Alice In Wonderland And Alice Through The Looking Glass

Oké, oké, luister goed! Ik ga je een verhaal vertellen, een verhaal zo gek als een hoed vol konijnen… Uh, wacht, dat klinkt logischer dan het is. Het gaat over Alice in Wonderland en Alice Through the Looking-Glass. Twee boeken van Lewis Carroll, die oprecht meer vragen oproepen dan het aantal sokken dat ik kwijt ben (en geloof me, dat zijn er VEEL).

Alice in Wonderland: Val in het konijnenhol!

Het begon allemaal met Alice, een meisje dat zich stierlijk verveelde. Serieus, ik denk dat ik me nog liever een instructieboek voor het monteren van IKEA-meubels zou lezen dan naar de geschiedenisles van Alice te luisteren. Maar goed, ze zag dus een Wit Konijn met een vest én een zakhorloge. Een zakhorloge! Als dat je aandacht niet trekt, weet ik het ook niet meer. Natuurlijk rent Alice achter dat rare konijn aan en… POEF!… ze valt in een konijnenhol. Niet zo'n klein holletje waar je je enkel verzwikt, nee, een soort van verticale schacht richting de diepste, donkerste krochten van waanzin.

En daar begint de ellende, euh, ik bedoel, het avontuur pas echt. Stel je voor: je valt, en valt, en valt… en je praat tegen katten, drinkt magische drankjes die je zo groot maken als een flatgebouw (of zo klein als een duim), en speelt croquet met een kwaaie Koningin die hoofden eraf wil hakken om de haverklap. Klinkt als een droom, toch? Of een nachtmerrie, afhankelijk van hoe dol je bent op rozen schilderen.

Hoogtepunten (of dieptepunten?) van Wonderland:

• De Mad Hatter en de Maartse Haas: Deze twee figuren zijn zo gestoord dat ze het woord "gek" opnieuw hebben uitgevonden. Hun theekransjes zijn legendarisch… en compleet onlogisch. Ik denk dat er meer thee op de grond ligt dan in de koppen.
• De Cheshire Cat: Een kat die kan verdwijnen en alleen zijn grijns achterlaat. Serieus, als mijn kat dat kon, zou ik NOOIT meer mijn sleutels vinden.
• De Ruige Rups (Caterpillar): Een rokende, filosoferende rups die Alice advies geeft. Advies dat meestal net zo cryptisch is als een gebruiksaanwijzing voor een zelfrijdende auto.
• De Mock Turtle: Een fictief wezen (een schildpad met het hoofd van een kalf) die constant huilt. Ik denk dat we allemaal wel eens een Mock Turtle-moment hebben, toch?

Uiteindelijk wordt Alice wakker en realiseert ze zich dat het allemaal een droom was. Of was het dat wel…? Muziekje met een sinistere ondertoon. Nee, grapje. Het was gewoon een droom. Of toch niet?! Stop, ik ga mezelf gek maken.

Alice Through the Looking-Glass: Achter de spiegel

Een paar jaar later (in de boeken, dan), klimt Alice door een spiegel en belandt ze in een wereld die een soort omgekeerde schaakbord-versie is van de echte wereld. Alles is hier anders. Je moet de andere kant op lopen om ergens te komen, bloemen kunnen praten (en behoorlijk sassy zijn), en er is een gedicht over een monster dat "Jabberwock" heet, dat niemand begrijpt (en eerlijk gezegd, dat ook niet hoeft).

In Through the Looking-Glass wordt Alice een pion in een gigantisch schaakspel. Ze reist van veld naar veld, ontmoet allerlei rare figuren (nog meer dan in Wonderland, als dat al mogelijk is), en probeert uiteindelijk Koningin te worden. Het is een beetje als een carrièreladder beklimmen, maar dan met levende schaakstukken en constant gevaar om van het bord gekegeld te worden.

Nog meer gestoorde personages en situaties:

• Tweedledee en Tweedledum: Twee identieke, kibbelende broers die het liefst vechten om een rammelaar. Denk aan een kinderruzie, maar dan met meer Shakespeare-citaten.
• Humpty Dumpty: Het bekende ei op de muur. In deze versie is hij een pedante betweter die de betekenis van woorden constant herdefinieert. Alsof je met een willekeurige taalfilosoof aan het discussiëren bent.
• De Leeuw en de Eenhoorn: Twee mythische wezens die elkaar constant bevechten om een kroon. Het is bijna alsof ze naar het nieuws kijken.
• The Jabberwock: Een angstaanjagend monster uit een nonsensgedicht. Zijn beschrijving is onduidelijk, maar de dreiging is reëel!

Net als in Wonderland, wordt Alice uiteindelijk wakker. Dit keer is ze er zeker van dat het allemaal een droom was. Of… wacht… nee, deze keer echt! Ik zweer het.

Waarom zijn deze boeken nog steeds populair?

Goede vraag! Naast het feit dat ze gewoon ontzettend grappig en vreemd zijn, bieden de Alice-boeken een paar belangrijke dingen:

• Nonsens die steek houdt: Ondanks de absurditeit zit er vaak een kern van waarheid in de verhalen. Carroll speelt met logica, taal en maatschappelijke conventies, en laat je nadenken over wat "normaal" eigenlijk betekent.
• Verbeelding zonder grenzen: De boeken stimuleren je verbeelding en laten je zien dat alles mogelijk is. Je kunt vallen in een konijnenhol, praten met bloemen en croquet spelen met een Koningin – alles is mogelijk in de wereld van Alice.
• Tijdloze thema's: De boeken gaan over identiteit, volwassen worden en de zoektocht naar betekenis in een verwarrende wereld. Deze thema's zijn nog steeds relevant, zelfs in de 21e eeuw.

Conclusie (maar misschien ook niet…)

Dus daar heb je het: een korte (nou ja, kort…) samenvatting van de Alice-boeken. Of het allemaal echt gebeurd is of niet, is aan jou om te bepalen. Misschien ben je zelf wel een Alice die op het punt staat in een konijnenhol te vallen… Wie weet? Het enige wat ik weet, is dat ik nu heel erg zin heb in een kop thee. Maar ik ga eerst even checken of er geen Mad Hatter in mijn theepot zit. Je weet maar nooit!