1 Jaar Na Overlijden Moeder

Oké, even eerlijk. Ik stond dus gisteren in de supermarkt, bij de groenteafdeling, en ik pak een courgette. Helemaal automatisch. Totdat... BAM. Een flashback. Ik zie mijn moeder voor me, hoe ze altijd zó specifiek was over courgettes. 'Niet te dik, anders is 'ie waterig!' zei ze dan. Serieus, wie let er zó op courgettes? Mijn moeder dus. En ineens, een golf van verdriet. Zomaar, midden in de Albert Heijn. Het is gewoon... raar. Het is al een jaar geleden, en toch voelt het alsof het gisteren was.

En dat brengt me dus op het onderwerp van vandaag: een jaar na het overlijden van mijn moeder. Wow, dat klinkt zwaar, hè? En dat is het ook, natuurlijk. Maar ik wil er niet al te dramatisch over doen. Meer een soort... update. Een check-in bij mezelf (en stiekem ook bij jullie, want misschien herkennen jullie dit wel?).

Het Eerste Jaar: Een rollercoaster van emoties

Het eerste jaar na het overlijden van iemand die je liefhebt... pfff. Waar begin je? Het is echt zo'n cliché, maar het is echt een rollercoaster. Het ene moment denk je: 'Hé, ik red me wel! Ik ben sterk!'. Het volgende moment lig je huilend op de bank te knuffelen met een foto. (Ja, ik beken, dat heb ik gedaan.)

Wat ik vooral heb gemerkt:

• De eerste paar maanden zijn een waas. Serieus, ik kan me van die periode niet alles meer herinneren. Het is alsof ik op automatische piloot stond. Begrafenis regelen, condoleances ontvangen, praktische zaken afhandelen... Ik deed het allemaal, maar ik was er niet écht bij.
• De 'eerste keren' zijn moeilijk. Kerst zonder haar. Haar verjaardag. Moederdag. Allemaal momenten die je normaal gesproken met haar zou vieren, en nu... is ze er niet. Dat hakt erin. (Tip: wees lief voor jezelf rond die dagen. Echt.)
• Iedereen rouwt anders. Dat is zó belangrijk om te onthouden. Je kunt niet verwachten dat iedereen op dezelfde manier reageert of dat iedereen even lang 'verdrietig' is. Er is geen goed of fout. Doe wat voor jou goed voelt.
• Mensen bedoelen het goed, maar... Soms zeggen mensen dingen die totaal niet helpen. 'Het komt wel goed!' of 'Je moet nu door!' zijn van die opmerkingen waar ik echt kriebels van kreeg. Alsof ik niet al mijn best deed!

Wat hielp mij?

• Praten, praten, praten. Met mijn partner, met vrienden, met familie. Gewoon mijn hart luchten. Soms hoefden ze niet eens iets te zeggen, alleen maar luisteren.
• Schrijven. Ik ben begonnen met een soort dagboek. Gewoon opschrijven wat ik voelde, zonder oordeel. Het hielp om mijn gedachten te ordenen.
• Wandelen in de natuur. Klinkt misschien zweverig, maar het hielp echt om mijn hoofd leeg te maken. De frisse lucht en de rust deden me goed.
• Nieuwe dingen proberen. Ik ben begonnen met een cursus schilderen. Iets totaal anders dan wat ik normaal doe, maar het gaf me een nieuwe focus en een gevoel van voldoening.

Het Tweede Jaar: Wat Kan Ik Verwachten?

Oké, het eerste jaar is voorbij. En nu? Wat kan ik verwachten van het tweede jaar? Eerlijk gezegd, ik heb geen idee. Maar ik heb wel wat dingen gelezen en gehoord.

• De 'echte' rouw begint misschien nu pas. Sommige mensen zeggen dat je in het eerste jaar vooral bezig bent met overleven en dat de echte rouw pas daarna komt. Dat kan betekenen dat de emoties nog heftiger worden, of juist dat je de draad weer oppakt.
• Je leert leven met het gemis. Het verdriet zal waarschijnlijk niet helemaal verdwijnen, maar je leert er wel mee om te gaan. Het wordt een onderdeel van je leven.
• Je gaat haar (of hem) missen op nieuwe manieren. Er komen momenten dat je ineens denkt: 'Oh, dit zou ze geweldig vinden!' of 'Hier had ik haar advies goed bij kunnen gebruiken!'. Die momenten kunnen pijnlijk zijn, maar ook mooi.
• Je gaat je eigen leven weer vormgeven. Je gaat weer plannen maken voor de toekomst, zonder haar. Dat is eng, maar ook spannend.

Ik denk dat het vooral belangrijk is om geduldig te zijn met jezelf. En om te onthouden dat het oké is om verdrietig te zijn. Ook al is het een jaar geleden. (Of twee, of tien.)

Wat ik ga doen:

• Meer tijd besteden aan de dingen die ik leuk vind. Schildercursus, wandelen, lezen... Dingen die me energie geven.
• Nieuwe herinneringen maken. Met mijn partner, met mijn vrienden, met mijn familie. Het leven gaat door, en ik wil er zoveel mogelijk van genieten.
• Haar blijven herinneren. Door over haar te praten, door foto's te bekijken, door haar recepten te koken. Ze is er niet meer fysiek, maar ze blijft altijd in mijn hart.
• Open staan voor nieuwe ervaringen. Wie weet wat het leven nog brengt!

Tot Slot: Een Boodschap aan Jullie

Als je dit leest en je hebt zelf een dierbare verloren... ik denk aan je. Rouw is moeilijk, verwarrend en soms zelfs oneerlijk. Maar je bent niet alleen. Zoek steun bij mensen die je liefhebt, wees lief voor jezelf en onthoud dat het oké is om niet oké te zijn.
En onthoud, net als ik door die courgette werd herinnerd, soms zijn het de kleinste dingen die de grootste emoties oproepen. Laat ze er zijn, en weet dat het oké is.

En mocht je nog tips hebben voor het tweede jaar... laat het me weten in de comments! Ik kan alle hulp gebruiken.