A Monster Calls Patrick Ness

Oké, oké, steek je hand op als je ooit een monster in je achtertuin hebt gehad. Niemand? Oh, kom op! Ik weet dat ik niet de enige ben die 's nachts naar de koelkast sluipt, bezorgd dat er een boeman onder de tafel zit... Nou ja, misschien ben ik dat wel. Maar hoe dan ook, laten we het hebben over A Monster Calls, dat briljante boek van Patrick Ness. Het is niet je doorsnee monsterverhaal, tenzij je onder "doorsnee" een verhaal verstaat dat je aan het huilen maakt, laat je nadenken over het leven, en je je afvraagt of bomen daadwerkelijk kunnen praten.

Een kind, een monster, en veel verdriet

Het verhaal draait om Conor O’Malley. Een twaalfjarige jongen met een beetje veel aan zijn hoofd. Zijn moeder is ziek (en ja, het is het soort ziek dat niemand graag heeft), hij wordt gepest op school (want, laten we eerlijk zijn, school kan een complete horror zijn), en zijn oma is... tja, laten we zeggen dat ze een "uitdagende" persoonlijkheid heeft. Om het allemaal nog erger te maken, heeft Conor vreselijke nachtmerries.

En dan, BAM! Op een nacht, om precies 12:07, verschijnt er een monster. Niet zomaar een monster, nee. Een boommonster. Een gigantische, pratende, boze taxusboom die letterlijk uit Conors achtertuin oprijst. Ik bedoel, wie heeft er een wekker nodig als je een boom hebt die je komt wakker schudden?

Het monster komt niet om Conor bang te maken (hoewel, eerlijk gezegd, ik zou al een week lang niet slapen als dat mij zou overkomen). Het monster komt om verhalen te vertellen. Drie verhalen, om precies te zijn. En dan, tromgeroffel, moet Conor zélf een verhaal vertellen: zijn waarheid. En geloof me, die waarheid is ingewikkelder dan een IKEA-meubel in elkaar te zetten zonder handleiding.

Waarom is dit boek zo goed?

Oké, even serieus (een beetje). A Monster Calls is niet zomaar een kinderboek (hoewel kinderen het zeker kunnen lezen). Het is een boek dat je raakt, dép in je ziel en je laat nadenken over dingen als:

• Verlies: Zoals in, het soort verlies dat je hart in duizend stukjes breekt.
• Waarheid: Is het altijd zwart-wit, of zitten er grijstinten (of zelfs neonroze!) tussen?
• Acceptatie: Hoe ga je om met moeilijke dingen, zelfs als je ze absoluut niet wilt accepteren?

Het klinkt allemaal nogal zwaar, toch? Nou, dat is het ook. Maar Patrick Ness weet het op een manier te brengen dat het niet alleen maar deprimerend is. Er zit schoonheid in de duisternis, hoop in de wanhoop, en humor in de meest onverwachte momenten. En dat is waar de magie van dit boek zit.

De feiten, niks dan de feiten (een beetje verfraaid)

Nu, voordat je denkt dat Patrick Ness gewoon 's nachts een tree-hugger is geworden en spontaan een boek heeft geschreven, zijn hier een paar leuke (en verrassende) feiten over A Monster Calls:

• Gebaseerd op een idee van Siobhan Dowd: Siobhan Dowd, een andere geweldige kinderboekenschrijfster, kwam oorspronkelijk met het idee voor het verhaal. Helaas overleed ze aan kanker voordat ze het zelf kon schrijven. Patrick Ness werd gekozen om het boek te voltooien op basis van haar aantekeningen en ideeën. Zo, nu heb je twee geweldige auteurs in één klap!
• Jim Kay's Illustraties: De illustraties in het boek, gemaakt door Jim Kay, zijn adembenemend. Ze zijn donker, sfeervol en perfect passend bij de toon van het verhaal. Het is alsof je rechtstreeks in Conors nachtmerries stapt. Serieus, ik zou ze aan mijn muur hangen, als ik niet bang zou zijn dat het monster 's nachts zou ontwaken...
• Prijzen, prijzen, prijzen!: A Monster Calls heeft zo ongeveer elke prijs gewonnen die er te winnen valt. Costa Children's Book Award? Check. Carnegie Medal? Check. En nog veel meer! Het is alsof de boekenwereld zei: "Ja, dit boek is geweldig. Geef het alle prijzen!".
• Verfilmd!: Ja, er is een film van! Met Liam Neeson als de stem van het monster (want wie anders?). De film is trouw aan het boek en, ja, je gaat waarschijnlijk huilen. Neem dus tissues mee!

Het monster in jezelf

Wat ik zo interessant vind aan A Monster Calls is dat het monster niet alleen een boze boom is. Het is een symbool voor alle moeilijke dingen die Conor meemaakt. Het is zijn verdriet, zijn angst, zijn woede, zijn schuldgevoel. Het is het monster in ieder van ons, dat we soms proberen te negeren of weg te stoppen. Maar het monster komt, vroeg of laat, en je moet het onder ogen zien. Net als een slechte date die je gewoon niet kwijt raakt.

Dus, de volgende keer dat je je overweldigd voelt, of je het gevoel hebt dat er een monster in je achtertuin staat, onthoud dan het verhaal van Conor O’Malley. Het is oké om bang te zijn. Het is oké om boos te zijn. Het is oké om verdrietig te zijn. Maar je bent niet alleen. En soms, is het juist dat monster dat je helpt de waarheid te vinden en sterker te worden. Klinkt dramatisch, weet ik. Maar serieus, ga dat boek lezen. Je zult er geen spijt van krijgen (tenzij je geen fan bent van geweldige boeken, dan wel...).

Een laatste (beetje gekke) gedachte

Misschien is het tijd om mijn eigen achtertuin eens goed te bekijken. Misschien wacht daar ook wel een pratende boom, klaar om me wijze raad te geven. Of misschien is het gewoon mijn verbeelding. Maar hey, een mens mag toch dromen, nietwaar? En als die boom er staat, beloof ik dat ik hem zal vragen om mijn rekeningen te betalen. Dat is pas echt een monsterlijke prestatie!

En nu, ga alsjeblieft dat boek lezen! En vergeet niet: 12:07 is een magisch tijdstip. Wie weet wat er dan gebeurt…