Waarom Speelt Ziyech Niet Voor Nederland

Oké, even serieus. We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Je ziet een supertalent, iemand die ballen kan toveren alsof het niets is, en je denkt: "Die moeten we hebben! Die gaat ons land op de kaart zetten!" Maar dan... niks. Radiostilte. Een afwijzing. En je blijft achter met een gevoel alsof je net een perfecte pannenkoek hebt gebakken, maar 'm vervolgens op de grond laat vallen. Zoiets, maar dan met voetbal.

En over wie hebben we het dan? Nou, je raadt het al: Hakim Ziyech. De tovenaar van de Eredivisie, de man met de fluwelen voet... de speler die uiteindelijk koos voor Marokko in plaats van Nederland. Een keuze die nog steeds, ja, jaren later, bij menig Oranje-fan een klein steekje in het hart veroorzaakt. Alsof je je favoriete ijsje kwijt bent. Laten we eens duiken in de waarom-vraag, want die brandt nog steeds op ieders lippen.

Het begin van het verhaal: Een keuze uit teleurstelling?

Laten we teruggaan naar het begin. Ziyech, opgegroeid in Nederland, doorliep de jeugdopleidingen en liet bij Heerenveen en FC Twente al zien dat hij iets speciaals had. De passes, de goals, de dribbels... het was er allemaal. Maar de erkenning van Oranje, die bleef uit. Of in ieder geval, niet de erkenning die hij zocht. Je kent dat wel, dat gevoel dat je op school altijd net niet gekozen wordt voor het populaire groepje? Beetje die vibe.

En dan komt het. In 2015 stond Ziyech voor de keuze: Oranje of Marokko. Uiteindelijk koos hij voor het laatste. En dat kwam hard aan. Alsof je beste vriend(in) ineens fan blijkt te zijn van je grootste rivaal. Drama! Maar waarom?

De telefoontjes die (niet) kwamen

Er gingen verhalen rond. Verhalen over gemiste telefoontjes, beloftes die niet werden waargemaakt, en een algemeen gevoel van niet genoeg gewaardeerd worden. Bondscoach Guus Hiddink, toen aan het roer bij Oranje, werd verweten dat hij Ziyech niet genoeg aandacht had gegeven. Alsof je een potentiële date negeert en vervolgens verbaasd bent dat hij/zij met iemand anders op date gaat. Duh!

Later kwam Danny Blind, en die probeerde de boel nog te lijmen. Hij reisde zelfs af naar Turkije, waar Ziyech toen speelde. Maar de schade was al aangericht. De feeling was weg. Zoals een verbrandde pizza: je kunt 'm nog wel eten, maar de smaak is toch anders.

Ziyech zelf heeft later in interviews aangegeven dat het gevoel vanuit Marokko sterker was. Dat hij zich meer gewaardeerd voelde, meer onderdeel van een plan. Alsof je eindelijk een team hebt gevonden waar je wél bij hoort. En wie kan hem dat kwalijk nemen?

De invloed van roots: meer dan alleen voetbal

Natuurlijk, voetbal is belangrijk. Maar er is meer dan dat. Ziyech heeft Marokkaanse roots, een familie die trots is op hun afkomst. Het spelen voor Marokko was niet alleen een sportieve keuze, maar ook een emotionele. Een manier om verbinding te maken met zijn erfgoed. Alsof je eindelijk de familierecepten leert bakken, snap je?

Vergeet niet, die band met je roots, die is diep. Het is de geur van je oma's eten, de verhalen die je hoorde als kind, de trots op waar je vandaan komt. Dat weegt zwaar, zéker als je je niet honderd procent gewaardeerd voelt in je 'tweede' vaderland. En laten we eerlijk zijn, Nederland heeft niet altijd de makkelijkste geschiedenis als het gaat om het omarmen van talent met een andere achtergrond. (Zonder hier te diep op in te gaan, laten we het daarop houden).

Een andere generatie, andere perspectieven

Misschien dat de generatie voetballers van nu ook anders kijkt naar dit soort keuzes. Waar vroeger het spelen voor Oranje het ultieme doel was, zie je nu steeds meer spelers kiezen voor het land van hun ouders of grootouders. Het is een globalere wereld, en dat zie je terug in het voetbal. Alsof je niet meer alleen de lokale supermarkt bezoekt, maar ook online bestelt van over de hele wereld.

En bovendien, laten we eerlijk zijn, het is zijn keuze. Punt. Of je het er nu mee eens bent of niet, Ziyech heeft het recht om te spelen voor het land waar hij zich het meest verbonden mee voelt. Het is alsof je iemand dwingt om een bepaalde smaak ijs te eten, terwijl hij/zij er helemaal geen zin in heeft. Niet echt netjes, toch?

Conclusie: Een gemiste kans, maar wel een begrijpelijke

Het is jammer, dat zeker. Ziyech in Oranje, dat had een prachtig gezicht geweest. Zijn creativiteit, zijn passes, zijn vrije trappen... we hadden er zeker van kunnen genieten. Alsof je een ticket had voor een geweldig concert, maar uiteindelijk niet kon gaan. Balen!

Maar laten we niet vergeten dat Ziyech een fantastische carrière heeft gehad, en dat hij Marokko naar grote hoogten heeft gestuwd. Hij heeft geschiedenis geschreven, en dat is iets om trots op te zijn. Uiteindelijk is het zijn keuze geweest, een keuze die hij heeft gemaakt op basis van zijn gevoel en zijn band met zijn roots. En wie zijn wij dan om daar iets van te vinden?

Dus, de volgende keer dat je Ziyech ziet spelen, of het nu voor Chelsea of voor Marokko is, onthoud dan dat er meer is dan alleen voetbal. Er is emotie, er is identiteit, en er is het recht om je eigen keuzes te maken. En misschien, heel misschien, kunnen we er gewoon van genieten dat we een speler van zo'n kaliber hebben mogen aanschouwen, ongeacht welk shirt hij draagt. Proost op Ziyech! (en op de volgende pannenkoek, die hopelijk wél heel blijft.)