Daughter Of Smoke And Bone Book

Oké, oké, luister even! Ik moet jullie echt iets vertellen over een boek. Een boek dat zo bizar, zo romantisch, zo… tja, anders is, dat je je afvraagt wat de schrijver precies in haar thee deed toen ze het schreef. Ik heb het over Daughter of Smoke and Bone van Laini Taylor. Ja, die titel klinkt al alsof er minstens drie toverdrankjes bij betrokken waren, toch?

Wat is het in vredesnaam?

Even serieus (voor zover dat mogelijk is met mij), Daughter of Smoke and Bone is een Young Adult fantasy roman. Maar vergis je niet, dit is geen standaard ‘meisje-ontdekt-ze-is-speciaal’ verhaal. Nee, we hebben hier te maken met feeën, engelen, demonen, en een liefdesverhaal dat zo ingewikkeld is dat je er hoofdpijn van krijgt. En ik bedoel dat op een goede manier! Het is alsof Romeo en Julia besloten om mee te doen aan een gigantische, bovennatuurlijke oorlog, en hun ouders (die sowieso al vreselijk waren) toevallig aartsvijanden zijn met superkrachten.

Onze hoofdpersoon: Karou

Stel je voor: een meisje met blauw haar (geen blauw tintje, echt intens blauw), woont in Praag, spreekt vloeiend Tsjechisch (ook al is dat een taal die klinkt alsof katten elkaar proberen te verstaan), en gaat naar kunstschool. Klinkt al cool, toch? Maar wacht, er is meer! Karou is eigenlijk… een soort van loopjongen voor een demon genaamd Brimstone. Yep, een rode, gehoornde demon die wensen vervult in ruil voor tanden. Tanden! Ik weet, het klinkt bizar, maar vertrouw me, het werkt.

Karou’s taak is om tanden (menselijke, dierlijke, je noemt het) op te sporen en naar Brimstone te brengen. Wat hij daarmee doet? Dat kom je gaandeweg te weten. En het is… nou ja, laten we zeggen dat het iets minder lief is dan een tandenfee-verhaal.

Enter: Akiva, de engel die je niet wilt kruisen

En dan komt Akiva. Een engel. Maar niet zo'n lieve, witte veren-dingetje die harp speelt. Nee, Akiva is een Seraphim, een soort van elite-soldaat engel. Hij is sterk, hij is bloedmooi, en hij is vastbesloten om alle demonen uit te roeien. En hij is, uiteraard, de aartsvijand van alles waar Karou voor staat. Oh, en hij heeft vleugels gemaakt van vuur. Ja, vuur. Dus we zitten hier niet met een beetje romantiek, we zitten hier met een regelrechte vuurzee aan emoties!

De verboden liefde

Raad eens wie Akiva tegenkomt? Juist! Karou. En natuurlijk, in plaats van haar meteen in stukjes te hakken (wat hij eigenlijk zou moeten doen), voelt hij zich… aangetrokken tot haar. Cue dramatische muziek. Een engel en een... een... iets dat met demonen werkt, verliefd? Dat kan toch alleen maar goed gaan, toch? Knipper, knipper

Hun liefde is verboden, gevaarlijk en ontzettend spannend. Het is een kat-en-muis spel van achtervolgingen, ontdekkingen en een hoop hartzeer. Bereid je voor op een achtbaan van emoties! Echt, je hebt tissues nodig. En waarschijnlijk een chocoladereep. Of twee.

De wereld van Eretz

Het verhaal speelt zich niet alleen af in Praag. We reizen ook af naar Eretz, de thuiswereld van de engelen en demonen. En geloof me, het is adembenemend. Taylor heeft een wereld gecreëerd die zo rijk en gedetailleerd is, dat je je afvraagt of ze er stiekem zelf niet woont. Denk aan:

• Imposante steden gebouwd van been: Ja, je leest het goed. Been. Beetje luguber, maar wel cool.
• Hemelse bibliotheken vol met verboden kennis: Natuurlijk zijn er verboden boeken. Anders zou het geen goed fantasy verhaal zijn.
• Veldslagen die de hemel doen beven: Episch, meeslepend en vol met speciale effecten (in je hoofd dan, maar het is net echt!).

Wat maakt het zo geweldig?

Waarom zou je dit boek moeten lezen? Nou, even buiten de voor de hand liggende redenen (zoals bloedmooie engelen en blauwharige heldinnen), is het vooral Taylor's schrijfstijl die het hem doet. Ze schrijft alsof ze je een geheim vertelt, met een knipoog en een glimlach. Haar beschrijvingen zijn zo levendig dat je de geur van Brimstone’s rook bijna kunt ruiken. (En geloof me, je wilt dat niet echt ruiken, maar je snapt wat ik bedoel).

Daarnaast is het verhaal gewoon goed. De plotwendingen komen onverwacht, de personages zijn complex en je kunt je echt inleven in hun worstelingen. En dan die romantiek… zucht. Het is pijnlijk, mooi, en helemaal de moeite waard. Zelfs als je er een depressie van krijgt (gegarandeerd bij een verboden liefde, toch?).

De belangrijke punten op een rijtje:

• Origineel verhaal: Geen standaard fantasy tropes hier.
• Sterke personages: Karou en Akiva zijn beiden complex en interessant.
• Prachtige schrijfstijl: Taylor's proza is gewoonweg adembenemend.
• Epische wereld: Eretz is een wereld die je wilt ontdekken.
• Romantiek: Bereid je voor op vlinders (en tranen).

Dus… wat nu?

Als je dit leest en denkt: “Oké, dit klinkt belachelijk, maar ook een beetje… geweldig”, dan raad ik je ten zeerste aan om Daughter of Smoke and Bone te lezen. Het is het eerste boek in een trilogie, dus je hebt genoeg leesvoer voor de komende tijd. En geloof me, je zult er geen spijt van hebben. Of misschien wel, als je te emotioneel bent. Maar hé, dat is toch juist de charme van een goed boek?

En mocht je na het lezen van het boek ook blauw haar willen, dan ben je gewaarschuwd: het is een hele klus en het blijft niet lang mooi. Maar hey, je kunt altijd doen alsof je Karou bent, toch?

Disclaimer: Ik ben niet verantwoordelijk voor slapeloze nachten, tranen, of de plotselinge drang om naar Praag te verhuizen. Je bent gewaarschuwd.

Ga het lezen! En laat me weten wat je ervan vond! En als je Brimstone tegenkomt, zeg dan even dat hij mijn wens nog moet vervullen. Thanks!