De Tatoeëerder Van Auschwitz Film

Oké, luister. Ik zat dus laatst met een kop koffie (veel te slap, zoals altijd), en de trailer van De Tatoeëerder van Auschwitz flitste voorbij. Mijn eerste gedachte? "Oh jee, nóg een WOII-film." Mijn tweede gedachte? "Hé, Jonah Hauer-King! Die ken ik nog van 'The Little Mermaid' als Prince Eric… nu gaat hij serieuze dingen doen! Maar… een tatoeëerder in Auschwitz? Dat klinkt… ongemakkelijk boeiend." En geloof me, het is ongemakkelijk boeiend.

Waar gaat het eigenlijk over? (Zonder spoilers, beloofd!)

Het verhaal is gebaseerd op het boek van Heather Morris, wat weer gebaseerd zou zijn op het waargebeurde verhaal van Lale Sokolov. Lale, een Slowaakse Jood, komt in Auschwitz terecht. En hier komt het bizarre: in plaats van direct naar de gaskamer te gaan, wordt hij… jawel… tatoeëerder. Hij moet dus nummers op de armen van andere gevangenen zetten. Stel je voor: je dagelijks werk is het permanent markeren van ellende. Beetje de omgekeerde wereld, toch? Je zou bijna denken dat hij een bonus kreeg van de Nazi’s: "Goed bezig, Hans! Hier heb je een gratis schnitzel!" (Natuurlijk niet, dat is een flauwe grap, maar je snapt het idee).

Maar, en nu komt het romantische (en tegelijkertijd gruwelijke) gedeelte: Lale wordt verliefd op een medegevangene, Gita. En nu heb je dus een verhaal over liefde, overleven, en… permanente inkt. Het is een soort mix van ‘Romeo & Julia’ en ‘Prison Break’, maar dan met een gruwelijke historische achtergrond. Ik bedoel, je kan slechtere elevator pitches hebben, toch?

Dus, een liefdesverhaal in de hel?

Eigenlijk wel. Het is een verhaal over hoe mensen, zelfs in de meest onmenselijke omstandigheden, proberen vast te houden aan hun menselijkheid. Liefde, hoop, een snikkende viool op de achtergrond… je kent het wel. De hele mikmak. Het is bijna alsof de regisseur dacht: "We hebben genoeg ellende, laten we er een beetje romantiek bij gooien! Anders houdt niemand het vol!"

Waarom zou je kijken (of juist niet)?

Laten we eerlijk zijn, WOII-films zijn er in overvloed. Maar deze heeft een paar dingen die hem onderscheiden:

• Het unieke perspectief: Een tatoeëerder in Auschwitz. Het is geen standaard verhaal over verzet of de gruwelen van de oorlog. Het is een verhaal over iemand die gedwongen wordt om deel te nemen aan het systeem, maar er toch probeert zijn eigen weg in te vinden. Beetje zoals die ene collega die altijd de koffie leegdrinkt, maar toch probeert aardig te zijn.
• De liefde: Ja, ja, romantiek. Maar het is wel een essentieel onderdeel van het verhaal. Het geeft hoop, zelfs in de duisternis. (En laten we eerlijk zijn, wie houdt er nou niet van een goed liefdesverhaal? Zelfs als het zich afspeelt in een concentratiekamp.)
• De cast: Jonah Hauer-King als Lale? Ik ben benieuwd! En de rest van de cast ziet er ook veelbelovend uit. Hoop dat ze niet allemaal met een zwaar Slowaaks accent gaan praten, want dan haak ik af.

Maar er zijn natuurlijk ook redenen waarom je misschien niet zou kijken:

• Het is zwaar: Duh! Het is een film over Auschwitz! Verwacht geen vrolijke feel-good movie. Je gaat huilen. Veel. Neem tissues mee. En misschien een fles wijn.
• Het risico op sentimentaliteit: Met zo'n verhaal loop je het risico dat het te sentimenteel wordt. Dat het teveel op de emoties speelt en te weinig op de realiteit. Ik hoop dat de makers daar een beetje op hebben gelet. Anders wordt het een soort Hallmark-film in Auschwitz. En dat wil niemand.
• De historische nauwkeurigheid: Het boek is al bekritiseerd vanwege onnauwkeurigheden. Hopelijk hebben ze dat in de film aangepakt. Anders krijg je weer die discussies over hoe historisch correct een film moet zijn. (Spoiler alert: die discussie win je nooit.)

Feiten die je waarschijnlijk niet wist (en waar je waarschijnlijk ook niks aan hebt):

• De echte Lale Sokolov heeft pas na de dood van zijn vrouw over zijn ervaringen verteld. Waarschijnlijk omdat het gewoon een super zwaar onderwerp was, duh.
• Heather Morris, de schrijfster van het boek, is eigenlijk scriptschrijver. Vandaar misschien de filmische feel van het boek.
• Er zijn mensen die beweren dat Lale's verhaal geromantiseerd is. Tja, dat heb je met waargebeurde verhalen. Iedereen heeft zijn eigen interpretatie.
• De tatoeëerder van Auschwitz was een goedbetaalde functie binnen het kamp. Ja, je leest het goed. Goedbetaald. In een kamp waar mensen stierven van de honger. Beetje bizar, toch? Alsof je de beste baan in de hel hebt.
• Sommige mensen denken dat Lale een held was, anderen vinden dat hij heeft gecollaboreerd. De meningen zijn verdeeld. En dat is oké.

Mijn conclusie (voorlopig):

Ik ben benieuwd naar De Tatoeëerder van Auschwitz. Het verhaal is intrigerend, de cast is veelbelovend, en de setting… nou ja, die is gruwelijk, maar ook historisch significant. Ik ga hem zeker kijken. Met een doos tissues en een fles wijn. En waarschijnlijk ga ik er nog dagen over nadenken. Dus, als je me zoekt, ik zit ergens in een hoekje te filosoferen over de complexiteit van de menselijke natuur. En te hopen dat ik nooit in zo'n situatie terechtkom.

Even praktisch: Wanneer en waar te zien?

De serie is te zien op SkyShowtime. Ik weet niet precies wanneer, maar kijk zelf even, anders ga ik hier zitten liegen, en dat wil niemand. Bereid je voor op een emotionele rollercoaster! En vergeet die tissues niet!

Dus, dat was het. Mijn (lichtelijk cynische) kijk op De Tatoeëerder van Auschwitz. Hopelijk vond je het vermakelijk. En misschien zelfs informatief. Nu ga ik maar weer eens een slap kopje koffie halen. Proost!

Disclaimer: Alle grappen en overdrijvingen in dit artikel zijn bedoeld als luchtige humor en zijn niet bedoeld om de slachtoffers van de Holocaust te bagatelliseren of te beledigen. Het is een serieuze gebeurtenis die met respect behandeld moet worden.