Een Klein Leven Hanya Yanagihara

Oké, luister goed want dit is er eentje. Je kent het wel, je zit in het café, je vraagt om een simpel biertje en BAM! Iemand begint over een boek dat je leven gaat veranderen. Nou, dit is dat boek, maar dan met een waarschuwing: het kan je leven veranderen, maar misschien niet op de manier die je wilt. We gaan het hebben over Hanya Yanagihara's Een Klein Leven.

Wat is al die heisa rondom 'Een Klein Leven' eigenlijk?

Simpel gezegd, Een Klein Leven is een baksteen van een boek. Letterlijk. Je kunt er waarschijnlijk iemand mee knock-out slaan. Figuurlijk gezien is het een baksteen van emoties. Het volgt het leven van vier vrienden - Jude, Willem, JB, en Malcolm - vanaf hun universiteitstijd tot ver in hun volwassenheid. Het klinkt als een gezellige coming-of-age story, toch? FOUT! Denk meer aan een emotionele achtbaan die permanent naar beneden suist.

De vrienden: Een bonte verzameling New Yorkers

Even snel voorstellen, want anders ben je straks de draad kwijt. Alsof je al niet genoeg in de war raakt van het boek zelf:

• Jude: De protagonist, het middelpunt van alle ellende (sorry Jude!). Hij is briljant, maar draagt een enorm trauma met zich mee. En met enorm bedoel ik: Kilimanjaro-groot. Serieus, de hoeveelheid ellende in dit boek is bijna lachwekkend, ware het niet zo vreselijk triest.
• Willem: De knappe acteur. De lijm die alles bij elkaar houdt. De goeierd van de bende. Maar, let op: zelfs hij ontkomt niet aan de onverbiddelijke greep van Yanagihara's pen.
• JB: De ambitieuze kunstenaar. Direct, soms een beetje bot, maar met het hart op de juiste plek (meestal dan). Hij zorgt voor de nodige (bittere) humor.
• Malcolm: De architect. De stabiele factor. Komt uit een rijk gezin. Ja, zelfs hij heeft zijn issues, maar die verbleken bij die van Jude. Sorry Malcolm.

Waarom zou je dit boek willen lezen? (Ondanks alles!)

Goede vraag! Want eerlijk is eerlijk, dit boek is heftig. Het is een emotionele slachtpartij. Je vraagt je af: "Waarom lees ik dit in vredesnaam?" Nou, hier zijn een paar redenen:

• De vriendschap: Ondanks alle ellende is de band tussen de vier vrienden ontzettend sterk. Het is een prachtig (en soms pijnlijk) portret van vriendschap, loyaliteit en liefde.
• De schrijfstijl: Yanagihara's schrijfstijl is hypnotiserend. Ze weet je mee te slepen in het verhaal, of je het nou wilt of niet. Het is bijna verslavend. Alsof je naar een auto-ongeluk kijkt: je wilt wegkijken, maar je kunt het niet.
• De gespreksstof: Dit boek is guaranteed gespreksstof. Zodra je het uit hebt, wil je er met iedereen over praten. Je wilt weten wat andere mensen ervan vonden, hoe ze zich voelden. Het is een boek dat je niet snel vergeet.

Waarom zou je dit boek niet willen lezen?

Oké, tijd voor de disclaimer. Een Klein Leven is niet voor iedereen. Als je gevoelig bent voor bepaalde thema's, dan kun je dit boek beter overslaan. We hebben het hier over:

• Trauma: En dan bedoel ik niet een beetje trauma. Denk aan extreme kindermishandeling, seksueel misbruik, zelfbeschadiging, zelfmoord. Het is allemaal aanwezig in dit boek. Dus als je hier triggergevoelig voor bent: REN!
• Realistische beschrijvingen: Yanagihara schuwt de details niet. Ze beschrijft alles met een grafische precisie die soms moeilijk te verteren is. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn (understatement van het jaar).
• Lengte: Zoals gezegd, het is een baksteen. Je bent er wel even zoet mee. En in die tijd word je emotioneel gemarteld. Dus bereid je voor op een lange, zware tocht.

Een persoonlijk verhaal: Mijn eigen 'Een Klein Leven' ervaring

Toen ik dit boek las, was ik op vakantie. Ik dacht: "Lekker ontspannen aan het zwembad met een goed boek." Wat een naïviteit! Elke keer als ik een hoofdstuk had gelezen, moest ik even naar het strand lopen om uit te huilen. Ik zag eruit alsof ik net mijn hond had verloren (terwijl ik niet eens een hond heb!). Mijn partner dacht dat er iets vreselijks was gebeurd. Ik kon alleen maar stamelen: "Jude… het boek… ellende…" Het was een ramp. Maar toch, ik kon het niet wegleggen. Ik moest weten hoe het afliep. (Spoiler alert: het loopt niet goed af. NIETS loopt goed af.)

De controverse: Is het Exploitation Porn of Literair Meesterwerk?

Over Een Klein Leven zijn de meningen verdeeld. Sommigen vinden het een literair meesterwerk, een diepgaand onderzoek naar vriendschap, trauma en de menselijke conditie. Anderen vinden het exploitation porn, een gratuite uitbuiting van lijden om de lezer te shockeren. En eerlijk gezegd, er zit een kern van waarheid in beide standpunten. Het boek is overdreven. Het is melodramatisch. Maar het is ook ontzettend aangrijpend en onvergetelijk.

Het is alsof je een enorme zak snoep krijgt. Veel te veel snoep. Je weet dat je er misselijk van gaat worden, maar je blijft dooreten. En na afloop voel je je vreselijk, maar je kunt niet ontkennen dat het een intense ervaring was.

Conclusie: Moet je 'Een Klein Leven' lezen?

Het antwoord is… het hangt ervan af. Als je op zoek bent naar een luchtige feel-good roman, dan is dit absoluut niet het boek voor jou. Maar als je openstaat voor een uitdaging, als je bereid bent om geconfronteerd te worden met de donkerste kanten van de menselijke natuur, en als je een boek wilt lezen dat je nog lang zal bijblijven, dan is Een Klein Leven misschien wel iets voor jou.

Maar wees gewaarschuwd: neem een grote doos tissues mee. En misschien een antidepressivum. Je weet maar nooit. En bel me vooral als je het uit hebt. We kunnen er samen over huilen.

En onthoud: het is maar een boek. Probeer niet je eigen 'Een Klein Leven' te creëren. Dat is nergens voor nodig. Er is al genoeg ellende in de wereld.

Oh, en bestel misschien een extra biertje. Je zult het nodig hebben.