erg? Ik denk het niet. Er is een reden waarom mensen fan-tas-tisch zijn over haar boeken. Het is comfort food voor de geest. Je weet precies wat je kunt verwachten, en soms is dat precies wat je nodig hebt.

Waarom we er zo dol op zijn (of niet)

Er zijn een paar redenen waarom de boeken van Ali Hazelwood zo populair zijn. Ik denk (persoonlijke mening alert!) dat het voornamelijk komt door de volgende punten:

• Representatie: Veel vrouwen in STEM voelen zich gezien en gehoord door haar personages. Het is fijn om personages te lezen die worstelen met dezelfde problemen en uitdagingen als zij. (Heb je ook zo'n zin om een marathon van deze boeken te doen nu?)
• Escapisme: Laten we eerlijk zijn, het leven kan soms zwaar zijn. Een boek waarin een slimme vrouw de liefde vindt met een knappe wetenschapper, terwijl ze ook nog eens de wereld probeert te redden (of op zijn minst een paper publiceert), is gewoonweg ontspannend.
• De spanning: De spicy scènes zijn… uhm… aangenaam. Zeggen we het zo.
• De gemeenschap: Ali Hazelwood heeft een gigantische fanbase gecreëerd. Mensen praten over haar boeken, maken fan art, schrijven fanfiction… het is een hele cultuur op zich.

Maar natuurlijk is niet iedereen fan. Er zijn ook genoeg mensen die kritiek hebben. En eerlijk is eerlijk, er is ook wel wat op aan te merken:

• Repetitiviteit: De formule kan soms wat voorspelbaar worden. Na een paar boeken weet je ongeveer wat je kunt verwachten.
• Oppervlakkigheid: Soms voelen de personages en de plot wat oppervlakkig aan. Het gaat meer om de romantiek dan om de daadwerkelijke wetenschap.
• Realiteitszin: Hoe realistisch is het nou echt om als jonge wetenschapper meteen een relatie te beginnen met een professor? (Spoiler alert: waarschijnlijk niet heel realistisch.)

Two Can Play: Wat kunnen we verwachten?

Dus, wat brengt "Two Can Play"? Wel, je kunt de bekende Ali Hazelwood formule verwachten, maar hopelijk met een paar frisse elementen. Het verhaal gaat over:

"Een chemicus probeert haar nieuwe buurman weg te pesten nadat hij haar favoriete koffietentje heeft gesloten, alleen om erachter te komen dat hij een bedrijf runt dat haar carrière bedreigt."

Klinkt bekend, toch? Slimme vrouw, knappe (waarschijnlijk grumpy) man, vijanden-tot-geliefden trope… check. Maar de plot rondom het bedreigen van haar carrière geeft het verhaal wel een extra dimensie. Het is niet alleen maar een oppervlakkige romance, er staat blijkbaar ook echt iets op het spel.

Wat ik hoop te zien

Ik hoop dat Ali Hazelwood in "Two Can Play" een paar dingen anders doet dan in haar eerdere boeken. Ik zou graag willen zien:

• Meer diepgang: Ik wil meer weten over de achtergrond van de personages, hun motivaties en hun worstelingen.
• Complexere relaties: Ik wil niet alleen maar verliefdheid en spicy scènes, maar ook echte communicatie, conflicten en groei.
• Realistischere wetenschap: Ik wil niet dat de wetenschap alleen maar een decor is, maar dat het daadwerkelijk een rol speelt in het verhaal. (Misschien een klein beetje minder "magische wetenschap"?)
• Verassingen: Ik wil dat het verhaal me verrast, dat ik niet alles al van tevoren kan voorspellen.

Maar eerlijk gezegd, zelfs als "Two Can Play" precies hetzelfde is als haar andere boeken, ga ik het waarschijnlijk toch lezen. Want soms heb je gewoon zin in een voorspelbare, romantische en spicy verhaal over slimme mensen in STEM. Geen schaamte!

Het oordeel: Is Ali Hazelwood de hype waard?

Dus, is Ali Hazelwood de hype waard? Dat hangt er helemaal van af wat je zoekt in een boek. Als je op zoek bent naar diepgaande literatuur met complexe thema's en onvoorspelbare plottwisten, dan is dit waarschijnlijk niet de juiste auteur voor jou.

Maar als je op zoek bent naar een leuk, ontspannend en romantisch verhaal met een vleugje spice en een flinke dosis STEM, dan is Ali Hazelwood zeker de moeite waard. Het is comfort food voor de geest, en soms is dat precies wat je nodig hebt. En wie weet, misschien leer je er nog iets over wetenschap van ook! (Of, in ieder geval, over de knappe wetenschappers die erin voorkomen).

En laten we eerlijk zijn, in een wereld vol ellende en narigheid, is een beetje escapisme helemaal niet zo verkeerd. Dus ga je gang, pak een Ali Hazelwood boek, krul jezelf op de bank en geniet ervan. Je verdient het.

En ik? Ik ga alvast "Two Can Play" pre-orderen. Want two can play… en in dit geval, two can read!