50 Shades Of Grey Darker
Oké, laten we het even hebben over Fifty Shades Darker. Je weet wel, deel twee van die trilogie waar je stiekem best wel van hebt genoten, ook al durfde je het misschien niet hardop te zeggen. Het is een beetje zoals die guilty pleasure reality show die je kijkt als niemand kijkt, of die foute plaat waar je keihard op meezingt in de auto met de ramen dicht. We hebben allemaal zo'n zwakte.
De terugkeer van de helikopter-miljonair
Waar Fifty Shades of Grey ons introduceerde aan de wereld van Christian Grey en Anastasia Steele, duikt Darker dieper in hun relatie. Of nou ja, 'dieper'. Laten we eerlijk zijn, het is alsof je probeert je te verdiepen in het menu van de snackbar na een avondje stappen. Je weet al wat je gaat bestellen (een vette hap en een hoop drama), maar je kijkt toch nog even voor de vorm.
Meer drama, meer geheimen
In Darker komen we erachter dat Christian meer baggage heeft dan een stewardess na een wereldreis. Zijn verleden zit vol met trauma’s en dark secrets, en Anastasia moet leren om hiermee om te gaan. Het is een beetje alsof je partner in een romantisch weekendje weg plotseling bekent dat hij/zij nog een hele collectie postzegels heeft en die echt, écht wil sorteren. Beetje afknapper, toch?
Must Read
Ana, aan de andere kant, probeert haar eigen plek te vinden in Christians wereld. Ze wil niet alleen maar een onderdanige zijn, ze wil een gelijkwaardige partner zijn. Dat is natuurlijk supergoed, feministische Ana for president! Maar laten we eerlijk zijn, het is alsof je probeert een vegetarische maaltijd te bestellen in een steakhouse. Je krijgt het misschien voor elkaar, maar het voelt toch een beetje ongemakkelijk.
Jaloezie en gestoorde exen (zoals in elke goede soap)
Natuurlijk zou het geen Fifty Shades film zijn zonder een dosis jaloezie en gestoorde exen. Het is net alsof je een verjaardagsfeestje geeft en een oude vlam van je partner komt opdagen. Oncomfortabel? Zeker weten. Vermakelijk (vanuit een veilige afstand)? Absoluut.
Leila Williams, een van Christians voormalige submissives, maakt het Anastasia echt moeilijk. Ze is jaloers, bezitterig en een beetje (lees: heel erg) gestoord. Het is alsof je een superagressieve duif in je achtertuin hebt die alles pikt wat jij voor de andere vogels hebt neergelegd. Je wilt er vanaf, maar je weet niet hoe zonder je buren boos te maken.
En laten we Elena Lincoln, aka Mrs. Robinson, niet vergeten. Zij is Christians zakenvrouw en voormalige minnares. Ze is de belichaming van 'als je het niet kunt verslaan, word er dan onderdeel van', maar dan op een creepy manier. Het is alsof je schoonmoeder constant commentaar geeft op je kookkunsten, maar tegelijkertijd wel elke week komt eten.
De seks (duh!)
Natuurlijk kunnen we Fifty Shades Darker niet bespreken zonder het over de seks te hebben. Het is immers een groot onderdeel van het verhaal (en laten we eerlijk zijn, waarschijnlijk de reden waarom de meeste mensen de films kijken). De seks in Darker is... tja, meer van hetzelfde, maar dan met een vleugje romantiek (proberen ze ons te laten geloven dan).
Verwacht geen Game of Thrones taferelen, maar meer een gestileerde versie van wat je misschien in een erotische roman zou lezen. Het is een beetje alsof je een reclame ziet voor een luxehotel; het ziet er allemaal fantastisch uit, maar je weet dat de realiteit waarschijnlijk iets minder glamoureus is. Maar hé, dat is oké, toch?
De outfits (heel belangrijk!)
Naast de seks en het drama, is er nog een ding waar Fifty Shades Darker in uitblinkt: de outfits. Anastasia gaat van een onopvallende studente naar een stijlvolle vrouw met een geweldige garderobe. Het is een beetje alsof je een aflevering van Say Yes to the Dress kijkt, maar dan met meer leer en minder tranen (hoewel, sommige scènes zijn best wel emotioneel).
Christians pakken zijn natuurlijk ook onberispelijk. Hij ziet er altijd uit alsof hij net uit een tijdschrift is gestapt. Het is alsof je een man ziet die altijd perfect gestyled is, zelfs als hij de vuilnis buiten zet. Hoe doet hij dat toch?!
Waarom we het (stiekem) leuk vinden
Ondanks de soms ongeloofwaardige plot, de cheesy dialogen en de over-the-top drama, is er iets aan Fifty Shades Darker dat ons (stiekem) aantrekt. Misschien is het de fantasie van een knappe, rijke man die helemaal gek op je is. Misschien is het de spanning van de verboden liefde. Of misschien is het gewoon de escapisme van een wereld vol luxe en intrige.
Het is een beetje alsof je een zak chips leeg eet terwijl je weet dat het niet goed voor je is. Je geniet ervan op het moment zelf, en achteraf voel je je een beetje schuldig, maar hé, je hebt ervan genoten, toch?
Dus de volgende keer dat je je verveelt en op zoek bent naar een guilty pleasure, zet dan Fifty Shades Darker op. Geen schaamte, geen spijt. Geniet ervan, lach erom, en onthoud: het is maar een film.
En wie weet, misschien steek je er nog wat van op... qua mode dan. Niet per se qua relaties.
Uiteindelijk is Fifty Shades Darker een beetje zoals dat ene foute liedje dat je in de kroeg hoort en waar je keihard op staat te dansen, hoewel je je eigenlijk dood zou moeten schamen. Het is niet per se good taste, maar het is wel verdomd vermakelijk. En daar gaat het toch om?
