Volgend Jaar Lachen We Erom

Hoi! Even een bakkie doen en filosoferen? Goed plan! Ik zat net te denken aan iets: "Volgend jaar lachen we erom." Ken je die? Zo'n uitspraak die je hoort als alles compleet in de soep loopt?

Je kent het wel. Dat moment waarop je per ongeluk je gloednieuwe witte trui onderdompelt in tomatensaus. Of je vliegtuig mist. Of... nou ja, je kunt er vast zelf ook een paar bedenken. Drama!

Maar is het echt waar? Lachen we er volgend jaar echt om? Of is het gewoon een manier om jezelf op te peppen als je tot je nek in de ellende zit?

Ik denk dat het allebei kan. Soms lachen we er echt om. Dat moment dat je je verslapen had voor dat super belangrijke sollicitatiegesprek... Jaren later, ja, dan is het wel grappig. Dan vertel je het als anekdote. "En toen kwam ik binnen met mijn haar alle kanten op!" Hilarisch, toch?

Maar andere keren... pff. Andere keren is het gewoon een leugen. Een leugen die we onszelf vertellen om de dag door te komen. Zoals toen de kat de kerstboom omver gooide en alle ballen aan diggelen gingen. Nog steeds geen grap! Sorry, kat.

Waarom zeggen we het eigenlijk? "Volgend jaar lachen we erom." Is het optimisme? Is het een coping mechanisme? Of zijn we gewoon allemaal collectief aan het liegen?

Ik denk dat het iets te maken heeft met perspectief. Nu, op dit specifieke moment, is de situatie misschien rampzalig. Je voelt je hopeloos. De wereld lijkt tegen je te zijn. Maar... de tijd heelt alle wonden, toch?

En tijd geeft perspectief. Over een jaar (of misschien wel langer, laten we eerlijk zijn) zul je naar de situatie kijken vanuit een andere hoek. Je hebt geleerd, je bent gegroeid. Misschien heb je er zelfs een mooie les uit gehaald (ieuw, wat cliché, maar het is wel waar).

Dus, ja, misschien lachen we er volgend jaar om. Misschien ook niet. Maar het idee dat we misschien lachen, dat is al genoeg. Het geeft hoop. Het geeft de moed om door te gaan, om niet op te geven.

Denk er maar eens over na. Die keer dat je je telefoon in de wc liet vallen. (Oh nee, dat was ik...). Eerst paniek. Complete paniek! "Mijn contacten! Mijn foto's! Mijn WhatsAppjes!" De horror! Maar nu? Nu is het gewoon een grappig verhaal. Een verhaal dat je vertelt op verjaardagen, tot groot jolijt van iedereen (behalve misschien jezelf, stiekem).

Of die keer dat je de verkeerde trein nam en kilometers in de verkeerde richting zat. Uren vertraging, gestrand op een of ander onbekend stationnetje. Een drama! Maar... uiteindelijk kwam je thuis. En nu? Nu is het een avontuur! Een verhaal om te vertellen! "Weet je nog die keer dat...?"

Zie je? Perspectief! Het is alles!

Maar er is een addertje onder het gras. Niet alles is om te lachen. Sommige dingen zijn gewoon te serieus. Verlies, verdriet, ziekte... daar lach je niet om. Nooit. En dat is oké. Het is oké om verdrietig te zijn. Het is oké om te rouwen. Het is oké om niet te lachen.

Dus, wanneer kunnen we er dan wel om lachen? Ik denk dat het te maken heeft met afstand. Tijd. En... acceptatie. Als je de situatie hebt geaccepteerd, als je er vrede mee hebt gesloten, dan pas kun je erom lachen. Of in ieder geval een beetje.

Het is ook belangrijk om jezelf niet te serieus te nemen. We maken allemaal fouten. We doen allemaal domme dingen. Het is onderdeel van het leven. Als je jezelf kunt relativeren, als je om jezelf kunt lachen, dan is het allemaal een stuk makkelijker.

En misschien is "Volgend jaar lachen we erom" wel gewoon een mantra. Een mantra die we herhalen om onszelf gerust te stellen. Een mantra die ons eraan herinnert dat het niet altijd zo erg zal zijn. Een mantra die ons hoop geeft.

Maar, laten we eerlijk zijn, soms lachen we er gewoon niet om. Soms is het gewoon shit. En dat is ook oké. Maar zelfs dan... zelfs dan is er nog steeds de mogelijkheid dat we er ooit, in de verre toekomst, om kunnen lachen. En dat is genoeg.

Dus, de volgende keer dat je in de shit zit, onthoud dan: "Volgend jaar lachen we erom." Misschien. Misschien ook niet. Maar het is het proberen waard, toch?

Even een ander bakkie doen? En dan vertel ik je over die keer dat ik...

De kleine lettertjes

Wanneer mag je hopen op een lach?

Laten we de theorie even opsplitsen, want het is allemaal niet zo zwart-wit.

Scenario 1: De Oppervlakkige Blunder Voorbeeld: Je struikelt in een winkelcentrum en valt pardoes over een paspop. Lachpotentie: Hoog! Zeker als er getuigen waren en je een komische pirouette maakte. Binnen een paar dagen (of zelfs uren) kun je hier waarschijnlijk al de humor van inzien. De pijnlijke schaamte zal snel plaatsmaken voor een smakelijk verhaal.

Scenario 2: De Irritante Onhandigheid Voorbeeld: Je auto start niet op de ochtend van een belangrijke afspraak. Lachpotentie: Gemiddeld. Op het moment zelf is het frustrerend, maar na een paar weken kun je er wellicht al om gniffelen, zeker als je er een creatieve oplossing voor had (liften van een wildvreemde bijvoorbeeld!).

Scenario 3: De Pijnlijke Misser Voorbeeld: Je solliciteert op je droombaan, maar krijgt een afwijzing. Lachpotentie: Laag tot gemiddeld. Hier is meer tijd nodig. Pas als je een betere baan hebt gevonden, of als je kunt inzien dat die droombaan toch niet zo ideaal was, kun je er wellicht met een glimlach op terugkijken. "Ach, ik was er toch niet gelukkig geworden."

Scenario 4: Het Diepe Verdriet Voorbeeld: Verlies van een dierbare. Lachpotentie: Heel laag tot onbestaand. Soms is er geen ruimte voor lachen. Rouw is een proces en het is belangrijk om je verdriet te voelen. Het is niet de bedoeling om deze emoties weg te lachen. Wellicht kun je jaren later met een glimlach terugdenken aan mooie herinneringen, maar de pijn zal altijd voelbaar blijven.

De Disclaimer:

Onthoud: dit is geen exacte wetenschap! Iedereen reageert anders op situaties. Het belangrijkste is om lief voor jezelf te zijn en jezelf de tijd te geven om te helen. En soms... is een goede huilbui gewoon het beste medicijn. Lachen komt later wel weer.

En nog iets: deel je verhalen! Praten over je ervaringen, hoe stom of pijnlijk ze ook zijn, kan enorm opluchten. Wie weet, inspireer je iemand anders wel met jouw ellende! (Oké, dat klinkt cru, maar je snapt wat ik bedoel.)

Dus, cheers! Op alle toekomstige lachmomenten... en op de momenten dat we even niet lachen. Want die horen er ook bij.