A Visit From St Nicholas

Oké, laten we het even hebben over dat moment in december, dat moment waar elk kind (en laten we eerlijk zijn, stiekem ook heel wat volwassenen) naar uitkijkt. Het moment dat voelt alsof je huis verandert in de set van een rom-com, maar dan met een bisschop in plaats van Hugh Grant. Ja, ik heb het over de komst van Sinterklaas!

Weet je, die spanning vooraf? Dat is net als wanneer je een taart bakt, maar je bent vergeten of je nou wel of niet bakpoeder hebt toegevoegd. Je hoopt dat het goed komt, maar er zit een klein stemmetje in je achterhoofd dat fluistert dat je misschien straks een platte koek hebt in plaats van een fluffy meesterwerk. Zo is het ook met Sinterklaas. Je hebt braaf je schoen gezet, wortels voor Amerigo klaargelegd (die ze trouwens echt niet altijd opeten, laten we eerlijk zijn), en je hoopt dat de Sint je goede gedrag heeft gezien. En dat je niet gestraft wordt met een zak zout of, erger nog, een roe! (Alhoewel, wie heeft er tegenwoordig nog een roe? Dat is net zoiets als een typemachine gebruiken – charmant, maar niet echt praktisch.)

De grote dag is aangebroken

Dan, de dag zelf! Het is alsof de hele buurt in een soort van gezamenlijke staat van opwinding verkeert. Je hoort overal gefluister, gegiechel en af en toe een verdwaalde “Sst! Hij hoort je!”. Het is een beetje zoals bij een surprise party, maar dan weet iedereen behalve de Sint dat hij er is. Best ironisch, toch?

En dan… Klop, klop, klop! Daar is het! Het geluid waar je al weken op hebt gewacht. Je hart begint te bonzen alsof je net een marathon hebt gelopen, en je voelt een mengeling van opwinding en een klein beetje angst. Wat als je stiekem toch niet zo braaf bent geweest als je dacht? Wat als de Sint jouw stiekeme guilty pleasure – dat extra stukje chocolade – heeft gezien?

Het bezoek zelf

Het bezoek van Sinterklaas is altijd…interessant. Of het nou een professionele acteur is, een buurman met een kussen onder zijn jurk, of gewoon papa met wat schmink en een neppe baard – het is altijd een spektakel. En laten we de Pieten niet vergeten! Die vliegen (figuurlijk dan, hè) alle kanten op, gooien met snoepgoed (vaak recht in je gezicht, wat soms best pijnlijk kan zijn), en proberen de boel een beetje op te leuken. Het is een beetje alsof je een circus in je eigen woonkamer hebt.

Ik herinner me nog een keer dat de Pieten bij ons thuis kwamen. Eén van hen struikelde over de kat (die zich natuurlijk kostelijk vermaakte) en liet de hele zak pepernoten vallen. Het leek wel alsof er een pepernotenbom was ontploft! We hebben dagen later nog pepernoten gevonden achter de bank, onder de kussens en zelfs in de plantenbak. Het was een pepernoten-apocalypse.

Maar goed, terug naar de Sint. Hij zit daar dan, met zijn grote boek, en begint te vertellen wat je het afgelopen jaar allemaal hebt uitgespookt. Meestal is het een mix van waarheid en een beetje overdrijving (Sint heeft blijkbaar een abonnement op de roddelkrant van de buurt). Maar het is allemaal met een knipoog, en uiteindelijk krijg je toch die cadeautjes waar je zo op hebt gehoopt. (En misschien ook een mandarijntje, omdat de Sint toch ook een beetje wil dat je gezond bent.)

De cadeautjes!

Ah, de cadeautjes! Dat is natuurlijk waar het allemaal om draait, toch? Nou ja, stiekem wel. Het uitpakken, de spanning of je krijgt wat je hebt gevraagd, het geritsel van het papier… Het is alsof je een loterij wint, maar dan eentje waar je zelf de winnende nummers hebt uitgekozen. En dan dat moment dat je het cadeau eindelijk in je handen hebt! Het is net alsof je jeugdliefde weer tegenkomt. Alleen dan zonder awkward stiltes en de vraag of je nou wel of niet bent aangekomen.

Ik heb ooit een keer een zelfgemaakte racebaan gekregen van de Sint. Nou ja, van mijn ouders, natuurlijk. Maar het idee was fantastisch! Uren heb ik ermee gespeeld, auto’s laten racen en de baan steeds weer opnieuw gebouwd. Het was misschien niet het meest fancy cadeau, maar het was wel perfect. En dat is eigenlijk waar het om gaat. De cadeautjes hoeven niet duur te zijn of ingewikkeld. Het gaat om de gedachte erachter, het idee dat iemand aan je heeft gedacht en moeite heeft gedaan om je blij te maken.

Na het feest

Na het vertrek van de Sint is het altijd een beetje… anticlimax. De opwinding is weg, de pepernoten zijn (meestal) opgeruimd, en je zit met een berg cadeaus waar je de komende weken zoet mee bent. Het is een beetje zoals na een bruiloft. Je hebt maandenlang naar de dag toegeleefd, en dan is het ineens voorbij. Maar de herinneringen blijven, en dat is het belangrijkste.

En dan begint het wachten weer. Het wachten tot volgend jaar, het wachten op de volgende komst van Sinterklaas. En in de tussentijd? In de tussentijd doen we allemaal ons best om braaf te zijn (of in ieder geval te lijken), en hopen we dat de Sint ons niet vergeet. Want laten we eerlijk zijn, wie wil er nou een zak zout in zijn schoen?

Dus, de volgende keer dat je die bekende klop, klop, klop hoort, weet je wat er aan de hand is. Het is Sinterklaas, met zijn Pieten en zijn zak vol cadeautjes. En het is een moment dat je koestert, een moment dat je doorgeeft aan de volgende generatie. Want Sinterklaas is meer dan alleen een feest. Het is een traditie, een stukje Nederlandse cultuur, en een reden om even helemaal kind te zijn. Geniet ervan!

En oh ja, vergeet niet om een extra wortel voor Amerigo klaar te leggen. Je weet maar nooit of hij dit jaar echt honger heeft. 😉