Bert Wagendorp Phoenix Deel 3

Hé! Dus je bent ook benieuwd naar Bert Wagendorp’s Phoenix Deel 3? Tof! Laten we er eens lekker over kletsen, alsof we samen aan de koffie zitten. Meteen even waarschuwen: spoilers ahead! Dus als je 'm nog moet lezen... eh, lees 'm dan eerst, oké? 😉

Waar moeten we beginnen? Nou, laten we eerlijk zijn, die Phoenix serie is een echte achtbaan, toch? Deel 1, "Ventoux", was al geweldig (wie droomt er niet van fietsen in Frankrijk, serieus?!), deel 2, "Ferrari", bracht wat meer drama, en nu... deel 3! De druk was hoog, zeg maar.

Wat maakt Phoenix 3 anders?

Goed punt! Wat direct opvalt is dat de focus verschuift. In de eerste twee boeken draaide alles om de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Bart en David, die terugblikken op hun jeugd, en natuurlijk, die iconische fietstocht op de Ventoux. In Phoenix 3 gaat het meer om... tja, hoe zeg je dat netjes... ouder worden. En alles wat daarbij komt kijken. Lekker vrolijk onderwerp, hè?

Bart dus... hij is ouder, wijzer (misschien), maar zeker niet gelukkiger. Hij worstelt met zijn relatie, zijn carrière als schrijver (schrijvers, hè, altijd drama!), en de onvermijdelijke aftakeling van het lichaam. Klinkt herkenbaar? Vooral als je, net als ik, de magische leeftijd van... euh... laten we zeggen 'boven de dertig' gepasseerd bent. 😜

En David? Tja, David is David. Altijd al een mysterie geweest, toch? Hij duikt op, verdwijnt, en laat Bart achter met meer vragen dan antwoorden. Maar goed, dat is hun dynamiek. Het is toch alsof je naar een oud getrouwd stel kijkt dat elkaar tegelijkertijd liefheeft én irriteert, niet?

De Verhaallijnen

Wat ik erg sterk vond, is hoe Wagendorp verschillende verhaallijnen door elkaar weeft. Het gaat niet alleen om Bart en David, maar ook om de complexiteit van familiebanden, de zoektocht naar zingeving, en de pijnlijke confrontatie met de vergankelijkheid. Zware kost, soms. Maar wel op een manier die je blijft boeien.

Er zit een belangrijke verhaallijn in rondom Barts vader, een oud-verzetsstrijder, die steeds verder wegzakt in dementie. Dat is echt aangrijpend. En dan die pogingen van Bart om de verhalen van zijn vader vast te leggen, voordat ze voorgoed verdwijnen. Slik. Serieus, ik moest af en toe even een pauze nemen. 😢

En laten we de absurde scènes in Italië niet vergeten! Bart die, om een writer's block te overwinnen, een nogal... ongewone cursus volgt. Dat zorgde dan weer voor de nodige luchtigheid. Wagendorp weet die serieuze thema's dus wel goed af te wisselen met humor, al is het soms wel een beetje cynische humor. Maar hey, dat past wel bij het personage Bart.

Wat vond ik er dan echt van?

Eerlijk? Ik vond het een waardige afsluiter van de trilogie. Het is misschien niet zo’n vrolijk boek als Ventoux, maar het is wel dieper. Het gaat over de grote vragen van het leven, zonder dat het zweverig of pretentieus wordt. Het is rauw, eerlijk en soms pijnlijk herkenbaar. Wagendorp durft de imperfectie van het leven te laten zien, en dat maakt het juist zo krachtig.

Er waren momenten dat ik dacht: "Oké, dit wordt wel héél erg filosofisch." Maar dan kwam er weer een scherpe observatie, een geestige dialoog, of een onverwachte plotwending, en was ik weer helemaal mee. Wagendorp weet je toch wel bij de les te houden.

En de personages? Die zijn fantastisch. Ze zijn complex, flawed, en soms ronduit irritant. Maar je gaat wel om ze geven. Zelfs om David, met zijn geheimen en zijn rare fratsen. Ze voelen als echte mensen, met wie je wel eens een biertje zou willen drinken (of misschien juist niet, haha!).

De schrijfstijl van Wagendorp is zoals altijd soepel en meeslepend. Hij schrijft met humor en zelfspot, maar ook met een diep respect voor zijn personages. Hij weet je mee te slepen in hun gedachten en gevoelens, alsof je zelf in hun schoenen staat. Of op hun racefiets, in dit geval.

Phoenix 3 is geen boek dat je even snel wegleest. Het is een boek dat je bijblijft, dat je aan het denken zet, en dat je misschien wel een beetje anders naar het leven laat kijken. Is dat niet wat je wilt van een goed boek?

Minpunten dan? Zijn die er?

Ja, natuurlijk! Niemand is perfect, zelfs Bert Wagendorp niet. Ik vond sommige verhaallijnen een beetje langdradig. Vooral die scènes in Italië hadden van mij iets korter gemogen. En soms had ik het gevoel dat Wagendorp iets te graag wilde laten zien hoe slim en belezen hij is. Er zitten af en toe wat veel literaire verwijzingen in, waardoor het even voelt alsof je een college Literatuurwetenschappen bijwoont. Maar dat is misschien muggenziften.

En sommige mensen zullen misschien vinden dat het einde te abrupt is. Ik ga niet spoilen, maar laten we zeggen dat er nog genoeg ruimte is voor interpretatie. Sommigen zullen dat waarderen, anderen zullen het frustrerend vinden. Ik zat er een beetje tussenin. Ik had graag nog iets meer afsluiting gezien, maar tegelijkertijd vond ik het ook wel weer passend bij de toon van het boek.

Conclusie: Lezen of niet?

Absoluut lezen! Als je de eerste twee delen van de Phoenix-trilogie hebt gelezen, dan is Phoenix 3 een must-read. Het is een waardige afsluiter die je niet onberoerd zal laten. En zelfs als je de andere boeken niet kent, is dit nog steeds een aanrader. Het is een prachtig geschreven roman over vriendschap, liefde, verlies en de zoektocht naar zingeving. En wie kan daar nou niet mee relateren?

Dus, pak een kop koffie (of een glas wijn, we oordelen niet 😉), zoek een rustig plekje, en duik in Phoenix 3. Ik beloof je dat je er geen spijt van zult krijgen. En daarna kunnen we er weer over kletsen! Wat vond jij ervan? Laat het me weten!

En eh... misschien moeten we zelf ook maar eens die Ventoux beklimmen. Wat denk je ervan? Of is dat iets té ambitieus? Laten we eerst maar eens een rondje op de stadsfiets doen, haha! 🚴‍♀️